دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.org ::.. ..:: ZedMovie.com ::..
‫طی چند سال اخیر، ‫حسابی روی خودم کار کردم.
‫متوجه شدم مادامی که دائما مرکز توجه باشم، ‫هیچ مشکلی نخواهم داشت.
‫جدی می‌گم، عاشق توجه بقیه‌ام.
‫همیشه دلم توجه بقیه رو می‌خواست.
‫زمانی که بچه‌ای بیش نبودم، ‫توجه کافی بهم داده نمی‌شد.
‫سومین فرزند خانواده‌ی چهار فرزنده بودم.
‫خواهر و برادری داشتم ‫که از خودم بزرگ‌تر بودن.
‫وقتی سه سالم بود، ‫خواهر و برادرم من رو کشیدن کنار،
‫و بهم گفتن که من رو به سرپرستی گرفته بودن.
‫همچنین گفتن قاتل مادر واقعیم...
‫دختر شایسته‌ی آمریکاست.
‫گفتن: «اگه از مامانمون درموردش بپرسی، ‫خیلی دلش می‌شکنه.»
‫«اگه نمی‌خوای مامانمون رو ناراحت کنی، ‫صحت و سقمش رو ازش نپرس.»
‫بعد گفتن: «اگه از بابامون درموردش بپرسی، ‫بهت می‌گه که حرف ما دروغه.»
‫«در صورتی که خودش دروغ می‌گه.»
‫به تمام جوانب سناریو فکر کرده بودن.
‫ضمنا مسئله‌ای که باعث تشدید ‫اضطراب کودکیم شد،
‫این بود که در سه سالگی،
‫فکر می‌کردم مجسمه‌ی آزادی، ‫همون دختر شایسته‌ی آمریکاست.
‫که اون زمان می‌شد تابستان سال ۱۹۸۶.
‫روز مراسم چهارم ژوئیه اون سال، ‫ریگان که رئیس‌جمهور وقت بود،
‫درست جلوی مجسمه‌ی آزادی سخنرانی کرد.
‫پیرهن سفیدی پوشیده بود ‫و باد توی موهاش می‌وزید،
‫ریگان هم می‌گفت: ‫«این بانو... بانوی ارجمندی بود.»
‫من هم توی خونه نشسته بودم ‫و با خودم می‌گفتم: «یا خدا!»
‫«پس قتل مادرم کار خودشون بوده.»
‫«دیگه عمرا بتونم حق مادرم رو پس بگیرم.»
‫حتی در دوران مدرسه هم...
‫مرض جلب توجه داشتم.
‫آخه... نمی‌دونم شما هم ‫چنین حسی داشتین یا نه،
‫ولی سال‌های دبستان و ابتدایی ‫خودتون رو یادتون میاد؟
‫مثلا یه روز یکی از بچه‌های ‫کلاستون می‌اومد مدرسه،
‫بعد می‌فهمیدین که یکی از ‫والد بزرگشون فوت کرده.
‫بعد هم از کل کلاس... ‫یه عالمه توجه کسب می‌کرد.
‫مثلا معلمتون می‌گفت: ‫«پدربزرگ آرون فوت کرده».
‫اون هم با ناراحتی می‌گفت: «آره».
‫بعد همه بهش می‌گفتن: «آرون طفلکی».
‫کلا اون روز تمام توجه بقیه رو ‫برای خودش می‌دزدید.
‫بعد می‌گفت: «می‌شه سر کلاس بخوانیم، ‫روی صندلی بادی بشینم؟»
‫همه هم می‌گفتن: «آره توله‌سگ بی‌چاره. ‫برو بشین.»
‫علی‌رغم فهرست صفی که معلم ‫درست کرده بود،
‫تا هر روز نوبت یه نفر بشه ‫که روی صندلی بادی بشینه،
‫و همه‌مون کلی صبر کرده بودیم ‫تا نوبتمون برسه.
‫تازه بماند که فهرست صندلی بادی ‫برای این بوده که صبور بودن رو یاد بگیریم.
‫جنابعالی هم وسط صف پریدی.
‫تا حالا دقت کردین اون بچه‌ای که ‫والد بزرگش می‌میره، چقدر توجه می‌گیره؟
‫تا حالا هم شده که...
‫عین من...
‫امیدوار بشین؟
‫یا حتی شده...
‫دعا کنین؟
‫«تو رو خدا یکی از والدهای بزرگ ‫من هم بمیره که در مرکز توجه باشم.»
‫من داشتم. چنین آرزویی داشتم.
‫عده‌ای از شما هم داشتین.
‫شک ندارم که داشتین. ‫چون وقتی جوکم تازه شروع شده بود،
‫داشتین از خنده روده‌بر می‌شدین.
‫اگه چنین آرزویی داشتین، ‫حس بدی نداشته باشین. خب؟
‫آره، واقعا خاطره تلخیه.
‫ولی آخه اون زمان بچه بودین.
‫تازه بماند که وقتی شما بچه بودین،
‫احتمالا چهار والد بزرگتون هنوز زنده بودن.
‫چهار تا عدد کمی نیست.
‫تازه ممکنه زیادی هم باشه.
‫من که حرفی نزدم، دارم از شما می‌پرسم.
‫یه لحظه گوش کنین! من که نمی‌گم...
‫برای مرگ یکی از اعضای ‫مهم خانواده‌تون دعا کنین.
‫آدم که نمی‌خواد مادربزرگ مادریش رو بکشه. ‫آخه رابطه خاصی باهاش داره.
‫تازه پدربزرگ پدری هم نمی‌شه کشت. ‫چون بعدش رفتار پدرتون عجیب می‌شه.
‫خطاب به بچه‌ها می‌پرسم: ‫به نظرتون رفتار باباتون عجیبه؟
‫تازه ندیدین بعد مرگ پدرش چطوری می‌شه.
‫بعدش تازه سفر اکتشافی زندگیش شروع می‌شه.
‫دلش می‌خواد بیشتر عکس خانوادگی بگیرین، ‫ولی توی همه عکس‌ها عصبانی‌تره.
‫«می‌شه حداقل یه عکس خانوادگی بگیریم ‫که همه توش شاد به نظر میایم؟»
‫ما هم می‌گیم: «به نظر نمیاد این جاکش ‫اونقدرها هم شاد باشه.»
‫پس بهتره که آدم اعضای مهم ‫خانواده‌اش رو نکشه.
‫ولی می‌شه یکی از...
‫اعضای غیرمهم رو کشت.
‫فهمیدین کی رو می‌گم.
‫می...
‫می‌تونین مادربزرگ پدریتون رو بکشین.
‫اصلا مگه کسی دلش برای ‫مادربزرگ پدریتون تنگ می‌شه؟
‫در زمان حیاتش که چندان مفید نبوده.
‫اصلا برین از مامان خودتون بپرسین،
‫که به نظرش مادربزرگ پدریتون ‫خوب بارش آورده...
‫و لایق زنده بودن هست یا نه.
‫معلومه که می‌گه نه.
‫مادربزرگ پدری پیرزن نچسبیه.
‫تا حالا هم به کسی خیری نرسونده.
‫ولی الان می‌تونه‌ها.
‫می‌تونه بره بمیره.
‫مرگش هم باید بین سپتامبر و مه باشه.
‫اهالی بوستون، صادقانه بگم:
‫زمانی که من بچه دبستانی بودم، ‫مادربزرگم توی تابستون مرد!
‫دیگه مرگش سودی نداشت.
‫آخه نمی‌شه روز ملی کارگر بری مدرسه،
‫بگی مادربزرگمون هفدهم ژوئیه فوت کرده.
‫«تا الان باید با مرگش کنار می‌اومدی، ‫از روی صندلی بادی گم‌شو ببینم!»
‫معذرت می‌خوام که اجرای امشب رو ‫با چنین خاطره تلخی شروع کردم.
‫آخه نمی‌خواستم خیلی خوش‌بینانه ‫نمایش رو شروع کنم.
‫چند سال اخیرم خیلی عجیب گذشت.
‫مسلما برای شما هم عجیب گذشته.
‫نمی‌خواستم با احساسات ساختگی ‫ازتون استقبال کنم.
‫مثلا بگم: ♪ سلام اهالی بوستون، ‫وقتشه که بخندیم! ♪
‫♪ ماسک‌هاتون رو بدین پایین، ♪
‫♪ که لبخندتون رو ببینم ♪
‫♪ می‌دونین که منظورم چیه ♪
‫♪ همگی قرنطینه شدیم ♪
‫♪ همگی مرکز ترک اعتیاد رفتیم ‫و طلاق گرفتیم، ♪
‫♪ دیگه شهرت و آبروی سابقمون رو نداریم ♪
‫♪ آدم دیگه می‌مونه چی بگه ♪
‫♪ آره بابا! ♪
‫♪ الان بچه‌ها زدن تو خط بو برنهام ♪
‫♪ چون در حال حاضر کمتر از بقیه مشکل‌داره ♪
‫♪ محبوبیت در نوع خودش زندانه، اَه ♪
‫خلاصه نمی‌شد این‌جوری شروع کنم.
‫لطف دارین. خودم ترانه‌اش رو نوشتم.
‫قبل اینکه اجرا رو شروع کنم،
‫از اون آقا کوچولو توی ردیف سوم سوالی دارم.
‫عه، اسمت چیه؟
‫- هنری. ‫- هنری؟ خیلی‌خب هنری.
‫- الان چند سالته؟ ‫- یازده.
‫یازده سالته؟ خیلی‌خب. ‫هه‌هه، خیلی هم عالی.
‫اصلا هم با اونجا نشستن...
‫طی اجرا قرار نیست حواسم رو پرت کنی.
‫هنری جان...
‫الهی بمیرم.
‫هنری، نمی‌خوام از اون سوال‌های ‫«می‌دونی من کی‌ام؟» بپرسم.
‫ولی احیانا من رو می‌شناسی؟
‫یا نکنه برنامه پرستار بچه بهم خورد ‫و تو از اینجا سر در آوردی؟
‫من رو می‌شناسی؟ خیلی‌خب. ‫قبلا اجراهام رو دیده بودی؟
‫خیلی‌خب، باشه.
‫دستت درد نکنه که اومدی. اِم...
‫خب...
‫مسائلی که قراره امشب...
‫ازشون صحبت کنم...
‫درمورد کارهایی که اخیرا کردم...
‫معمولا چنین حرفی نمی‌زنم هنری.
‫یعنی به صراحت چنین حرفی نمی‌زنم، ‫ولی تو نکن.
‫متوجه شدی؟
‫تو این کارها رو نکن.
‫الان کلاس ششم هستی؟
‫پنجم؟
‫خیلی‌خب.
‫خب هنری، اگه با اجراهای قبلیم آشنایی داری،
‫الان حال و هوای اجراهام عوض شده.
‫اون زمان که هنوز جوان بودم، ‫رفتارم روی صحنه این‌جوری بود.
‫که خودم هم نمی‌دونم علتش چی بود.
‫ولی اون دوران دیگه گذشته.
‫همین، دیگه حرفی ندارم.
‫خیلی‌خب.
‫بریم که براتون تعریف کنم.
‫«جان مولانی: جی کوچولو»
‫هجدهم سپتامبر سال ۲۰۲۰ بود.
‫هنری، اون زمان تو کلاس سوم بودی و...
‫عازم تعطیلات کریسمس شده بودی.
‫من در همون حین توی نیویورک ‫داشتم ول می‌چرخیدم و...
‫چندان حال خوبی نداشتم.
‫بهم ریخته بودم.
‫در شب هجدهم دسامبر ۲۰۲۰،
‫دوستم به صرف شام من رو ‫به آپارتمانش دعوت کرده بود.
