دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie ::.. ..:: ZedMovie ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
هوم. بله
خب، این هم از کومه‌ای که توش می‌نویسم
من سی ساله که توی این کومه زندگی می‌کنم
داستان شگفت‌انگیز هنری شوگر » « به‌قلم رولد دال
،خب، حتماً باید قبل از شروع
مطمئن بشم هرچی که لازم دارم دوروبرم باشه
قطعاً سیگار یه مقدار قهوه، شکلات
،و همیشه هم قبل از شروع مطمئن می‌شم مدادم تیز باشه
من شیش تا مداد دارم و بعدش هم زیردستیم رو تمیز می‌کنم
چقدر ضایعۀ پاک‌کن روشه
این از این
بعدش هم بالاخره شروع می‌کنم
…معمولاً چند تا تصحیح نیازه
آره
هنری شوگر ۴۱ساله بود؛ مجرد و ثروتمند
ثروتمند بود چون پدر مرحومش ثروتمند بود
مجرد بود چون به‌قدری خودخواه بود که پولش رو با کسی تقسیم نمی‌کرد
قدش ۱۸۸ سانتی‌متر بود
،و شاید اون‌قدری که فکر می‌کرد خوش‌تیپ نبود
به لباس‌هاش توجه خیلی زیادی می‌کرد
از یک خیاط گران‌قیمت کت می‌گرفت؛
از یک پیراهن‌دوز پیراهن و از یک کفاش کفش
آرایشگرش هر ده روز یک بار موهاش رو اصلاح می‌کرد
و همزمان همیشه مانیکور می‌کرد
یک خودروی فراری داشت
که قیمتش به‌اندازۀ یک کلبۀ روستایی بود
همۀ دوست‌هاش ثروتمند بودن
و در عمرش یک روز هم کار نکرده بود
مردانی مثل هنری شوگر همه‌جای دنیا جولان می‌دن
،این‌جور آدم‌ها زیاد بد نیستن ولی آدم‌های خوبی هم نیستن
صرفاً بخشی از دکورن
تمام ثروتمندان از نوع هنری هم مشخصاً
:یک خصیصۀ مشترک دارن میل شدید به ثروتمندترشدن
ده میلیون هیچ‌وقت کافی نیست؛ بیست میلیون هم همین‌طور
همیشه عطش سیرنشدنی برای پول بیشتر
و وحشت از بیدارشدن و خالی‌بودن حساب بانکی‌شون دارن
برای افزایش ثروتشون هم روش‌های مختلفی رو به کار می‌گیرن
بعضی‌هاشون سهام می‌خرن؛ بالا و پایین شدنش رو می‌بینن
.بعضی‌هاشون زمین و اثر هنری و الماس می‌خرن بعضی‌هاشون روی رولت و بلک‌جک و اسب شرط می‌بندن
بعضی‌هاشون هم که روی همه‌چی شرط می‌بندن
هنری شوگر هم جزو این دسته بود و از تقلب هم اصلاً بدش نمی‌اومد
در یکی از تعطیلات تابستانی
«هنری از لندن به خونۀ «سر ویلیام دابلیو در مناطق روستایی رفت
خونۀ باشکوهی بود زمین‌های اطرافش هم همین‌طور
،اما اون روزی که هنری رسید بارون بسیار شدیدی گرفته بود
میزبان و مهمانان دیگه‌ش اون عصر سرگرم بازی‌شون شدن
درحالی‌که هنری با چهرۀ عبوسش به قطراتی که به پنجره می‌خورد زل زده بود
هنری پرسه‌زنان از اتاق پذیرایی خارج و وارد راهروی اصلی شد
بدون هدف داخل خونه قدم می‌زد که بالاخره به کتابخونه رسید
پدر سر ویلیام کلکسیونر کتاب بوده و دیوارهای این اتاق بزرگ
از پایین تا بالا پر از کتاب‌های جلد چرمی عتیقه بود
هنری علاقه‌مند نبود
.فقط رمان‌های کارآگاهی و مهیج می‌خوند از اون چیزها اینجا نبود
می‌خواست بره بیرون
که چیز بسیار متفاوتی چشمش رو گرفت
به قدری باریک بود که
اگه از کتاب‌های اطرافش بیرون نزده بود متوجهش نمی‌شد
از قفسه برداشتش
صرفاً یک دفتر مشق کارتنی بود از اونایی که دست بچه‌مدرسه‌ای‌هاست
جلدش آبی پررنگ بود و هیچی روش نوشته نشده بود
صفحۀ اولش با جوهر مشکی :واضح و تمیز دست‌نویسی شده بود
گزارشی بر امداد خان »
مردی که بدون چشمانش می‌بیند « از دکتر ز. ز. چترجی، دسامبر۱۹۳۵، کلکته
عجیب و غریبه. این چیه؟
روی صندلی راحتی نشست و از ابتدا شروع به خوندن کرد
متن ذیل چیزیه که هنری در دفتر مشق کوچیک آبی خوند
اسم من ز. ز. چترجی و جراح بیمارستان «لردها و بانوان» کلکته هستم
،صبح ۲دسامبر۱۹۳۵
من در اتاق استراحت دکترها داشتم یک فنجان چای می‌خوردم
سه دکتر دیگه هم کنار من بودن دکتر مارشال، دکتر میترا و دکتر مک‌فارلین
صدای در اومد
«گفتم: «بیا داخل
.معذرت می‌خوام می‌شه شما آقایون یه لطفی در حقم بکنید؟
«گفتم: «اینجا یه اتاق خصوصیه
می‌دونم. ببخشید یهو وارد شدم
ولی به نظرم چیز بسیار جالبی دارم که می‌خوام نشونتون بدم
هر چهار تامون عصبانی شدیم ولی چیزی نگفتیم
آقایون، من مردی‌ام که بدون استفاده از چشم‌هاش می‌بینه
مرد کوچیکی بود؛ حول و حوش شصت سال سن داشت
با یه سیبیل سفید و یه تیکه موی مشکی جالب که از گوش‌هاش بیرون ریخته بود
هرطور که خواستین پنجاه بانداژ دور سرم بپیچین
ولی من بازم می‌تونم براتون کتاب بخونم
.به نظر کاملاً جدی می‌اومد حس کنجکاویم شعله‌ور شد
بفرمایید داخل
خیلی‌خب. دکتر مارشال چند تا انگشتش رو بالا گرفته؟
هفت تا - «گفتم: «یه بار دیگه -
نه تا - «گفتم: «یه بار دیگه -
سه تا - «گفتم: «یه بار دیگه -
بازم سه تا - «گفتم: «یه بار دیگه -
هیچی
ترفندت چیه؟
هیچ ترفندی نداره. این یه چیز واقعیه که بعد از سال‌ها تمرین بهش دست پیدا کردم
چجور تمریناتی؟
می‌بخشید، جناب ولی این مسئله شخصیه
چه کمکی از دست ما برمیاد؟
.من توی یه گروه نمایشی سیار کار می‌کنم امروز به کلکته رسیدیم
امشب افتتاحیۀ اجرامون در تالار رویال پالاسه
:اسم من به این شکل روی برنامه تبلیغ شده
،امداد خان مردی که بدون چشمانش می‌بیند
،وقتی گروه ما وارد شهر جدیدی می‌شه
من به بزرگ‌ترین بیمارستان می‌رم
و به دکترها می‌گم که دور چشم‌هام رو کامل و حرفه‌ای بانداژ کنن
این کار رو حتماً دکترها باید انجام بدن
وگرنه مردم فکر می‌کنن الکیه
بعدش وارد خیابون‌ها می‌شم و کار خطرناکی می‌کنم
به سه دکتر دیگه نگاه کردم
دکتر میترا و دکتر مک‌فارلین باید برمی‌گشتن سراغ بیمارهاشون. برین
:ولی دکتر مارشال گفت - مگه چیه؟ بیا درست‌حسابی کارش رو انجام بدیم -
کاملاً مطمئن شیم که هیچی نمی‌بینه
به شدت لطف دارین لطفاً هر کاری می‌خواین بکنین
:به دکتر مارشال گفتم ،قبل از اینکه بانداژش کنیم»
«کاسۀ چشمش رو با یه چیز نرم و محکم پر کن
خمیر؟ - عالیه. برو نانوایی بیمارستان -
منم می‌برمش و پلکش رو می‌بندم
امداد خان رو از راهروی بلند به اتاق جراحی بردم
«گفتم: «لطفاً اونجا دراز بکش
از قفسه یه شیشه کلودیون برداشتم
با این چسب پلکت رو می‌بندم
بعداً چطور بردارمش؟
.فقط یه خرده الکل بمال زیر مژه‌هات اینطوری تجزیه می‌شه
،لطفاً تا صبر می‌کنیم سفت بشه چشم‌هات رو باز نکن
دو دقیقه گذشت