‫هیجان‌انگیزه، مگه نه؟
‫اصلا.
‫همین که رسیدم فهمیدم گول خوردم.
‫قصدشون اصلا مهمونی شام نبود.
‫بلکه دورهمی پادرمیونی بود.
‫اون هم برای من.
‫پادرمیونی کردن برای من...
‫از نظرم بدترین نوع پادرمیونی کردنه.
‫وقتی وارد دورهمی پادرمیونی شدم،
‫فورا متوجه شدم که دورهمی ترک دادن منه.
‫می‌دونین چقدر باید مشکل اعتیاد داشته باشین،
‫که وقتی در خونه رو باز می‌کنین ‫و می‌بینین رفقاتون جمع شدن،
‫اولین برداشتتون اینه که:
‫«لابد دورهمی تشکیل دادن تا من رو ترک بدن».
‫«وگرنه دلیلی نداره که ‫ملت پشت در منتظرم باشن».
‫اون شب که راهی دورهمی خودم شده بودم، ‫چنین فکری می‌کردم:
‫«می‌رم که با رفقای دانشکده شام بخورم!»
‫«ست مایرز رو چرا دعوت کردن؟»
‫«کثافت‌ها!»
‫ضمنا دو ساعت هم دیر به دورهمی رسیدم.
‫آخه خبر نداشتم کلی آدم منتظرم بودن.
‫کاش خبر داشتم.
‫در اون صورت هزار ساعت دیرتر می‌رسیدم.
‫خلاصه دو ساعت دیر رسیدم، ‫وقتی هم که رسیدم...
‫همه از دستم «کفری‌تر» شده بودن.
‫می‌گفتن: تازه دیر هم کردی!
‫من هم گفتم: گوش کنین، ‫اگه می‌خواستین زودتر بیام،
‫باید بهم پیام می‌دادین و می‌گفتین ‫«جان، امشب برنامه کوکائینه.»
‫حتی نیم ساعت زودتر می‌اومدم ‫که صندلی‌ها رو بچینیم.
‫علت اینکه دو ساعت دیر کردم، ‫این بود که دو تا توقف شدیدا مهم داشتم.
‫در اولین توقفم، ‫رفتم خونه‌ی ساقی موادم.
‫متأسفانه باید بگم که...
‫رفته بودم مواد بخرم.
‫باید به ساقیم پول نقد می‌دادم، ‫همچنین بابت موادهایی که...
‫چند شب پیش خریده بودم، ‫باید بهش پول نقد می‌دادم.
‫چون محدودیت حساب ‫ونموی گوشیم تموم شده بود.
‫اصلا می‌دونستین محدودیت داره؟
‫می‌شه حساب ونمو رو ‫به صورت هفتگی به حداکثر رسوند.
‫راستی، حالا که اینجا جمع شدین،
‫بذارین به نمایندگی از جامعه‌ی معتادان،
‫درمورد ونمو نکته‌ای رو متذکر بشم.
‫برنامه‌ی ونمو برای خرید و فروش مواده.
‫اصلا برای همین ساخته شده.
‫هیچ‌کدوم ما که توی جهان مواد مخدریم، ‫روحمون هم خبر نداشت...
‫که شما شهروندان عادی،
‫دارین از برنامه‌ی مخصوص ما...
‫برای معاملات مسخره خودتون استفاده می‌کنین.
‫مگه بازار عهد بوق سال ۱۵۵۵ میلادیه؟
‫«بشتابید! بشتابید!»
‫«مرا بنگرید!»
‫«حاضرم غاز چاق و چله‌ی خویش را ‫با ده تربچه معاوضه بنمایم!»
‫«بردار مال خودت.»
‫دومین توقفی که اون شب داشتم، ‫برای خودم هم خیلی جالبه.
‫برنامه شام قرار بود ساعت هفت غروب شروع بشه.
‫من هم رأس ساعت هفت غروب...
‫رفتم موهام رو اصلاح کنم.
‫کاملا هم باور داشتم که می‌تونم ‫به قرار شام برسم.
‫برای اصلاح آخر شب موهام...
‫وارد استودیوی اس‌ان‌ال شدم.
‫که از قضا استودیوی تلویزیونیه،
‫و اصلا آرایشگاه شبانه‌روزی نیست.
‫ولی توی استودیو بخش گریم دارن، خب؟
‫من هم از زمانی که اونجا کار می‌کردم، ‫همچنان کارت ورودم رو داشتم.
‫خلاصه، ساعت هفت غروب بود،
‫در حالی که حسابی کوکائین زده بودم،
‫به طبقه هشتم ساختمان «مرکز راکفلر ۳۰» رفتم،
‫وارد بخش گریم و اصلاح موی ‫برندگان جایزه‌ی اِمی شدم،
‫گفتم: «سلام، می‌شه موهام رو اصلاح کنین؟»
‫جواب دادن: «خیلی شیطونی جان. ‫تو که این هفته میزبان برنامه نیستی.»
‫بعد گفتم: «هه‌هه، سلام، ‫می‌شه موهام رو اصلاح کنین؟»
‫برای شما هم پیش اومده که یه معتاد بیاد...
‫وارد دفتر کارتون بشه ‫و ازتون بخواد موهاش رو اصلاح کنین،
‫شما هم با خودتون بگین: ‫«ای بابا، موهاش رو بزنیم زودتر بره»؟
‫در مورد من هم صدق کرد.
‫من با دو ساعت تأخیر به دورهمی خودم رسیدم.
‫به نقل از دوستانم که اونجا بودن، ‫موقع ورود چنین حرفی زدم:
‫«خیـ...لی‌خب.»
‫تازه از خونه ساقی موادم خارج شده بودم،
‫برای همین فورا داد زدم:
‫«قبل اینکه شروع کنیم، ‫می‌شه یه سر برم مستراح؟»
‫گفتن نمی‌شه. من هم گفتم...
‫بعد خانمی که آورده بودن ‫تا مجابم کنه ترک کنم،
‫اومد سمتم و گفت:
‫«سلام.»
‫من هم گفتم: «از انرژیت خوشم نیومد.»
‫با پای خودم وارد دورهمی ترک دادنم شدم.
‫البته گوش کنین، ‫تمام کسایی که توی دورهمی بودن،
‫حسابی نگرانم شده بودن.
‫یعنی به شدت نگران سلامت جسمی من بودن.
‫ولی وقتی که وارد شدم، از فرط مصرف کوکائین ‫لاغرمردنی شده بودم و مدل موی جدید داشتم.
‫تک‌تکشون نه ماه تمام توی قرنطینه بودن.
‫سر و وضعشون کثافت بود.
‫من توی دورهمی ترک دادنم، ‫بهترین سر و وضع جمع رو داشتم.
‫با اختلاف زیاد.
‫تک‌تکشون عین جری گارسیا بودن.
‫خلاصه وارد اتاق شدم،
‫شش نفر از دوستانم شخصا ‫به نیویورک اومده بودن.
‫شش نفر دیگه از لس‌آنجلس، ‫توی تماس تصویری زوم بودن.
‫شاید با خودتون بگین: «اگه من جات بودم،»
‫«می‌گفتم اگه سلامتی من انقدر براتون مهمه،»
‫«چرا زحمت ندادین بلیت هواپیما بگیرین؟»
‫اصلا نگران نباشین.
‫خودم به دفعات به روشون آوردم.
‫طی همون شب که چند بار اشاره کردم.
‫خانمی که اونجا بود گفت:
‫«بیا، بذار صندلیت رو بیارم.»
‫حتی صندلی مخصوص داشتم.
‫چون گل سرسبد مجلس بودم.
‫وقتی می‌خواستم روی صندلیم بشینم، ‫یکی از دوستانم که اون گوشه بود گفت:
‫«مگه قرار نبود باهاش گلاویز بشیم؟»
‫«قرار نبود چی کار کنین؟»
‫«آخه عین برنامه تلویزیونی دورهمی دیگه...»
‫«فکر کردم قراره باهات گلاویز بشن.»
‫«اون که برنامه شکارِ شکارچیه.»
‫«الان ناراحتی که قرار نیست ‫باهام گلاویز بشن؟»
‫اون هم گفت: «آره، راستش کمی ناراحت شدم.»
‫خلاصه روی صندلیم نشستم. ‫با اون موش‌های خبرچین چشم تو چشم شدم.
‫ببینید.
‫بذارین مسئله‌ای رو بهتون بگم، ‫نمی‌خوام عجیب رفتار کنم‌ها.
‫ولی واقعا دورهمی پرستاره‌ای بود.
‫گروه خوبی شرکت کرده بودن. ‫خیلی گروه خوبی بود.
‫علی‌رغم اینکه وقتی رسیدم خیلی عصبانی شدم،
‫گفتم: «بچه‌های باحالی اومدن. ‫خیلی خوبن...»
‫حتی به نوعی غرورآفرین بود.
‫عین برنامه‌ی «ما دنیا هستیم»، ‫با حضور تمام کمدین‌های...
‫بالای چهل سال بود.
‫تمام کمدین‌ها بودن.
‫ولی هیچ‌کدومشون کل اون شب...
‫هیچ حرف خنده‌داری نزد.
‫چون قبل سر رسیدن من، ‫به همدیگه قول داده بودن...
‫که هیچ جوک و شوخی‌ای نکنن.
‫داشتم دیوانه می‌شدم.
‫روی اون صندلی مسخره نشسته بودم،
‫حسابی نشئه‌ی کوکائین بودم،
‫هیچ‌کس هم اجازه نداد برم مستراح ‫که آبی به سر و صورتم بزنم.
‫بعد بامزه‌ترین آدم‌های جهان ‫بهم زل زده بودن،
‫ولی هیچ شوخی‌ای نمی‌کردن!
‫هر آدمی رو کفری می‌کنه!
‫حتی رفتار فرد آرمیسن جدی بود.
‫اصلا می‌دونین جدی بودن فرد آرمیسن ‫چقدر ضد حال می‌زنه؟
‫نه تقلید صدا کرد، نه صدای شخصیتی رو درآورد. ‫بهم گفت:
‫«ببین جان،»
‫«من عمیقا نگران مشکلاتی‌ام ‫که درگیرشون شدی.»
‫من هم می‌گفتم: «وای، برو بعدی! برو بعدی!»
‫ضمنا این رو بگم، ‫طی برگزاری این دورهمی،
‫تمام تلاشم رو کردم که مرکز ترک اعتیاد نرم. ‫یا به عبارت دیگه: «شکست نخورم».
‫نقشه‌ام این بود که اقتدار اون ‫خانم رهبره رو متزلزل کنم.
‫با خودم گفتم اگه بتونم بقیه رو ‫مجاب کنم تا اقتدارش رو زیر سوال ببرن،
‫لابد کل نقشه‌شون عین ‫خانه‌ای پوشالی خراب می‌شه.
‫به این امید بودم که بگن:
‫«آخه با این مدل مو و اعتماد به نفسش ‫انگار مشکل خاصی نداره،»
‫«اصلا بهتره خودش رو رهبر کنیم ‫و این خانمه رو بفرستیم مرکز ترک اعتیاد.»
‫به جایی رسید که جلوی پنجره‌ی باز ‫ایستاده بودم و پشت هم سیگار می‌کشیدم.
‫اون هم تو دسامبرهای نیویورک.
‫از اون کارهایی که افراد ‫بدون مشکل اعتیاد می‌کنن.
‫برگشتم به خانمه نگاه کردم و گفتم: ‫«اصلا برای صحبت با من آماده شده بودی؟»
‫اون هم گفت: «آره،»
‫«ولی همه که می‌گفتن خیلی آدم مهربونی هستی.»