«گفتم: «سعی کن چشم‌هات رو باز کنی مشخصاً نمی‌تونست
یه مقدار از خمیر دکتر مارشال رو برداشتم و روی یکی از چشم‌های امداد خان مالیدم
تمام کاسه رو پر کردم
و گذاشتم خمیر روی پوستِ اطراف چشمش بیفته
همین کار رو هم با چشم دیگه‌ش کردم
لبه‌هاش رو محکم فشار دادم
«سؤال کردم: «اذیت که نمی‌شی؟ - به هیچ وجه. ممنونم -
:به دکتر مارشال گفتم «بانداژ رو تو دورش بپیچ»
انگشت‌هام خیلی چربه
…حتماً. اول اینا رو بذاریم روش
دکتر مارشال روی چشم‌های پر از خمیر امداد خان پشم خام ضخیم گذاشت
سر جاش ثابت شد
لطفاً بشینید
دکتر مارشال یه بانداژ هشت سانتی‌متری دور سر و صورتش پیچید
لطفاً دماغم رو برای تنفس بیرون بذارین
حتماً
ببخشید. اون بخش تنگش یه مقدار می‌سوزه
چطوره؟
«گفتم: «معرکه‌ست
انگار تازه روی مغزش یه جراحی سخت کرده بود
چه حسی داره؟
حس خیلی خوبی داره
باید شما آقایون رو بابت انجام چنین کار کاملی تحسین کنم
امداد خان از روی تخت بلند شد و مستقیماً رفت سمت در
پناه بر خدا! دیدی؟ !دستش رو سریع گذاشت روی دستگیره
دکتر مارشال نیشش رو بست
امداد خان خیلی سریع و طبیعی در راهروی بیمارستان راه می‌رفت
.من و دکتر مارشال پنج متریش حرکت می‌کردیم تماشای راه‌رفتن طبیعی این مرد
با یه سر سفید تماماً بانداژی بزرگ …خیلی ترسناک بود
!داد زدم: «دیدش
!اون چرخ رو دیدش «!باورنکردنیه
دکتر مارشال جواب نداد
بهت و ناباوری از چهره‌ش می‌بارید
امداد خان بدون هیچ مشکلی از راه‌پله پایین رفت
حتی به نرده دست هم نزد
.چندین نفر داشتن می‌اومدن بالا واکنششون رو می‌شه حدس زد
،بعد از راه‌پله دور زد و رفت که وارد خیابون شه
من و دکتر مارشال پشت سرش موندیم
زیر ما توی حیاط، نزدیک به صد کودک پابرهنه
برای مهمان کله‌سفیدمون داد و فریاد می‌کردن
امداد خان با بالاگرفتن جفت دست‌هاش بهشون سلام کرد
رفت سمت دوچرخه، سوارش شد و توی حیاط دور زد
کودکان پابرهنه با تشویق و خنده دنبالش کردن
با سرعت وارد ترافیک خیابون شلوغ شد
درحالی‌که خودروها در تمامی جهت‌ها بوق می‌زدن
فوق‌العاده رانندگی کرد
تا یک دقیقه در دیدرس بود
بعدش دور زد و رفت
«دکتر مارشال گفت: «هیچ‌جوره باورم نمی‌شه - هیچ‌جوره باورم نمی‌شه -
«گفتم: «منم همینطور
فکر کنم الان شاهد یه معجزه بودیم
اون روز تا عصر سرگرم بیمارهای بیمارستان بودم
،ساعت شیش عصر برای عوض‌کردن لباس‌هام رفتم خونه
یه حمام آب سرد طولانی گرفتم
یه حوله دور خودم پیچیدم و رفتم توی بالکن ویسکی و سودا بخورم
،ده دقیقه به هفت به تالار رویال پالاس رسیدم
برنامه دو ساعت ادامه داشت
بطرز عجیبی، ازش لذت بردم؛ از ژانگولر، مارگیر، آتش‌خور
اونی که یه شمشیر دودم رو از گلو کرد توی معده‌ش
،در آخر هم با سروصدای بلند ترومپت
دوستمون، امداد خان برای اجراش حاضر شد
از تماشاچی‌ها روی صحنه اومدن تا چشمش رو ببندن
و بعد چند تا چاقو رو دور بدن یک پسر پرتاب کرد
و با تفنگ به قوطی روی سرش شلیک کرد
بعدش هم در نهایت یه بشکۀ فلزی روی سر بانداژشده‌ش گذاشتن
پسره یه سوزن گذاشت روی یکی از دست‌های امداد خان