‫نذار این چهره گولت بزنه.
‫بعد به جایی رسید که ضربه‌ی مهلکم رو زدم.
‫گفتم: «به شرطی می‌رم مرکز ترک اعتیاد،»
‫«که شما هم دیگه مشروب نخورین،»
‫«و دیگه گل نکشین.»
‫سکوتی به کل مجلس حاکم شد.
‫بعد نیک کرول یهو داد زد:
‫«جانی، الکی از مسئله طفره نرو!»
‫آخه روی مخ آدمه که عده‌ای ‫برای ترک کردنش پادرمیونی کنن،
‫در صورتی که خودشون کم مشکل ندارن.
‫عین وقتیه که یکی برای آدم پیام می‌فرسته،
‫ولی پیامشون رو از طریق ایمیل فرستادن.
‫آدم با خودش می‌گه: «باشه، ‫متوجه پیغامت که شدم،»
‫«ولی خواهشا یه تکونی به زندگیت بده. ‫آخه این...»
‫«واقعا از این وضع بدم میاد. ‫با اسم آی‌کلودت پیام اومده.»
‫«اصلا چرا پیامک دادی؟ دیگه نبینم ‫این‌جوری پیامک بدی. خیلی مسخره است.»
‫چون بعدش دو تا صفحه پیامک می‌شه.
‫یکیش همون صفحه پیامک اصلیه، ‫که اسمت رو جوری که می‌خوام ذخیره کردم.
‫اون‌یکی هم همون صفحه‌ی کثافته ‫که تمام حروف اسمت کوچیکه.
‫انقدر هم حروفش زیاده که توی ‫بخش پیش‌نمایش جا نمی‌شه.
‫بعدش هم کلی بهت پیام می‌دن ‫تا بپرسن همچنان از ایمیلشون میاد یا نه:
‫«سلام، هنوز پیام‌هام از ایمیلم برات میاد؟»
‫«ها، چه عجیب.»
‫«هنوز پیام‌هام از ایمیلم برات میاد؟»
‫«ها، چه عجیب.»
‫حتی با آدرس ایمیلشون ‫با آدم تماس تصویری فیس‌تایم می‌گیرن.
‫مگه دارین از آی‌پد یه بچه تماس می‌گیرین؟
‫اون شب واقعا رفتار زشتی داشتم. ‫خودم هم متوجهم.
‫آخه ببینید، خیلی از دستشون عصبانی بودم.
‫خیلی از دستشون کفری بودم.
‫چون گولم زده بودن.
‫آخه شما به اصل ماجرا که نگاه کنی، ‫می‌فهمی دورهمی ترک دادن شوخی خرکیه.
‫باهام شوخی خرکی کردن، ‫می‌خواستن بهم بگن زندگیم رو چطور پیش ببرم،
‫می‌خواستن اختیار زندگیم دستشون باشه ‫و چند ماه من رو به مرکز ترک اعتیاد بفرستن.
‫حس می‌کردم مقابلشون اختیار ندارم، ‫کلی هم ازشون عصبانی بودم.
‫ولی الان که به اون شب فکر می‌کنم،
‫الان که بیست و ششم فوریه ۲۰۲۳ است،
‫که از قضا یکی از بدترین روزهای ساله،
‫اینکه الان کنار شما جماعت محشر هستم، ‫همراه شاگرد اول کلاس پنجمی‌مون...
‫خلاصه این اجرا و اینکه الان اینجام،
‫باور کنین، تازه می‌فهمم که دوستانم ‫چه لطفی بهم کردن.
‫دورهمی تشکیل دادن، مشکلاتم رو بازگو کردن، ‫زندگیم رو هم نجات دادن.
‫خب حالا. بسه، دست نزنید.
‫نمی‌خواد به افتخار اون‌ها وایستین...
‫ازشون به اندازه کافی تقدیر شده.
‫ضمنا،
‫خودشون هم مطلع هستن ‫که چه کار خوبی کردن.
‫چون خیلی بحثش رو پیش می‌کشن.
‫همچنین...
‫آخه هنوز از دستشون کفری‌ام.
‫ازشون ممنونم‌ها. خیلی هم ممنونم.
‫آخه کاش همین یه حس رو داشتم، ولی ندارم.
‫بلکه دو احساس رو دارم.
‫همچنان از دستشون عصبانی‌ام.
‫آخه... بذارین بگم.
‫می‌دونین چه حسی داره که...
‫دوازده نفر زندگیتون رو نجات بدن؟
‫تعدادشون خیلی زیاده.
‫با چهار نفر هم که می‌تونستن موفق بشن.
‫حالا اون هشت نفری که ‫اضافه بودن رو نام نمی‌برم.
‫در عوض، الان تا آخر عمرم،
‫دوازده نفر رو توی زندگیم دارم،
‫که اگه باهاشون شام برم بیرون، باید بگم:
‫«نکن، خودم حساب می‌کنم. بس کن!»
‫«عه! می‌گم بسه. تعارف نکن.»
‫«ناسلامتی جونم رو نجات دادی...»
‫«اون هم از پشت تماس تصویری.»
‫اگه از شما کسی مرکز ترک اعتیاد رفته،
‫احتمالا این مسئله رو می‌دونه،
‫ولی هیچ‌کس حق نداره با خودش ‫مواد توی مرکز ترک اعتیاد ببره.
‫نمی‌دونم یادتونه قبل اینکه ‫وارد مجلس دورهمی بشم،
‫اول کجا توقف کردم یا نه،
‫ولی بعد همون دورهمی رفتم مرکز ترک اعتیاد،
‫کلی هم مواد مخدر همراهم بود.
‫جونم براتون بگه در اون زمان به کوکائین،
‫آدرال، زاناکس، کلونازپام،
‫با اکسی‌کدون اعتیاد داشتم.
‫ملقب به مواد ویژه‌ی پراویدنس.
‫منظورم پراویدنس توی رود آیلنده.
‫برای مخاطبان سرتاسر جهانمون بگم، ‫اسم شهری همین حوالیه،
‫که هیچ‌کدوممون جدی نمی‌گیرمش.
‫اِم...
‫خیلی شهر مسخره‌ایه.
‫خلاصه رفتم مرکز ترک اعتیاد. ‫در همون حین همراهم...
‫یه کیسه سی میلی‌گرمی آدرال بود،
‫یه کیسه پر زاناکس بود،
‫سه گرم کوکائین بود،
‫به همراه دو هزار دلار نقد.
‫پس فهمیدین که اون آخر هفته ‫برنامه‌ام رفتن به مرکز ترک اعتیاد نبود.
‫خلاصه ساعت چهار صبح ‫رسیدم به مرکز ترک اعتیاد،
‫به مست میز پذیرش رفتم.
‫خانمی که پشت میز بود گفت: ‫«در حال حاضر مواد همراهتون ندارین؟»
‫جواب دادم: «بله که ندارم.»
‫«امکانش هست یه سر برم مستراح؟»
‫دو نفر من رو محکم گرفتن. ‫کت زمستونی‌ام رو از تنم در آوردن،
‫شروع کردن جیب‌های کتم رو گشتن.
‫حتی جیب زیپ‌دار داخل کتم رو گشتن.
‫با خودم گفتم: «از کجا فهمیدن ‫که داخل کتم جیب زیپ‌دار داره؟»
‫«به عمرم نشده بود کسی ‫اون جیب مخفیه رو پیدا کنه.»
‫اون جیب رو هم گشتن.
‫بعد تمام قرص‌هام و پول‌های نقدم ‫و کل دو گرم کوکائینم رو پیدا کردن.
‫یادتونه گفتم سه گرم داشتم؟
‫خب، کلی ازش رو توی ماشین زدم.
‫کلی دیگه هم...
‫توی مستراح پمپ بنزین که بودم،
‫روی جایگاه عوض کردن پوشک بچه ‫که عکس کوالا داره، زدم.
‫به چی می‌خندین؟
‫اصلا واسه همین درستشون کردن.
‫خیال کردین قراره بچه آدم رو...
‫بذارن روی اون دستگاه که شبیه تله موشه؟
‫ندیدین ملت چقدر علامت‌های گانگستری ‫روی سطحش حکاکی می‌کنن؟
‫واسه این ساختن کوکائین رو روش با دماغ بکشی.
‫آدم وقتی معتاد کوکائین باشه، ‫جهان رو به چشم سطوح مصرفش می‌بینه.
‫خلاصه توی جیبم رو گشتن، ‫تمام قرص‌هام و...
‫کوکائین و پول نقدم رو پیدا کردن. ‫بعد که بهم زل زدن،
‫من گفتم: «عه، امان از این ‫کت‌های زمستونی قدیمی.»
‫با این پدیده که آشنایی دارین.
‫مثل وقتی که می‌رین سراغ ژاکت‌های قدیمیتون،
‫یهو می‌گین: «پنج هزار دلار نقد ‫و سه و نیم گرم کوکائین توشه؟»
‫«مال شبیه که رفته بودیم سرود بخونیم.»
‫«امان از این کت‌های زمستونی قدیمی.»
‫بعد حتی داروهای تجویزیم رو ازم گرفتن.
‫که برام تجویز شده بود.
‫منظورم قرص‌هایی که توی خیابون خریدم نیست.
‫داروهای تجویزشده‌ای ‫که اسمم روش نوشته شده بود.
‫همه‌شون رو ازم گرفتن،
‫صرفا به این خاطر...
‫که اصلا کسی حق نداشته ‫چنین دارویی رو برام تجویز کنه.
‫ولی آخ، چه کلکسیون قرصی داشتم.
‫چقدر زحمت کشیدم. ‫چقدر پای اون نسخه‌ها وقت گذاشتم.
‫اصلا می‌دونین چقدر سخته ‫که آدم یه دکتر رو مجاب کنه،
‫تا دارویی رو براش تجویز کنه، ‫که بهش نیازی نداره؟
‫اصلا هم سخت نیست.
‫خیلی هم آسونه. عین آب خوردنه.
‫بذارین بگم چطوری انجام بدین. ‫البته شما چنین کاری نکنین.
‫ولی اگه کردین، شک نکنین جواب می‌ده.
‫اِم...
‫وارد سایت خدمات درمانی وب‌ام‌دی بشین.
‫فهرست دکترهای محلی رو باز کنین.
‫خب؟ بعد ترتیب‌بندی فهرست رو...
‫بر اساس کمترین امتیازها تنظیم کنین.
‫لازم نیست زیاد بگردین.
‫فقط کافیه توی محل خودتون، ‫دکتری رو پیدا کنین...
‫که کمترین امتیاز رو داره.
‫چون این آدم از خداشه که شما به مطبش برین.
‫آیا این شخص دکتر بدیه؟
‫نه‌خیر.
‫بلکه بهترین دکتره.
‫پسر...
‫وقتی وارد مطبش می‌شین،
‫عین فیلم «ناخدا فیلیپس» می‌شه.
‫می‌تونین بهش بگین: ‫«ببین من رو... الان دکتر منم!»
‫می‌تونین از کامپیوترش استفاده کنین.
‫برین اخبار یاهو رو بخونین.
‫من دکتری توی نیویورک داشتم، ‫که فقط برام نسخه می‌نوشت.
‫به نام دکتر مایکل.
‫فامیلی هم نداریم.
‫البته منظورم این نیست که ‫نمی‌خوام هویتش رو فاش کنم.
‫آخه خودش فامیلیش رو بهم نگفت.
‫حتی قبل دوران کووید،
‫دکتر مایکل همیشه توی آپارتمانش ‫واقع در سکِند اَوِنو کار می‌کرد.
‫واقعا عجیبه دیگه.