و نخ پنبه هم روی اون یکی دستش
یک ذره‌بین بزرگ هم جلوش گذاشتن
،بدون هیچ حرکت اشتباهی
به سادگی سوزن رو نخ کرد
من مات و مبهوت شدم
پشت صحنه، امداد خان در سکوت روی یه چهارپایه نشسته بود
و گریم صحنه‌ش رو پاک می‌کرد
شما کنجکاوی، دکتر. درسته؟
«گفتم: «بسیار
بازم اون یه تیکه موی مشکی که از گوش‌هاش بیرون ریخته بود، شوکه‌م کرد
تا حالا همچین چیزی رو روی هیچ شخص دیگه‌ای ندیده بودم
من یه پیشنهادی دارم من کارم نویسندگی نیست
ولی اگر به من بگین ،چطور به قدرت دیدن بدون چشم رسیدین
تا حد ممکن عیناً یادداشتش می‌کنم
بعدش تایپش می‌کنم و سعی می‌کنم «توی «بریتیش مدیکال جورنال
یا یه مجلۀ مشهور چاپ شه
این به شما کمک نمی‌کنه؟ که معروف‌تر بشین؟
خیلی به من کمک می‌کنه - عالیه -
من برای یادداشت شرح حال تندنویسی خاصی دارم
فکر می‌کنم هر حرفی که امداد خان اون شب بهم زد رو کلمه به کلمه نوشته باشم
دقیقاً به بیان خودش به اطلاع شما می‌رسونم
« هر حرفی که امداد خان اون شب بهم زد » « (کلمه به کلمه) »
من سال ۱۸۷۳ در ایالت کشمیر به دنیا اومدم
پدرم در راه‌آهن ملی مأمور بلیت بود
یه روز یه شعبده‌باز اومد مدرسۀ ما و نمایش اجرا کرد
من رو مجذوب خودش کرد
دو هفته بعد، تمام پس‌اندازم رو برداشتم
و فرار کردم که عضو یه گروه نمایشی سیار بشم
سال ۱۸۸۶ بود. سیزده سالم بود
تا سه سال
من با این گروه به همه‌جای پنجاب سفر کردم
دیگه آخرهاش اجرای اصلی مال من بود
از اول تا آخرش پول پس‌انداز کردم
تا اینکه بالاخره به سه هزار روپیه رسید
اون موقع، داستان یه یوگی بزرگ و معروف رو شنیده بودم
که به قدرت نادر تعلیق دست پیدا کرده بود
،می‌گفتن وقتی دعا می‌کنه
تمام بدنش از روی زمین بلند می‌شه و ۴۶ سانتی‌متر بالا میاد
در بدترین حالت، حداقل اجراش معرکه بود
سیبیل؟
…از گروه نمایشی خارج شدم
و رفتم طرف شهر کوچیکی در کرانه‌های رود گنگ
جایی که طبق شایعات این یوگی اونجا زندگی می‌کرد
یه روز از زبون یه مسافر شنیدم که
در نزدیکی همونجا و داخل جنگل متراکم با یه زاهد تنها روبه‌رو شده بوده
همین برای من کافی بود
زدم بیرون که یه اسب و گاری کرایه کنم
،وقتی داشتم با راننده مذاکره می‌کردم
یه نفر اومد و گفتش که با من هم‌مسیره
و پیشنهاد داد هم‌سفر باشیم و هزینه‌ش رو تقسیم کنیم
!واقعاً عجب شانس معرکه‌ای
،وقتی با همراهم حرف می‌زدم
فهمیدم شاگرد خود یوگی بزرگه
و همون موقع داره می‌ره که به استادش سر بزنه
:یهو دهنم باز شد
!من دنبال همین مردم» «می‌شه لطفاً ببینمش؟
همراهم طولانی و آروم نگام کرد
«گفت: «غیرممکنه
،از اون لحظه به بعد به سؤالاتم جواب نداد
البته من تونستم یه چیزی رو بفهمم
ساعتی که یوگی بزرگ مراقبه‌ش رو شروع می‌کنه
،همراه من علامت داد که گاری متوقف شه پیاده شد و دیگه رفت
،وانمود کردم به مسیرم ادامه می‌دم ولی یه خرده جلوتر
پریدم پایین و یواشکی برگشتم
به همون زودی، اون مرد داخل جنگل ناپدید شده بود
از پشت درخت صدای خش‌خش اومد
:پیش خودم گفتم اگه صدای اون نباشه، حتماً ببره»
و الانه که بهم حمله‌ور شه، چنگ بزنه