‫وقتی پیش دکتر مایکل می‌رفتم،
‫در مطبش رو می‌زدم، ‫همیشه موقع باز کردن می‌گفت:
‫«همسرم مینروا خوابیده.»
‫با لحن شکاکانه‌ای می‌گفت. ‫ولی منظورش این نبود که...
‫«زیاد سر و صدا نکن.» ‫انگار می‌خواست بگه:
‫«من اصلا پیش پات همسرم مینروا رو نکشتم!»
‫بعد وارد آشپزخانک آپارتمان می‌شدیم.
‫اگه بگم «آشپزخانه» که اغراق کردم.
‫قرارمون رو هم اونجا می‌ذاشتیم.
‫بهش می‌گفتم: «کلونازپام می‌خوام».
‫اون هم می‌گفت: «باشه».
‫بعد حین نوشتن اسم دارو و...
‫پاره کردن کاغذش می‌پرسید: ‫«عه، راستی برای چی می‌خوای؟»
‫من هم می‌گفتم: «مشکل اضطراب دارم.»
‫اون هم می‌گفت: ‫«آها، پس حتما باید مصرف کنی.»
‫بعد دکتر مایکل همیشه می‌گفت:
‫«راستی، می‌خوای برات واکسن آنفلوانزا بزنم؟»
‫آخی...
‫خیلی دلش می‌خواست عین دکترهای واقعی باشه.
‫من هم می‌گفتم: «نه مایکل جان،»
‫«همین‌جوریش این ماه دو تا ‫واکسن آنفلوانزا بهم زدی.»
‫«خیلی حالم عجیب شده.»
‫«حس می‌کنم ناخوش‌احوالم.»
‫بعد می‌پرسید: «آمپول ب‌دوازده نمی‌خوای؟»
‫«آمپول تقویتی نمی‌خوای؟»
‫خلاصه همیشه می‌خواست یه آمپولی بهم بزنه.
‫چون ظاهرا... علاقه عجیبی داشت.
‫آخه ببینید، یکی به اسم دکتر مایکل ‫که مطبش توی خونه‌اش هست،
‫قطعا علایق عجیبی داره.
‫علاقه عجیب مایکل این بود که ‫خوشش می‌اومد آقایون...
‫توی آپارتمانش لباسشون رو در بیارن.
‫شما با شنیدنش حالتون بد می‌شه، ‫ولی من خیلی وقته باهاش کنار اومدم.
‫ضمنا اگه فکر کردین آخر این داستان،
‫قراره بگم که بهش گفتم: ‫«معلومه که در نمیارم»،
‫قراره کلی توی ذوقتون بخوره.
‫خلاصه ما دو نفر همیشه بازی ‫مخصوص خودمون رو داشتیم.
‫من آستین تی‌شرتم رو بالا می‌زدم،
‫بعد مایکل با سرنگ می‌اومد و می‌گفت:
‫«اِم...»
‫«باید کلا لباست رو در بیاری.»
‫من با خودم می‌گفتم در ازای ‫سی میلی‌گرم کلونازپام و دو تا نسخه؟
‫البته از حق نگذرم بعد این کارم ‫داستان تعرض جنسی تموم می‌شد.
‫پس لابد علاقه عجیبش همین بود.
‫صرفا می‌خواست آقایون لباسشون رو در بیارن.
‫یا شاید من جوری هستم که ‫تا لباسم رو در میارم،
‫بقیه رو از تعرض جنسی منصرف می‌کنم.
‫راستش از این داستان می‌شه ‫دو درس زندگی گرفت.
‫درس اول: دیگه روشش رو فهمیدین.
‫قبلا که بلد نبودین.
‫درس دوم اینه:
‫درسته که آدم باید واکسن و تقویتی ‫و کلی دارو مصرف کنه. ولی...
‫امروزه وقتی از ملت می‌شنوین:
‫«حرف دکتر رو گوش کن»...
‫هر موقع که شنیدین یکی گفته ‫«حرف دکتر رو گوش کن»، یادتون باشه...
‫گوشه‌ای از این جهان، ‫در یک آشپزخانک آپارتمان...
‫دکتر مایکل نشسته.
‫اگر هم انقدر آدم معتمدیه،
‫پس چرا مینروا همیشه خوابه؟
‫خلاصه نسخه‌هام رو گرفتن.
‫کل نسخه‌هام رو ازم گرفتن.
‫این اتفاقات مال ساعت چهار صبحیه...
‫که برای بار اول وارد مرکز ترک اعتیاد شدم.
‫حالا دوازده ساعت به جلو برسیم.
‫به ساعت چهار عصر همون روز می‌رسیم.
‫بهم توی درمانگاه اتاق دادن. ‫درمانگاه سم‌زدایی مرکز ترک اعتیاد.
‫به خاطر موادی که توی سیستم بدنم بود، ‫چهار پنج روز اولی که اونجا بودم،
‫باید بدنم سم‌زدایی می‌شد. ‫خلاصه توی اتاق درمانگاه بودم.
‫تا اون لحظه دوازده ساعت می‌شد ‫که توی مرکز ترک اعتیاد بودم.
‫طی این دوازده ساعت که نخوابیدم.
‫که سر جمع تا اون لحظه می‌شد...
‫پنجاه ساعت که بیدار بودم.
‫دکترها هم سعی داشتن کلی دارو بهم بدن ‫که من آروم بشم.
‫ولی در اون مرحله از زندگیم، ‫تحمل فرابشری نسبت به آرام‌بخش داشتم.
‫هر دارویی که بهم می‌دادن، ‫ذره‌ای روی آروم شدنم تأثیر نداشت.
‫مثل راسپوتین کبیر شده بودم، ‫هیچ‌کس من رو به زانو در نمی‌آورد.
‫در همون لحظه، دکتر مجرب و کاربلدی...
‫وارد اتاق درمانگاهم شد.
‫اگه شما هم چند سال متوالی...
‫فقط پیش دکتر مایکل رفته باشین،
‫از دیدن دکتر مجرب و کاربلند وحشت می‌کنین.
‫عین جنگیرها بود.
‫طرف وارد شد و گفت: ‫«سلام، من دکتر هنری فورد اسکو هستم.»
‫من هم گفتم: «نه! دو تا اسم داره!»
‫«نه!»
‫«آخ! راستی...»
‫«می‌خوای پیرهنم رو برات در بیارم؟ ها؟»
‫«خوشت اومد؟»
‫«عشق می‌کنی؟»
‫«تو دیگه چه دکتری هستی؟ ها؟»
‫«خانمت مرده؟»
‫سر دکتره داد و بیداد کرده بودم.
‫می‌گفتم:‌ «کلونازپام من چی شد؟»
‫«نمی‌شه که بهتون کلونازپام بدیم.»
‫«چرا نشه؟»
‫«اینجا مرکز ترک اعتیاده.»
‫«طبق قانون ایالتی پنسیلوانیا،»
‫«حق ندارم بهتون مخدر درجه دو بدم.»
‫من هم گفتم:
‫«قانون ایالتی پنسیلوانیا؟»
‫«خب، اصلا می‌خوای یه داروخونه ‫توی نیو جرسی پیدا کنیم؟»
‫آخه من فکر می‌کردم...
‫داشت از مشکلی حرف می‌زد،
‫که بینمون مشترک بود.
‫فکر می‌کردم منظورش اینه: «ببین...»
‫«از خدامه قرصی که می‌خوای رو بهت بدم.»
‫«معلومه که جوان به شدت سالمی هستی،»
‫«که طی دوازده ساعت اخیر،»
‫«توی لباس بیمارستان ‫و کتونی‌های نیو بالانست،»
‫«داری ورجه‌وورجه می‌کنی.»
‫«ولی قوانین پنسیلوانیا دستم رو بسته!»
‫«عه، عه، عه. جناب دکتر! ‫اصلا می‌خوای بریم داروخانه نیوجرسی؟»
‫«وای خدا. تا به حال کسی ‫چنین نقشه‌ای نکشیده بود.»
‫«به عمرم معتادی به باهوشی تو ندیده بودم.»
‫«بدو که بریم سوار ماشینم بشیم.»
‫«کاملا مشخصه که صلاحیت ترخیص رو داری.»
‫این‌ها که گفتم چهار عصر بود.
‫سه ساعت بعد، یعنی ساعت هفت عصر، ‫بالأخره به خواب رفتم.
‫انقدر دارویی به اسم لیبریوم بهم دادن، ‫که بالأخره بیهوش شدم.
‫حتی پرستاری توی اتاق گذاشتن،
‫تا مطمئن بشه که خوابیدم،
‫چون خیلی دردسر درست کرده بودم.
‫نمی‌دونم از چه بابت انقدر نگران شده بودن.
‫ولی ممکنه نگرانیشون ‫از این بابت باشه که گفتم:
‫«می‌خوام وانمود کنم که خوابم برده.»
‫«بعد که شما فکر کردین خوابیدم ‫و از اتاقم خارج شدین،»
‫«دمم رو می‌ذارم روی کولم ‫و از این مرکز فرار می‌کنم.»
‫شاید اینکه چنین حرفی رو دو بار،
‫با صدای بلند به دو پرستار زدم،
‫باعث شد کمی بهم شک کنن.
‫ولی واقعا خوابم برده بود. ‫کاملا بیهوش شده بودم.
‫پرستاری توی اتاقم بود که ‫مطمئن بشه بیدار نشم.
‫بغل میز کنار تختم روی صندلی نشسته بود. ‫من هم که روی صندلی خواب بودم.
‫گوشی من روی میزی بود ‫که بین تخت و صندلی پرستاره بود.
‫خب؟ درست در همون لحظه، ‫یعنی ساعت هفت عصر،
‫پیت دیویدسون که دوست خوبم باشه، ‫باهام تماس می‌گیره.
‫پیت... بله، همون رو می‌گم. ‫پیت...
‫از اونجا که اون شب بلیت پرواز داشت، ‫توی دورهمی من حضور نداشت.
‫ولی هواپیماش فرود اومده بود، متوجه شد ‫که مرکز ترک اعتیادم و نگرانم شده بود.
‫برای همین باهام تماس گرفت.
‫نکته جالبی رو درمورد پیت بگم.
‫این آدم به طور دائم سیم‌کارت عوض می‌کنه.
‫من که علتش رو نمی‌دونم. ‫مربوط به زندگی خودشه.
‫ولی هر یک ماه و نیم پیش میاد که ‫پیامی از پیت برام بیاد:
‫«داداش، پیتم. خط جدیدم اینه.»
‫من جواب می‌دم: «یه عکس بفرست تا باورم بشه.»
‫اون هم یه عکس این‌شکلی می‌فرسته.
‫بعد هم شماره‌اش رو ذخیره می‌کنم.
‫به مدت طولانی با هر خطی پیام می‌داد ‫من همون «پیت دیویدسون» ذخیره می‌کردم.
‫به جایی رسیده بود که توی فهرست مخاطبانم، ‫نُه تا پیت دیویدسون داشتم.
‫که تعداد زیادی پیت دیویدسون محسوب می‌شه.
‫خلاصه...
‫محض اینکه انقدر یه‌جور نباشه، ‫با اسم اشخاص مشهور دیگه،
‫شماره‌اش رو ذخیره می‌کردم.
‫مثلا یه مدت شماره‌اش رو به اسم ‫رادنی دنجرفیلد توی گوشیم داشتم.
‫هفته‌ای که رفتم مرکز ترک اعتیاد،
‫شماره‌اش رو به اسم ‫آل پاچینو ذخیره کرده بودم.
‫خلاصه...
‫من که روی تخت خواب بودم.
‫پرستاره هم مواظبم بود.
‫گوشی من دقیقا کنار پرستاره بود.