«و یه لقمۀ چپم کنه
صدای همون بود
مسیری که حرکت می‌کرد هیچ رد یا نشانه‌ای نداشت
از لای بامبوهای بلند و گیاه‌های مختلف متراکم رد می‌شد
من پشت سرش یواش یواش با فاصلۀ حداقل نود متری می‌رفتم
،هروقت از دیدرسم خارج می‌شد که زیاد هم این اتفاق می‌افتاد
صدای قدم‌هاش رو دنبال می‌کردم
تا نیم ساعت، این موش‌وگربه‌بازی استرس‌زا ادامه داشت
بعد یهو صدای مردی که جلوم بود قطع شد
منم وایسادم و گوش دادم
،یکدفعه، از بین بوته‌های ضخیم
من یه فضای خالی و دو تا کومۀ کوچیک دیدم
قلبم پرید
کنار کومۀ نزدیک‌تر یه چالۀ آب
و بغلش هم یه زیرانداز عبادت و پشتش هم
یه درخت بائوباب بزرگ با شاخه‌های زیبا و ضخیم و پربرگ بود
زیر آفتاب شدید ظهر انتظار کشیدم
زیر آفتاب سنگین شرجی بعدازظهر انتظار کشیدم
،نزدیک ساعت پنج
به آرامی از درختم بالا رفتم و لای برگ‌ها قایم شدم
بالاخره یوگی بزرگ از کومه‌ش بیرون اومد
و چهارزانو روی زیرانداز نشست
تمام حرکاتش آرام و یواش بود
کف دست‌هاش رو روی زانوهاش گذاشت
و از بینی نفس عمیق کشید
متوجه شدم یه چیزی مثل نور دور سرش معلقه
تا چهارده دقیقه، بدون هیچ حرکتی در همون وضع موند
بعدش جلوی چشم‌های من بدون هیچ شکی دیدم که
بدنش به آرامی از روی زمین بلند می‌شه
سی سانتی‌متر. سی‌وسه. سی‌وهفت. چهل
شصت سانتی‌متر با زیرانداز عبادت فاصله داشت
:روی درخت به خودم گفتم
«جلوی چشم‌هات یه نفر روی هوا نشسته»
طبق حساب ساعتم، ۴۶ دقیقه بدنش معلق موند
بعد به آرامی از هوا پایین اومد
تا اینکه نشیمنگاهش دوباره با زیرانداز برخورد کرد
از درختم پایین اومدم و سریع دوییدم سمتش
یوگی بزرگ داشت دست و پاش رو می‌شست
:با عصبانیت گفت «از کی اینجایی؟»
یهو یه آجر برداشت و اینقدر محکم پرت کرد سمتم
،که وقتی به زیر زانوم برخورد کرد نصف شد
.هنوز جای زخمش مونده بذار نشونت بدم
این اتفاقاً از خوش‌شانسی من بود
یوگی بزرگ نباید از کوره در بره و آجر پرت کنه
پیرمرد تحقیر و پشیمون شد و عمیقاً از خودش ناامید شده بود
بهم گفتش با اینکه نمی‌تونه ،من رو به شاگردی قبول کنه
ولی به هر حال بطور غیررسمی آموزه‌هایی رو یادم می‌ده
که جبران حمله‌ش به من باشه
البته حمله‌ای که کاملاً حقم بود
این در سال ۱۹۸۰ بود
تقریباً هفده سالم بود
خب، آموزه‌های یوگی بزرگ چی بود؟
الان می‌فهمی
ذهن چیز آشفته‌ایه
همزمان خودش رو مشغول هزاران موضوع مختلف می‌کنه
.چیزهایی که دور و برت می‌بینی چیزهایی که می‌شنوی و بو می‌کنی
.چیزهایی که بهشون فکر می‌کنی چیزهایی که سعی می‌کنی بهشون فکر نکنی
باید یاد بگیری طوری تمرکز کنی
که بتونی به دلخواه یک موضوع رو تجسم کنی؛ فقط یک موضوع، همین و بس
،اگه خوب تلاش کنی شاید بتونی ذهن هوشیارت رو
روی هر شی‌ای که انتخاب کردی
تا تقریباً سه و نیم دقیقه متمرکز کنی
این کار تقریباً بیست سال سخت‌کوشی مستمر و روزانه می‌طلبه
«!داد زدم: «بیست سال
بیست سال. شاید هم بیشتر طول کشید
زمان معمولش همینه؛ البته اگه از پسش بربیای
!تا اون موقع که پیرمرد شدم
.زمانش فرق داره برای بعضی‌ها ده سال طول می‌کشه و بعضی‌ها سی