‫بعد پیت دیویدسون...
‫به دفعات زیادی باهام تماس می‌گیره.
‫ولی صحنه‌ای که پرستار دیده بود،
‫این بود که این بیمار بیهوش...
‫نه فقط یکی...
‫نه حتی دو تا...
‫بلکه دو تماس از دست رفته...
‫از بازیگر برنده‌ی اسکار...
‫یعنی آل پاچینو داره.
‫پس... یک‌راست بیدارم می‌کنه.
‫البته تقصیری هم نداره.
‫من هم بودم کنجکاو می‌شدم.
‫از خواب بیدار شدم، ‫دیدم داره تکونم می‌ده و می‌گه:
‫«یکی داره بهت زنگ می‌زنه!»
‫انقدر بی‌حال بودم که واکنشم این بود.
‫خسته و بی‌حال برگشتم سمتش.
‫به گوشیم نگاه انداختم.
‫دیدم که روش نوشته: «تماس از آل پاچینو».
‫متوجه شدم که یعنی پیت دیویدسون ‫داره بهم زنگ می‌زنه.
‫ولی این رمز پیچیده رو ‫به پرستاره توضیح ندادم.
‫صرفا جلوش جواب دادم.
‫گفتم: «الو؟»
‫«آخ، ستون...»
‫«خیلی حالم خرابه.»
‫«نه بابا، تو که تقصیری نداشتی.»
‫خب...
‫علت اینکه جمله آخر رو گفتم ‫این بود که عده‌ای خیال می‌کردن...
‫که من و پیت با همدیگه مواد می‌زنیم.
‫صرفا چون اون تتو داره و...
‫من هم بدنم سفیده.
‫لابد خیال کردن اهل جادو جنبل هستیم.
‫من هیچ‌وقت با پیت مواد مصرف نکردم.
‫از قدیم هم هوام رو داشت ‫که کمتر سمت مواد برم.
‫خلاصه چنین مکالمه‌ای با پیت داشتم.
‫ولی مکالمه‌ای که پرستاره برداشت می‌کرد...
‫هر موقع بهش فکر می‌کنم روده‌بر می‌شم.
‫«الو؟»
‫«جانی!»
‫«منم آل!»
‫«رفیق شفیق خودم.»
‫«شنیدم تن لشت توی مرکز ترک اعتیاده.»
‫«حالت چطوره ستون؟»
‫«آخ، ستون...»
‫«خیلی حالم خرابه.»
‫«عه!»
‫«گوگولی مگولی من.»
‫«علت اینکه پنج بار بهت زنگ زدم...»
‫«اینه که به خیالم مقصر این ماجرا منم.»
‫«آره، سر همین مشکوک شدم،»
‫«که وقتی مطبوعات آمریکایی ‫بفهمن جان مولانی باز زده تو خط مواد،»
‫«بنا به منطق خودشون...»
‫«فورا تنها شریک‌جرمی که ‫کنارت می‌چسبونن...»
‫«من هستم!»
‫«برنده‌ی اسکار...»
‫«هفتاد و نه ساله،»
‫«آل پاچینو!»
‫«پاچینوی... ایتالیایی.»
‫«پا که یعنی بابا،»
‫«چینو هم یعنی شلوار خاکی‌رنگ.»
‫«می‌گن بابا شلوار خاکی مقصره.»
‫«دیگه به این خط زنگ نزن که شنود می‌شه.»
‫من دو ماه مرکز ترک اعتیاد بودم. ‫از هجدهم دسامبر تا بیستم فوریه.
‫ششم ژانویه که طغیان کووید بود هم مرکز بودم.
‫اگه بیرون بودم که نمی‌ذاشتم طغیان بشه.
‫چون اطمینان حاصل می‌کردم.
‫اطمینان حاصل می‌کردم که طغیان نکنه.
‫آیا قبل اینکه من برم مرکز ترک اعتیاد، ‫ویروسی طغیان کرد؟
‫خیر.
‫آیا بعد اینکه آزاد شدم، ‫ویروسی طغیان کرد؟
‫به هیچ وجه.
‫اصلا جرئت نکردن.
‫چون می‌دونن جی کوچولو برگشته.
‫تمام مدتی که مرکز ترک اعتیاد بودم، ‫به خاطر کووید همه جا بسته بود.
‫خلاصه فرصت نشد اردو بریم.
‫ولی شنیده بودم توی بعضی مراکز،
‫ملت رو می‌برن اردوی تفریحی.
‫گمون کنم همون مرکزی که من بودم، ‫در حالت عادی...
‫ملت رو می‌بره مزرعه تا اسب ببینن.
‫زیاد از این کارها می‌کنن. ‫بهش می‌گن اسب‌درمانی.
‫اسمش که به نظر خیلی جالبه، ‫ولی تصور کنین اسبه چه حالی داره.
‫لابد موقع تولدش گفته: «من یه روز ‫برنده‌ی دربی کنتاکی خواهم شد!»
‫بعد کل عمرش باید مشتی معتاد رو ‫تحمل کنه که میان پیشش:
‫«عجب.»
‫«خیلی‌خب.»
‫«ناز کردن پای قدرتمندت ‫بهم اعتماد به نفس می‌ده.»
‫اگه بتونم سم‌ات رو بلند کنم، ‫یعنی دیگه وقتشه مستقل زندگی کنم.»
‫اول که وارد مرکز ترک اعتیاد شدم، ‫یکی از بزرگترین ترس‌هام...
‫این بود که ملت اونجا من رو بشناسن.
‫به تدریج...
‫ترس جدیدی به دلم افتاد.
‫ببینین... واسه خنده‌دار شدن ‫نمی‌خوام اغراق کنم.
‫هیچ پدرسگی...
‫اینکه هیچ‌کس من رو نمی‌شناخت...
‫داشت بدجوری روی مخم می‌رفت.
‫نگید این رو از من شنیدین‌ها.
‫خبر مرکز اعتیاد رفتنم...
‫توی روزنامه پخش شده بود، ‫من هم عمدا گذاشتمش بیرون.
‫با این لحن: «وای خدا. روزنامه آوردن!»
‫«بیاین اینجا جماعت معتاد. وای خدا!»
‫«بیاین... ببینیم اخبار امروز چیه!»
‫قبل اینکه متوجه بشم که کسی من رو نمی‌شناسه،
‫پیش گروه خوش‌آمدگویی رفته بودم.
‫خلاصه بعد بخش سم‌زدایی، ‫من رو به بخش آقایون بردن،
‫قرار بود چند ماهی اونجا بمونم.
‫وقتی رسیدم دیدم گروه خوش‌آمدگویی دارن.
‫دقیقا قبل اینکه پیش گروهشون برم،
‫با خودم می‌گفتم: «خاکی رفتار کن!»
‫خلاصه رفتم و نشستم.
‫بهشون گفتم: «سلام، من جان م. هستم.»
‫بقیه با نگاهشون داشتن می‌گفتن: ‫«حالا چرا منتظری تشویقت کنیم؟»
‫بعد این یارو لنی که بعدا باهاش رفیق شدم،
‫ازم پرسید: «کار و بارت چیه؟»
‫بقیه هم گفتن: «آره، کار و بارت چیه؟»
‫من هم گفتم اَه.
‫بعد گفتم: «استندآپ کمدینم دیگه.»
‫بعد لنی پرسید: «مگه با این کار ‫می‌شه زندگی رو اداره کرد؟»
‫من هم گفتم: «آره، برو از دخترت بپرس.»
‫«یا از پسرت، به شرطی که ورزشکار نباشه.»
‫فقط از پسرهای به‌خصوصی بپرس.
‫هفته دومی که وارد مرکز شدم، ‫دسته گل به آب دادم.
‫چون از استیک‌فروشی اوت‌بک ‫با برنامه پست‌میت غذا سفارش دادم.
‫این شهر پنسیلوانیا که توش ‫مرکز ترک اعتیاد رفتم،
‫دو تا چیز وجود داشت.
‫یه اوت‌بک داشت، یه مرکز ترک اعتیاد.
‫ولی وقتی از اوت‌بک سفارش دادم، ‫نمی‌دونم چرا فکر کردم...
‫که پیک نمی‌دونه مرکز ترک اعتیاد چیه.
‫برای همین آدرس خیابون رو جوری دادم ‫که انگار آدرس خونه‌امه.
‫بعد توی بخش توضیحات سفارش...
‫نوشتم: «جلوی ساختمون بزرگه توقف نکن.»
‫«تا تپه مستقیم برو، بعد به خوابگاه آجری ‫می‌رسی که یه مرد سی و هشت ساله،»
‫«جلوش با حوله بلند نشسته و چهره شادی داره.»
‫خلاصه غذا رو تحویل می‌ده، ‫ولی مسئول مرکز مصادره‌اش می‌کنه.
‫بهم می‌گه برم توی دفترش،
‫بعد می‌گه: «این کثافت‌کاری چیه؟ ‫این مسائل شوخی‌برداره؟»
‫من گفتم: «اوت‌بک مگه چشه؟»
‫گفت: «اگه عملیات تمرینی اوت‌بک باشه چی؟»
‫گفتم: «عملیات تمرینی اوت‌بک چیه؟»
‫گفت: «درسته این بار صرفا از اوت‌بک ‫غذا سفارش دادی،»
‫«ما هم با خنده چشم‌پوشی می‌کنیم،»
‫«ولی از کجا معلوم ‫براش انعام تپل نذاشته باشی،»
‫که دفعه بعد خواستی سفارش بدی، ‫بگی: «سلام، من رو یادته؟»
‫«برات انعام تپل گذاشته بودم.»
‫«اگه برام یواشکی مواد بیاری، ‫انعام تپل‌تری هم به می‌دم.»
‫من گفتم: «وای خدا، عجب فکر بکری کرد.»
‫توی مرکز خیلی تلاش کردم.
‫به حرف مشاورهام گوش می‌دادم.
‫همون اوایل که اونجا بودم، ‫مشاورم ازم خواست...
‫تاریخچه‌ای از مصرف ‫و سوء مصرف موادهام بنویسم.
‫پرسیدم: «منظورت چیه؟»
‫گفت: «تمام تاریخچه‌ای که در طول عمرت ‫الکل و مواد مصرف کردی رو بنویس.»
‫گفتم: «منظورت اواخره؟ یا از شش سالگی؟»
‫پرسید: «مگه از شش سالگی الکل می‌خوری؟»
‫گفتم: «آره.» ‫بعدش کلی کاغذ دیگه بهم داد.
‫آخه من شش سالگی الکل رو امتحان کردم.
‫جوری نبود که برم بار ‫و ککتل منهتن سفارش بدم.
‫اجازه داشتیم آبجو و شراب امتحان کنیم.
‫وقتی بچه بودیم بابامون می‌گفت:
‫«خانواده ما نسبت به الکل ‫رویکرد اروپایی داره.»
‫فقط در همین مورد رویکرد اروپایی داشتیم.
‫در باقی مسائل رویکردمون ‫مایل به ایالات مرکزی بود.
‫در خصوص اروپا این‌جوری بود که ‫«نه بابا، اونجا رو بی‌خیال.»
‫وقتی که سیزده سالم شد، ‫آخر هر هفته برنامه‌ام مست کردن بود.
‫من و رفقام می‌رفتیم توی خیابون‌های شیکاگو،
‫می‌رفتیم خیابون لینکلن،
‫جلوی مشروب‌فروشی‌ها منتظر می‌موندیم،
‫تا یه بزرگسال رو مجاب کنیم ‫برامون مشروب بخره.
‫خیلی فرآیند پرماجرایی داشت.
‫چون توی سیزده سالگی، ‫قیافه‌مون عین نه ساله‌ها بود.
‫عین بچه‌های تخس قصه‌های ‫چارلز دیکنز می‌نشستیم.
‫می‌گفتیم: «جناب! تو رو خدا! جناب، جناب!»
‫گاهی اوقات به خودم پول می‌دادن،
‫می‌گفتم: «نه، من به تو پول می‌دم!»
‫«تو هم از این فروشگاه برام آبجو بخر. ‫همین که صندوق‌دارش داره...»
‫«کل این معامله رو از پشت ‫شیشه فروشگاه می‌بینه.»
‫کلاس هشتم به دوست‌هام می‌گفتم:
‫«باید از زوج‌هایی که رفتن سر قرار ‫بخوایم برامون مشروب بخرن،»
‫«چون پسره برای اینکه ‫جلوی دختره خودی نشون بده،»
‫«قطعا برامون آبجو می‌خره.»
‫اون زمان کلا درک نمی‌کردم ‫قرار رفتن افراد بالغ چطوریه.
‫تصور می‌کردم انگار دختره ‫موقع خداحافظی به پسره می‌گه:
‫«راستش...»
‫«امشب که رفتیم بیرون...»
‫«مطمئن نبودم آدم خوبی باشی. ولی...»
‫«وقتی دیدم برای اون دو بچه ‫پک ۲۴تایی ناتی‌لایت خریدی که...»
‫«فقط سکه و پول خرد داشتن،»
‫«با اون بطری بونزفام برای اون ‫بچه کوچیکه که خریدی...»
‫«با خودم گفتم شاید مرد زندگی باشی.»
‫من از چهارده سالگی مصرف موادم رو شروع کردم.
‫با دو تا از دوست‌های صمیمیم ‫به اسم جان و جان.
‫خودم رو نمی‌گم. دو نفر دیگه بودن.
‫اسم جفتشون جان بود.
‫یه جان اوبرایان داشتیم، ‫یه جان مک‌نالتی، من هم جان بودم.
‫اسم من جان مولانیه.
‫اگه نمی‌دونستین اسمم چیه، ‫پس احتمالا باهام مرکز ترک اعتیاد بودین.
‫یه بار...
‫یه بار که شونزده سالمون بود، ‫همراه جان و جان،
‫آخر شب رفته بودیم توی یه پارکینگ ‫تا گل بکشیم،
‫داشتم چِت می‌کردیم. ‫بعد یهو ماشین پلیس پیدا شد،
‫ما هم گفتیم: «پشم‌هام.» ‫گلمون رو انداختیم توی فاضلاب،
‫باقی موادمون هم دور ریختیم.
‫ولی همچنان پلیسه ما رو کشید کنار،
‫بعد مجبورمون کرد دستمون رو ‫روی ماشینش بذاریم.
‫می‌گفت: «به صف بشین ‫و دستتون روی کاپوت باشه.»
‫خلاصه سه نفرمون به صف شدیم ‫و دستمون روی کاپوت بود.
‫افسر پلیسه اول رفت سمت جان اوبرایان،
‫شروع کرد از پایین گشتن.
‫پرسید: «اسمت چیه؟»
‫اون هم گفت: «جان.»
‫بعد سراغ جان مک‌نالتی رفت.
‫اون رو هم از پایین گشت.
‫پرسید: «اسم تو چیه؟»
‫اون هم گفت: «جان.»
‫بعدش نوبت من بود.
‫قبل اینکه من رو بگرده،
‫خم شد توی گوشم گفت:
‫«به نفعته اسم تو جان نباشه!»
‫«رفقای خیابونم جی کوچولو صدام می‌کنن.»
‫یکی از فرآیند مرکز ترک اعتیاد، ‫اینه که مشاورتون میاد کنارتون،
‫بعد گوشیتون رو بهتون می‌ده،
‫تا شماره کل فروشنده‌های موادتون...
‫یا کسایی که وسوسه‌تون می‌کنن ‫سمت مواد برین رو...
‫مسدود کنین و پاک کنین.
‫توی بعضی موارد، ‫اول باید بهشون پیام بدین و بگین:
‫«سلام، می‌خوام شماره‌ات رو ‫مسدود کنم و پاک کنم.»
‫واسه اینکه بعدا دوباره بهتون پیام ندن.
‫بهش می‌گن قطع رابطه کردن با ساقی.
‫یه روز برنامه من همین بود. ‫کنار مشاورم نشسته بودم،
‫توی گوشیم رو می‌گشتم.
‫اول به ساقی اصلیم ‫که اسمش آروین بود پیام دادم.
‫توی پیامم براش نوشتم:
‫«سلام، دارم شماره‌ات رو مسدود ‫و پاک می‌کنم.»
‫«دیگه نمی‌خوام ازت مواد بخرم.»
‫«ترک کردم.»
‫نمی‌دونستم چطور پیامم رو تموم کنم.
‫واسه همین ادامه دادم: ‫«ولی متشکرم که...»
‫«این‌همه سال با خدمات تأثیرگذار ‫و حرفه‌ای کمکم کردی،»
‫«همچنین بابت تمام شب‌هایی ‫که با موادت صبح کردم.»
‫پیام رو ارسال کردم.
‫قبل اینکه شماره رو مسدود و پاک کنم، ‫آروین جواب پیامم رو داد.
‫نوشت: «سلام، خیلی بهت افتخار می‌کنم ‫که تصمیم گرفتی ترک کنی.»
‫بعد ادامه داد:
‫«راستش من فقط مواد می‌خریدم ‫که به تو بفروشم.»
‫«چون نگرانت بودم،»
‫«دلم نمی‌خواست توی خیابون ‫جنس‌های ناجور بهت بدن.»
‫همین رو بگو!
‫بعد انتظار داشتن با این آدم قطع رابطه کنم؟
‫آخه... دیگه نمی‌شد شماره رو پاک کنم.
‫جواب پیامش رو دادم.
‫نوشتم: «چقدر مهربونی.»
‫بعد... نوشتم: «واقعا فقط برای ‫فروش به من، مواد می‌خریدی؟»
‫جواب داد: «آره.»
‫نوشتم: «به کس دیگه‌ای مواد نمی‌فروشی؟»
‫جواب داد: «نه.»
‫بعد نوشتم: «ببین، شاید دارم دیر می‌پرسم،»
‫«ولی مطمئنی ساقی موادی؟»
‫جواب داد: «نه، من نقاشم. ‫قبلا که صحبت کرده بودیم.»
‫ملت، تا به امروز...
‫همچنان نمی‌دونم چطور با این آدم آشنا شدم.
‫بعد جوابش رو دادم.
‫نوشتم:
‫«پس چطور شد که...»
‫«به من مواد فروختی؟»
‫اون هم جواب داد:
‫«خودم هم نمی‌دونم.»
‫«از بس که اصرار کردی.»
‫خیلی از این داستان خوشم میاد.
‫چون قصه‌های زیادی درمورد ‫فروشنده‌های مواد داریم...
‫که آدم‌های پاک رو معتاد کردن.
‫گمون کنم من اولین معتاد باشم،
‫که یه آدم پاک رو...
‫تبدیل به فروشنده مواد کردم.
‫حکمت آشنایی با جی همینه.
‫توی مرکز ترک زیاد پیش می‌اومد ‫که نشست گروهی داشته باشیم.
‫دور همدیگه از ناجورترین داستان‌هایی...
‫که برای جور کردن مواد انجام دادیم رو ‫تعریف می‌کردیم.
‫که من هم مایلم یکی از ‫این داستان‌ها رو براتون تعریف کنم.
‫بذارین اول پیش‌زمینه‌ای بهتون بدم.
‫ژانویه سال ۲۰۲۰...
‫شدیدا به کوکائین اعتیاد داشتم.
‫می‌خواستم ترک کنم.
‫بعد به جای اینکه با مشاور ترک صحبت کنم،
‫یا اصلا با مشاوری صحبت کنم،
‫یا اصلا با تراپیست و دکتری ‫یا اصلا با آدمی صحبت کنم،
‫به حسابدارم زنگ زدم.
‫بهش گفتم: «ببین، من معتاد کوکائینم.»
‫«دیگه نباید بهم پول بدی.»
‫«هیچ پول نقدی بهم نده.»
‫اون می‌گفت: «ای خدا، ‫این همه درس خوندیم که تهش این؟»
‫گفتم: «فقط وقتی که به تو و دکترم ‫ایمیل مشترک زدم، حق داری بهم پول نقد بدی.»
‫«قانون جدیدم اینه.»
‫بعد تلفن رو قطع کردم.
‫بلافاصله از قانون جدیدم عصبانی شدم.
‫با خودم گفتم: «آخه پول خودمه.»
‫«پدرسگ می‌خواد ایمیل مشترک ‫با دکترم بهش بزنم؟»
‫بعد جای اینکه گوشی رو بردارم ‫و بهش زنگ بزنم،
‫بگم: «راستی، بی‌خیال اون قانون بشو»،
‫از اونجا که آدم بالغی هستم و...
‫اون هم کارمند منه،
‫به جاش، شش ماه آینده عمرم رو...
‫وقف پیدا کردن روش‌هایی کردم ‫که چطوری پول خودم رو...
‫از خودم بدزدم.
‫ماه اوت ۲۰۲۰، شدیدا بی‌قرار شده بودم.
‫بدجور کوکائین لازم داشتم.
‫بعد یادم افتاد هنوز کارت اعتباری‌ای دارم ‫که می‌تونم باهاش خرید کنم.
‫گفتم اگه با این کارت اعتباری،
‫برم یه ساعت رولکس بخرم،
‫و در ازای پول نقد بفروشمش،
‫پنج دقیقه‌ای جنسم رو جور کردم.
‫من خوب حس و حال جمع رو می‌فهمم.
‫مشخصه کفتون از این نقشه‌ام بریده.
‫خلاصه یکی از روزهای ماه اوت ۲۰۲۰،
‫در حالی که هوا چهل درجه بود،
‫وارد فروشگاه رولکسی توی ‫خیابون مدیسونِ منهتن شدم.
‫وارد شدم.
‫کلی آقای کت و شلواری اونجا بودن.
‫با خودشون می‌گفتن: ‫«هوم، ساعت! سوئیس!»
‫حرکاتشون عین ربات بود.
‫خلاصه وارد شدم.
‫شلوار جین روشن پام بود، ‫پایینش هم دو بار تا زده بودم،
‫کتونی سفید ریباک پام بود، ‫با جوراب سفید، تی‌شرت سفید بلند،
‫کلاه سفید بیس‌بال هم روی سرم بود.
‫آدامس نیکورت توی دهنم بود.
‫یه کوله‌پشتی جن‌اسپورت هم روی دوشم بود ‫که تا حد امکان بندش رو کشیده بودم.
‫ضمنا سی و هشت سالم بود.
‫وارد فروشگاه شدم،
‫رفتم سمت ویترین ساعتی که دیدم.
‫گفتم: «همینه. سلام!»
‫«همینه. همین ساعت رو می‌خوام.»
‫«این ساعت رو لطف کنین.»
‫فروشنده برگشت سمتم. ‫هیچی نشده دستمالش هم در آورد،
‫انگار مثلا شعبده‌بازه.
‫برگشت گفت: «آها...»
‫«می‌بینم که ساعت رزگلد ما ‫چشمتون رو گرفته.»
‫«مایل هستین گاه‌شمار دیگه‌ای نشونتون بدم؟»
‫گفتم: «نه، نه، گاه‌شمار که نخواستم.»
‫«فقط ساعت می‌خوام. فقط همین.»
‫«درموردش تحقیق کردم.»
‫«همه‌جوره پسند کردم. لطفا ساعته رو بدین.»