،در مواردی بسیار نادر ممکنه یه شخص ویژه‌ای باشه
که بتونه ظرف تنها یکی دو سال به این قدرت دست پیدا کنه
ولی این یک در میلیارده، نه تو
…واقعاً اینقدر سخته که ذهن رو متمرکز کنی
.عملاً غیرممکنه. خودت امتحان کن چشمت رو ببند و به یه چیزی فکر کن
.فقط به یک شی فکر کن تجسمش کن. بیارش جلوی چشم‌هات
ظرف چند ثانیه، ذهنت منحرف می‌شه
.افکار دیگه‌ای نفوذ می‌کنن کار خیلی سختیه
این هم از کلام یوگی بزرگ و دانا و پیر
تمرینات من هم شروع شد
هر شب یه جا می‌شستم
چشم‌هام رو می‌بستم و شخصی که در دنیا برای من عزیزترین بود رو تصور می‌کردم
یعنی برادر بزرگ‌ترم که به دلیل بیماری خونی در ده سالگی مرد
روی تصویر چهره‌ش تمرکز می‌کردم
ولی به محض اینکه ،ذهنم شروع به منحرف‌شدن می‌کرد
تمرین رو متوقف و چند دقیقه استراحت می‌کردم
بعدش دوباره امتحان می‌کردم
،بعد از پنج سال تمرین روزانه
تونستم تا یک و نیم دقیقه روی صورت برادرم کاملاً متمرکز باشم
داشتم پیشرفت می‌کردم
،در عین حال
از تدریس شعبده‌بازی درآمد خیلی خوبی داشتم
ذاتاً دست‌هام خیلی فرز بود
ولی همیشه به تمریناتم ادامه می‌دادم
،هر شب، هرجا که بودم یه جای سوت و کور می‌شستم
و ذهنم رو روی صورت برادرم متمرکز می‌کردم
گاهی شمع روشن می‌کردم و با زل‌زدن به شعله شروع می‌کردم
،همونطور که اطلاع داری شعلۀ شمع سه بخش جدا داره
زردرنگ بالاش، ارغوانی‌رنگ پایینش
و سیاهی داخلش
شمع رو در چهل سانتی‌متری صورتم قرار می‌دادم
طوری که کاملاً هم‌تراز چشم‌هام باشه
تا مجبور نباشم با بالا و پایین کردن چشمم یه ذره هم به عضلاتش فشار بیارم
به بخش مرکزی سیاهش زل می‌زدم تا اطرافم همه‌چی ناپدید شه
بعدش چشم‌هام رو می‌بستم
و شروع می‌کردم به تمرکز روی صورت برادرم
،تا سال ۱۹۰۷، وقتی ۳۴ سالم بود می‌تونستم بدون انحراف ذهنی
تا سه دقیقه تمرکز کنم
در همین زمان هم بود که متوجه توانایی کوچیکی شدم؛
فقط یه حس جزئی و عجیب بود
که وقتی چشمم رو می‌بستم و محکم و با شدت زیاد به یه چیزی نگاه می‌کردم
شکل کلی شی‌ای که جلوی چشم‌هام بود رو می‌دیدم
:یاد حرفی که یوگی بهم زده بود افتادم
پیش اومده که افراد مقدس خاصی» به قدری در تمرکز قدرتمند شدن
«که می‌تونستن بدون چشم‌هاشون ببینن
هر شب بعد از اینکه تمریناتم ،با شعلۀ شمع تموم می‌شد
یه فنجان قهوه می‌خوردم بعدش چشم‌هام رو می‌بستم
روی صندلیم می‌شستم و سعی می‌کردم بدون چشم‌هام ببینم
اولش با یک دست ورق شروع کردم
پشتشون رو نگاه می‌کردم و نوعش رو حدس می‌زدم
اولش حدس‌هام ۶۰درصد درست بود
بعداً نقشه و نمودار ناوبری خریدم
و روی دیوار اتاقم زدم
چند ساعت چشم‌بسته بهشون نگاه می‌کردم
و سعی می‌کردم نوشته‌های کوچیکِ اسم مکان‌ها و رودها رو بخونم
،تا هشت سال هر شب این نوع تمرین رو انجام می‌دادم
سال ۱۹۱۵ می‌تونستم از اول تا آخر یه کتاب رو
بدون وقفه، با چشم بسته بخونم
!بهش رسیدم
در نهایت به این قدرت رسیدم
‫‌البته همونطور که می‌دونی ‫تبدیل به کل اجرای شعبده‌بازیم شد
‫تماشاچی‌ها عاشقش بودن، ولی هیچکس ‫باور نمی‌کرد واقعیه. هنوزم باور نمی‌کنن
‫حتی دکترهایی مثل خودت که ‫ به حرفه‌ای‌ترین روش ممکن چشمام رو می‌بندن
‫حاضر نیستن باور کنن ‫کسی می‌تونه بدون چشماش ببینه
‫فراموش می‌کنن که روش‌های دیگه‌ای ‫برای فرستادن تصویر به مغز وجود داره
امداد خان ساکت شد
‫خسته بود
‫پرسیدم: «چه روش‌های دیگه‌ای؟»
‫حقیقتش رو بخوای، نمی‌دونم
‫دیدن توسط عضو دیگه‌ای از بدن انجام می‌شه
‫کدوم عضو؟
‫اون شب نخوابیدم
‫این مرد باعث می‌شه ‫قند تو دل دانشمندها آب بشه
‫باید ارزشمندترین مرد دنیا باشه
‫باید می‌فهمیدم دقیقاً ‫ با چه روش بیولوژیکی، شیمیایی، جادویی
‫تصویر می‌تونه بدون استفاده از چشم ‫به مغز ارسال بشه
‫شاید اینطوری کور‌ها بتونن ببینن ‫کرها بشنون. خدا می‌دونه چه فوایدی داره
‫با خودم گفتم: ‫«این مرد خارق‌العاده نباید نادیده گرفته بشه»
‫با دقت فراوان، شروع به نوشتن تمام چیزهایی ‫ که امداد خان اون شب بهم گفته بود کردم
‫پنج ساعت بدون وقفه نوشتم
‫ساعت هشت صبح فرداش، زمان رفتن ‫ به بیمارستان، مهم‌ترین بخش‌ها رو تمام کردم
‫این صفحه‌هایی که الان خوندین
‫تا زمان تنفس در اتاق استراحت دکترها ‫دکتر مارشال رو ندیدم
‫در اون ده دقیقۀ اضافه که داشتیم ‫هرچی تونستم بهش گفتم
‫گفتم: «امشب می‌خوام برگردم سالن نمایش «نباید بذاریم از دستمون بره
‫منم همراهت میام
‫در ربع ساعت مانده به هفت ‫به تالار «رویال پالاس» رفتیم
‫ماشین رو پارک کردم ‫و دو نفری به سمت سالن رفتیم
‫گفتم: «یه جای کار می‌لنگه»
‫هیچ جمعیتی بیرون سالن نبود ‫و درها بسته بود
‫پوستر تبلیغ نمایش هنوز سرجاش بود ‫ولی یکی با جوهر سیاه چیزی روش نوشته بود
‫«نمایش امشب لغو گردیده است»
‫از دربان پیر که کنار درهای بسته ایستاده بود ‫پرسیدم: «چی شده؟»
‫- یک نفر مرده ‫- «کی؟»
‫البته خودم می‌دونستم
‫کسی که بدون چشم‌هاش می‌بینه
‫فریاد زدم «چطوری؟»
‫خوابید و دیگه بیدار نشد
پیش میاد
‫به آرامی برگشتیم سمت ماشین
‫غم و خشم تحمل‌ناپذیری رو حس می‌کردم
هرگز ‫نباید اجازه می‌دادم این مرد باارزش ‫از جلوی چشم‌هام دور بشه
‫باید می‌ذاشتم روی تخت خودم بخوابه ‫و ازش نگهداری می‌کردم
‫امداد خان معجزه می‌کرد
‫با نیروهای اسرارآمیز و قدرتمندی که بسیار ‫دور از دسترس مردم عادیه ارتباط داشت
‫و حالا مرده بود
‫دکتر مارشال گفت: «اینم از این»
‫اینم از این
‫گفتم: «آره
‫اینم از این»
‫این گزارشی واقعی و دقیق از تمام اتفاقاتی‌ست
‫که در دو دیدارم با امداد خان پیش اومد
‫خب، خب، خب
‫بشدت جالبه
‫این اطلاعات بی‌نظیره
‫می‌تونه زندگیم رو عوض کنه
‫اطلاعاتی که هنری ‫در موردش صحبت می‌کرد
‫این بود که امداد خان به خودش آموخته بود
‫ورق رو از پشت بخونه
،‫و از اونجایی که ‫همونطور که اشاره کردم، ورق‌باز متقلبی بود
‫هنری ناگهان فهمید
‫می‌تونه ثروتمند بشه
‫به طبقۀ پایین و آبدارخونه رفت
‫یک شمع، یک جاشمعی ‫و یک خط‌کش خواست
‫اون‌ها رو به اتاقش برد ‫در رو قفل کرد
‫پرده‌ها رو کشید ‫و چراغ‌ها رو خاموش کرد
‫شمع رو روی میز آرایش گذاشت ‫و روی صندلی نشست