‫بعد ویترین رو باز کرد، ‫ساعت رو از توش در آورد.
‫ساعته واسه خودش یه تخت کوچیک هم داشت.
‫بعد پرسید: «مایل هستین امتحانش کنین ‫تا ببینین اندازه است یا نه؟»
‫گفتم: «وقت ندارم. لزومی هم نداره.»
‫«واسه خودم که نیست.»
‫«می‌خوام هدیه به برادرم بدم. ‫اندازه مچش هم از حفظم.»
‫«آخه آدم با برادرش جوریه که...»
‫«توی یه اتاق می‌خوابه. خودم مچش رو دیدم.»
‫«پس شک ندارم که همین عالیه.»
‫بعد گفت: «آها، هدیه‌ای برای برادرتونه.»
‫«می‌شه بدونم برادرتون ‫چه انگشتری دست می‌کنه؟»
‫«جان؟»
‫«بیست‌سوالی راه انداختین؟»
‫«مگه می‌خوام برای عضو شدن توی ‫انجمن سفیدپوستان یِیل معرفیش کنم؟»
‫«یعنی چی که چه انگشتری دست می‌کنه؟»
‫اون هم گفت: «خب...»
‫«اگه برادرتون انگشتر طلای سفید ‫یا زرد رنگ دست می‌کنن،»
‫«بهتره ساعت رزگلد براشون نگیرین.»
‫«از اونجا که احتمالا اطلاع دارین، ‫نباید از فلزات ترکیبی استفاده کرد.»
‫گفتم: «اولا خیلی بهم بر خورد که ‫گفتی احتمالا اطلاع دارم.»
‫«قطعا مثل تمام حقایق مهم دیگه، ‫از این مسئله اطلاع دارم.»
‫«معلومه که هیچ‌وقت...»
‫«قوطی آلومینیومی رو ‫کنار کتری چای نمی‌ذارم.»
‫«معلومه که ترومپتم رو ‫روی رادیاتور نمی‌ذارم.»
‫«اصلا تو بگو من خیلی سنتی‌ام، ‫ولی من به جداسازی کامل اعتقاد دارم.»
‫«درست شنیدی. جداسازی کامل فلزاتی ‫که توی خونه‌ی آدمه.»
‫«دوما که برادرم نه انگشتر داره، ‫نه قراره که دستش کنه.»
‫«هیچ‌وقت دستش نمی‌کنه. ‫اصلا برادرم انگشت نداره.»
‫«دستش فقط کف داره.»
‫«جز کف دستش چیزی نداره.»
‫«اصلا واسه همین می‌خوام ‫براش ساعت بگیرم، متوجه شدی؟»
‫«ساعته باعث می‌شه دستش خوشگل بشه، ‫بعد هر موقع که بخواد...»
‫«به دست زشتش نگاه کنه، ‫این ساعت خوشگله هم می‌بینه.»
‫«فقط به مهربونی و سخاوت برادرش فکر می‌کنه.»
‫«دیگه یاد اون دستگاه خردکن ترسناک ‫که انگشت‌هاش رو برید، نمیفته.»
‫«پس خواهشا ساعته رو بهم بفروش!»
‫طرف یه جعبه سبز رولکس در آورد، ‫بازش کرد و ساعت رو داخلش گذاشت.
‫توی جعبه کاغذ مقوایی کوچیکی بود.
‫یه خودنویس برداشت و شروع کرد ‫روی اون کاغذه نوشت...
‫که یادمه خیلی طولانی بود.
‫با خودم گفتم: «یا خدا. ‫داره واسه ساعت نامه می‌نویسه؟»
‫«نکنه فهمیده می‌خوام آبش کنم؟»
‫«می‌خواد براش نامه بنویسه ‫و بگه کجا پیش صاحبش برگرده.»
‫«تمام کسایی که اینجا هستن ‫می‌دونن می‌خوام ساعته رو آب کنم.»
‫«لابد فکر می‌کنن کثافتم. ‫ولی کور خوندن، من خدام!»
‫چنین افکاری داشتم.
‫طرف روبان درآورد،
‫سریع گفتم: «نه، نمی‌خواد کادوش کنی!»
‫اون گفت: «مگه نگفتین که هدیه است؟»
‫گفتم: «نه بابا، من و برادرم که ‫از این حرف‌ها نداریم.»
‫«از این کارها نمی‌کنیم. ‫قراره سریع ببرم بهش تحویل بدم،»
‫«می‌خوام ساعت رو پرت کنم سمتش،»
‫«با همون کف دستش می‌گیره.»
‫«اصلا زشته بخوام کادوی ربان‌دار بهش بدم.»
‫«اصلا برادرم چطوری قراره بازش کنه؟ ‫خیر سرم بهت اعتماد کردم!»
‫«بهت درمورد شرایط برادرم گفتم، ‫این‌جوری بهم اهانت می‌کنی؟»
‫«اون‌وقت چطوری بازش کنه؟ ‫نکنه با دندون پاره‌اش کنه؟»
‫«ساعت رو بده که باهاش کوکائین بخرم!»
‫طرف کارت اعتباریم رو گرفت، توی دستگاه کشید.
‫کارتم رو پس داد. ‫سبد خرید رولکس درآورد.
‫من هم فورا کوله‌پشتی جن‌اسپورتم ‫که زیپش باز رو آوردم جلو،
‫گفتم: «لازم نیست.»
‫طرف ساعت رو توی کوله‌پشتیم گذاشت.
‫زیپش رو بستم. قبل اینکه پام رو ‫از فروشگاه بیرون بذارم،
‫گوشیم رو در آوردم و توی گوگل نوشتم:
‫«کجا می‌شود در نیویورک ‫همین الان ساعت فروخت؟»
‫نتیجه‌ای که برام آورد فروشگاهی به اسم: ‫«همین الان ساعتت رو در نیویورک بفروش» بود.
‫با خودم گفتم: «بالأخره یکی توی این شهر ‫عین خودم پیدا کردم!»
‫با خریدار تماس گرفتم و گفتم:
‫«سلام. اِم، بله. ‫می‌خواستم ساعت رولکس بفروشم.»
‫«می‌شه امروز مزاحمتون بشم؟»
‫طرف گفت: «آره، آره. ‫چه ساعتی می‌رسین اینجا؟»
‫گفتم: «من دو دقیقه باهاتون فاصله دارم ‫و الان دارم می‌دوم سمت فروشگاهتون.»
‫«یک دقیقه دیگه رسیدم اونجا.»
‫گفت: «باشه، من هم اون‌طرف خیابون ‫داشتم ناهار می‌خورم.»
‫«من هم می‌دوم تا زود برسم.»
‫جفتمون داشتیم خیابون ۴۷ رو می‌دویدیم.
‫کوله‌پشتیم به این‌طرف و اون‌طرف پرت می‌شد.
‫عین سینه‌های پیرزنی که...
‫توی برنامه تلویزیونی حدس بزن ‫و پول برنده شو، بپر بپر می‌کنه.
‫رسیدیم مغازه طرف که روی ‫یکی از اون الماس‌فروشی‌های بزرگ بود،
‫ولی دفترش طبقه بالا بود. ‫خلاصه رفتیم بالا.
‫من رو از دو لایه در شیشه‌ای ‫ضد گلوله رد کرد.
‫خودتون که «الماس‌های تراش‌نخورده» رو دیدین.
‫همین که وارد دفتر شدیم و نشستیم، ‫گفتم دیگه باید رویه رو عوض کنم.
‫چون درسته که از صبح بی‌قرار بودم،
‫ولی الان قراره ساعت رو بفروشم.
‫نباید نشون بدم از روی ‫بی‌چارگی دارم می‌فروشمش.
‫باید به قیمت درخوری بفروشمش.
‫پس باید خیلی خونسرد باشم.
‫خیلی آروم کوله‌پشتیم رو در آوردم،
‫که باعث شد خطوط خیسی عرقم ‫از زیر بغل تا پشت کمرم آشکار بشه.
‫بهم آب تعارف کرد. ‫من هم بلافاصله رد کردم.
‫علی‌رغم اینکه لب‌هام به دندونم چسبیده بود.
‫گفتم: «سلام، قصد داشتم ‫ساعت قشنگم رو بهتون بفروشم.»
‫«هیچ عجله‌ای برای فروشش ندارم.»
‫«چندین ساله که دارمش.»
‫«ولی هیچ‌وقت دستم نکردم، ‫پس فرقی با نو نداره.»
‫پرسید: «گفتی چند ساله این ساعت رو داری؟»
‫گفتم: «درسته.»
‫پرسید: «پس چرا دستت نکردی؟»
‫گفتم: «آخ، من که دلم می‌خواد دستم کنم.»
‫«ولی متأسفانه انگشترهای من...»
‫«طلای زرد و طلای نقره‌ای هستن.»
‫«از اونجا که جفتمون اطلاع داریم،»
‫«نباید فلزات رو توی همدیگه ریخت.»
‫طرف جعبه رولکس رو باز کرد و نگاه انداخت. ‫به اون کاغذه نگاه کرد...
‫که فروشنده با خودنویس نوشته بود.
‫یه نگاه به کارت انداخت، یه نگاه به من. ‫یه نگاه به کارت.
‫برگشت گفت: «گفتی چند ساله ‫این ساعت رو داری؟»
‫گفتم: «آها.»
‫گفت: «این که تاریخ امروزه.»
‫من هم گفتم: «بله که امروزه.»
‫بعد بهش خیره شدم.
‫با تمام کاریزما و جذبه‌ای که توی ‫بدن معتادم مونده بود بهش خیره شدم،
‫به این امید که جوری منطق رو خم کنم،
‫تا در آن واحد، هر دو جمله درست به نظر بیان.
‫جمله‌ی چند سالیه که این ساعت رو دارم،
‫با جمله‌ی بله که تاریخ امروزه.
‫خریدار در اون لحظه فهمیده بود ‫که دست بالا رو توی این معامله داره.
‫من اون ساعت رو دوازده هزار دلار خریده بودم.
‫قبل اینکه برق از کله‌تون بپره،
‫باید یادآوری کنم که ساعت ‫از لحظه‌ای که خریداری می‌شه،
‫شروع می‌کنه به استهلاک پیدا کردن.
‫من اون ساعت رو دوازده هزار دلار خریدم.
‫گفت: «پنج هزار دلار.» ‫گفتم: «نه بابا!»
‫گفت «شش هزار دلار.» ‫گفتم: «آره بابا!»
‫فهمیدم چه فکر بدی درموردم کردین.
‫پیش خودتون می‌گین این دیگه چه احمقیه.
‫ولی بذارین سوالی ازتون بپرسم.
‫شما چه راه بهتری به ذهنتون می‌رسید،
‫که شش هزار دلار رو...
‫در عرض پنج دقیقه...
‫فقط با هزینه‌ی...
‫دوازده هزار دلاری در بیارین؟
‫ضمنا...
‫در همین حین که دارین این داستان ناخوشایند،
‫بیهوده و مزخرف رو هضم می‌کنین،
‫این مسئله رو یادتون باشه...
‫که روم نشد بقیه داستان‌ها رو تعریف کنم.
‫حس عجیبیه که آدم معتاد رو به بهبودی باشه.
‫حتی معتاد بودن هم حس عجیبی داشت، ‫ولی حداقل اون زمان مواد مصرف می‌کردم.
‫بعضی وقت‌ها خیلی عجیب می‌شه، ‫البته حالم که خوبه.
‫ولی وقت‌هایی که تنها هستم، ‫کنار کسی‌ام که قصد جونم رو کرده بود.
‫بعضی وقت‌ها که از جلوی آیینه رد می‌شم، ‫می‌گم: «باز این پدرسگ اومد.»
‫«ای خدا.»
‫واسه همین بعضی وقت‌ها حس ترسناکی داره.
‫ولی همچنان حس خوبی هم داره.
‫بعضی وقت‌ها حس اعتماد به نفس ‫عجیبی ازش می‌گیرم.
‫آخه ببینید، من قبلا خیلی برام مهم بود ‫که بقیه درموردم...
‫چه فکری می‌کردن. ‫فقط همین برام مهم بود.
‫فقط درگیر این مسئله بودم که ‫بقیه چه فکری درموردم می‌کنن.
‫ولی دیگه برام مهم نیست.
‫به این علت مهم نیست که با خودم می‌گم: ‫یعنی بقیه می‌خوان با من چی کار کنن،
‫که بدتر از کاریه که خودم ‫حاضرم با خودم بکنم؟
‫شما فوقش می‌خواین ‫جان مولانی رو طرد اجتماعی کنین؟
‫من می‌تونم بکشمش!
‫یه بار که نزدیک بود بکشم.
‫یادمه با پسرم به موزه‌ای ‫توی دیترویت رفته بودیم.
‫داشتم کالسکه‌اش رو هل می‌دادم ‫و وارد اتاق بزرگی شدیم...
‫که توش پر از نقاشی دیواری‌های ‫دیگو ریورا بود.
‫من هم داشتم برای مالکوم توضیح می‌دادم، ‫که اون زمان نه ماهش بود.
‫می‌گفتم دیگو ریورا نابغه بود، ‫ولی کمونیست بود.
‫مالکوم هم واسه خودش ‫اجسام بی‌جان رو می‌بوسید و...
‫جوری چشم‌هاش رو می‌چرخوند ‫که انگار توی پوشکش ریده بود.
‫تا حالا هم پیش نیومده بود که توی فضای عمومی ‫لازم باشه پوشکش رو عوض کنم.
‫واسه همین سراغ مدرس موزه رفتم و پرسیدم:
‫«جایی هست که بتونم پوشک بچه‌ام رو عوض کنم؟»
‫اون هم گفت: «آره، توی سرویس آقایون می‌شه.»
‫گفتم: «باشه». ‫با همون کالسکه بردمش توی سرویس،
‫بعد که وارد شدم و نگاهم به دیوار افتاد...
‫«سلام ای یار قدیمی.»
‫زندگی الانم به نسبت قبل خیلی خیلی بهتره.
‫ولی اگه لازم باشه به خودم یادآوری کنم...
‫دستتون درد نکنه.
‫...که اوضاع زندگیم چقدر داغون بوده،
‫از شانس خوبم، این رو دارم.
‫این مصاحبه‌ایه که من با مجله جی‌کیو داشتم.
‫که حتی ذره‌ای جزئیاتش رو به خاطر ندارم.
‫تا حالا شده تحت تأثیر موارد ‫مکالمه‌ای رو فراموش کرده باشین؟
‫مال شما هم مصاحبه طولانی‌ای بوده؟
‫تاریخ این مصاحبه برمی‌گرده ‫به پونزدهم دسامبر ۲۰۲۰.
‫دورهمی ترک دادنم هجدهم دسامبر بود.
‫پس خیلی بد شد که قبل اون تاریخ بود.
‫حدس می‌زنم این‌جوری بود که ‫خبرنگار باهام تماس گرفت و گفت:
‫«سلام، می‌خوام باهات مصاحبه کنم.» ‫من هم حسابی کوکائین زده بودم.
‫نمی‌دونم از تأثیر کوکائین ‫روی رفتار آدم اطلاع دارین یا نه،
‫ولی این حرف کیف آدم رو کوک می‌کنه.
‫خلاصه می‌خوام بخش‌های برگزیده‌ای ‫از این مصاحبه رو براتون بخونم،
‫که هیچ‌کدومش خاطرم نیست.
‫با خط مقدمه مقاله شروع کنیم که نوشته:
‫«جی‌کیو این‌بار با موضوعی گسترده و اساسی، ‫با کمدین معروفی تماس گرفته است.»
‫سوال اول. ‫جی‌کیو: «امروز حالتون چطوره؟»
‫مولانی: «همین الان از کنار جایی رد شدم،»
‫«که ظاهرا ترسناک‌ترین ‫ساختمان تسخیرشده‌ی نیویورکه.»
‫جی‌کیو: «آها!»
‫«کدوم ساختمون؟»
‫مولانی: «یه فروشگاه جاروبرقیه،»
‫«که توی خیابون چهاردهم، بین پنجم و ششمه. ‫قبلا هم پانسیون بوده.»
‫«وای بر من! ظاهرا پر از روحه،»
‫«یعنی در حد فیلم ارواح خبیثه ترسناکه.»
‫جی‌کیو: «بسیارخب.»
‫«مورمورتون شد یا موج منفی حس کردین؟»
‫مولانی: «دیگه موج منفیش رو حس نمی‌کنم.»
‫«گمون کنم وقتی از کنارش رد شدم، ‫یهو فهمیدم که تسخیر شده.»
‫«پس شاید موج منفی رو به خودم تلقین کردم.»
‫جان؟
‫این چه حرفی بود زد؟
‫ضمنا مجله‌شون ویراستار داره. ‫بد نبود کمکم می‌کردن.
‫«گمون کنم وقتی از کنارش رد شدم، ‫یهو فهمیدم که تسخیر شده.»
‫«پس شاید موج منفی رو به خودم تلقین کردم.»
‫«البته یه بار که لس‌آنجلس بودم ‫از کنار خونه تسخیرشده‌ای رد شدم،»
‫«ولی خبر نداشتم که تسخیر شده.»
‫«فقط یهو گفتم عه، این چه خونه‌ایه؟»
‫«بعد کم‌کم گفتم نه، از اینجا خوشم نمیاد.»
‫«بعد همراه سگم از اونجا دور شدم.»
‫«بعد فهمیدم که اون خونه اسمش ‫قتلگاه لوس فیلز بوده.»
‫«بعد فهمیدم که تاریخچه‌ی ناجوری داره.»
‫«آره، فقط اون‌موقع بود که به طرز عجیبی،»
‫حضور ناگهانی ارواح و غول‌ها رو حس کردم،»
‫«که کاشف به عمل اومد درست حس کردم.»
‫خیر.
‫در طول این مصاحبه، ‫هنوز سوالی پرسیده نشده،
‫من هنوز دارم جواب اون سوال...
‫«امروز حالتون چطوره» رو می‌دم.
‫ضمنا، واقعا عشق کردم که ‫از کلمه‌ی «غول» استفاده کردم.
‫همیشه که آدم استفاده نمی‌کنه.
‫سوال بعد. جی‌کیو:
‫«می‌خواستم از روند خلاقیتتون ‫در سالی که گذشت بپرسم.»
‫«چون پارسال همین موقع بود...»
‫«که تئاتر سَک لانچ بانچ شما اجرا شد،»
‫«که شاید بشه گفت از خطرناک‌ترین تصمیمات ‫حرفه‌ای شما بوده و نتیجه داده.»
‫«طی سالی که گذشت چه تأثیراتی رو ‫روی فرآیند خلاقیتتون حس می‌کنین؟»
‫مولانی: «اگه صدای افتادن قاشق رو شنیدی،»
‫«به این خاطره که دارم یه کاسه ‫فروت‌لوپز صبحانه می‌خورم.»
‫فوق‌العاده.
‫فوق‌العاده‌ترین جواب ممکن...
‫به تمام سوالات زندگی.
‫آدم همیشه باید به صداهای اطرافش ‫توجه و اشاره کنه.
‫اصلا هم آدم رو متوهم...
‫جلوه نمی‌ده.
‫سوال بعد.
‫مجله جی‌کیو: «موقع تماشای برنامه‌ی ‫آخر شب با ست مایرز برام سوال شد،»
‫«تا حالا نخواستین برنامه‌ی ‫گفت‌گو محور خودتون رو بسازین؟»
‫مولانی: «خب، گوش کن...»
‫«یه بار دو تا ایده‌ی ‫برنامه‌ی گفت‌گو محور داشتم.»
‫بیاین یه لحظه از این جمله تقدیر کنیم.
‫«یه بار... دو تا ایده‌ی ‫برنامه‌ی گفت‌گو محور داشتم.»
‫«منظورم از ایده...»
‫«اینه که توی خلوت اتاق خودم ‫درموردشون فکر کرده بودم.»
‫«یکیش این بود با کسایی مصاحبه کنم ‫که کارشون برام جالبه.»
‫«نه که بخوام به صورت اختصاصی ‫برای من اجرایی انجام بدن.»
‫«بلکه حالت گفت‌گو محور داشته باشه.»
‫«بقیه رو به برنامه دعوت می‌کنم. ‫گروه موسیقی هم باید داشته باشه.»
‫خب، یه توقف کوتاه بدیم.
‫تا اینجا رو جمع‌بندی کنیم.
‫یه بار... دو تا ایده‌ی برنامه‌ی ‫گفت‌گو محور داشتم.
‫که یکی از ایده‌ها، ‫همون برنامه‌ی گفت‌گو محور بود.
‫«اون‌یکی درمورد اینه که ‫برنامه‌ای درست کنم،»
‫«و فقط افراد مسن رو توش دعوت کنم.»
‫«که مسلما با این وضعی که پیش اومده، ‫خیلی کار خطرناکیه.»
‫«ولی به نظرم خیلی جالب می‌شه که ‫با افراد مسن گفت‌گو کنم.»
‫«مخصوصا اگه مشکلی نداشته باشن...»
‫«که درمورد دوره‌ی پایانی عمرشون بحث کنیم.»
‫سوال بعد.
‫جی‌کیو: «صحبت از تلویزیون شد،»
‫«شما سیت‌کامی ساختین که شکست خورد، ‫ولی اون مال خیلی وقت پیش بود.»
‫«امروزه توی عصری زندگی می‌کنیم که شبکه‌ها ‫و سرویس‌های پخش مختلف،»
‫«ظاهرا دست سازندگان رو بازتر گذاشتن ‫تا برنامه‌های دلخواهشون رو بسازن.»
‫«با این اوصاف، ‫حاضرین سریال دیگه‌ای بسازین؟»
‫مولانی: «منظورت اون سیت‌کام چند دوربینه ‫با تماشاگر زنده است که اسمش...»
‫«"به روش من" بود؟»
‫جی‌کیو: «نه.»
‫«نه لزوما.»
‫مولانی: «حاضرم همون سریال رو دوباره بسازم،»
‫«تنها چیزی هم که توش تغییر می‌دم، ‫تماشاگرهای زنده است!»
‫آخرش این‌جوری تموم می‌شه.
‫جی‌کیو: «گمونم از این مکالمه ‫می‌شه برداشت کرد...»
‫«که انبوهی از ایده‌های مختلف ‫توی ذهن شما وجود داره،»
‫«که حتما باید اجراشون کنید.»
‫مولانی: «اگه ملت واقعا چنین برداشتی کنن، ‫خیلی خوشحال می‌شم!»
‫جی‌کیو: «بسیارخب،»
‫«دیگه تلفن رو قطع می‌کنم.»
‫«مزاحم فروت‌لوپز خوردن شما هم نشم.»
‫مولانی: «چی می‌گی واسه خودت؟»
‫«خیلی وقته خوردمشون!»
‫اهالی بوستون، شبتون بخیر. ‫خیلی هم ازتون ممنونم.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫[با تشکر از فرِد، جو، بِرک، کارا، مایک، دیوید، ‫بیل، سِت، اریکا، کوین، نیک، ماریکا، ناتاشا]
‫[زندگیم رو به شما مدیونم.]