‫با کمال رضایت متوجه شد ‫که چشم‌هاش دقیقاً هم‌سطح ‌فتیلۀ شمعه
‫با استفاده از خط‌کش، صورتش رو دقیقاً ‫در چهل سانتی‌متری شمع قرار داد
‫همونطور که در کتاب ذکر شده بود
‫امداد خان صورت کسی رو تجسم می‌کرد ‫که براش عزیزترین بود
یعنی برادر مرحومش
‫هنری برادر نداشت
‫به‌جاش تصمیم گرفت ‫صورت خودش رو تجسم کنه
‫درحالی‌که هنری به بخش مرکزی و کوچیک سیاه شعله خیره شده بود
‫اتفاقی خارق‌العاده افتاد
‫ذهنش کاملاً خالی شد ‫مغزش دیگه تقلا نمی‌کرد
‫و همزمان حس می‌کرد که انگار ‫تمام بدنش به حالت ‫نرم و گرمی
با اون پوچی سوزانِ سیاه و کوچک احاطه شده
‫البته این حس فقط پونزده ثانیه طول کشید
‫ولی از اون به بعد ‫هرجا و مشغول هرکاری هم بود
‫حتماً روزی پنج بار ‫با شمع تمرین می‌کرد
‫برای اولین بار در عمرش، با اشتیاقی واقعی ‫خودش رو مشغول کاری می‌کرد
‫و پیشرفتی که داشت، چشمگیر بود
‫بعد از شش ماه
‫می‌تونست سه دقیقه ‫روی صورت خودش کامل تمرکز کنه
‫بدون اینکه حتی یک فکر دیگه‌ای ‫به درون ذهنش نفوذ کنه
‫هنری با خودش گفت: «منم
‫من همون آدم یک در میلیاردم ‫ که قابلیت اینو داره
‫با سرعتی خارق‌العاده ‫به قدرت‌های یوگا دست پیدا کنه!»
‫- « یازده و نیم ماه بعد » ‫- بعد از یک سال، از پنج و نیم دقیقه گذشته بود
‫زمانش فرا رسیده بود
‫- پذیرایی آپارتمان لندن هنری. نیمه‌شب « ۱۶دسامبر۱۹۵۹ » -
‫هنری از شدت هیجان می‌لرزه ‫درحالی‌که برای اولین بار
‫یک دسته ورق رو ‫برعکس جلوی خودش قرار می‌ده
‫و روی ورق بالایی تمرکز می‌کنه
‫تنها چیزی که در ابتدا می‌بینه ‫طراحی سادۀ خطوط قرمز پشتشه
‫شاید مرسوم‌ترین طراحی ورق‌های دنیا باشه
‫حالا تمرکزش رو از نقش و نگار برداشته ‫و روی پشت ورق تمرکز می‌کنه
‫با شدت فراوان ‫ بر پشت ناپیدای ورق تمرکز می‌کنه
‫سی ثانیه می‌گذره ‫یک دقیقه، دو دقیقه، سه دقیقه
‫هنری ذره‌ای تکون نمی‌خوره
‫حالا تمرکز بشدت پیشرفته‌ش مطلقه
‫پشت ورق باری رو تجسم می‌کنه
‫هیچ فکر دیگه‌ای ‫اجازۀ ورود به ذهنش رو نداره
‫در طی دقیقۀ چهارم ‫کم‌کم یک اتفاقی می‌افته
‫به آرومی، به‌شکلی سحرآمیز، ولی واضح
‫حبابی مشکی تبدیل به خال پیک ‫و خطی پیچ‌و‌تاب‌خورده تبدیل به پنج می‌شه
‫پنج پیک
‫با انگشتانی لرزون ‫ورق رو برداشته و برمی‌گردونه
«گفت: «موفق شدم
‫هنری تبدیل به شخصی افراطی می‌شه
‫هرگز از آپارتمانش خارج نمی‌شه ‫مگر برای خرید غذا و نوشیدنی
‫تمام روز و اکثر اوقات تا نیمه‌های شب
‫با زمان‌سنجی در کنارش ‫روی ورق‌ها خم می‌شه
‫و ثانیه به ثانیه، زمانش رو کمتر می‌کنه
‫در عرض یک ماه، به یک دقیقه و نیم می‌رسه ‫عرض شش ماه، به بیست ثانیه
‫عرض هفت ماه، دقیق به ده ثانیه می‌رسه
‫هدفش پنج ثانیه‌ست
‫می‌دونه اگر نتونه ‫حداکثر در عرض پنج ثانیه کارت رو بخونه
‫نمی‌تونه با موفقیت از کازینوها پول در بیاره
‫ولی هرچه به هدفش نزدیک‌تر می‌شه ‫رسیدن بهش سخت‌تر می‌شه
‫چهار هفته طول می‌کشه ‫که از ده ثانیه به نه ثانیه برسه
‫پنج هفتۀ دیگه برای رسیدن از نه به هشت
‫حالا سخت‌کوشی دیگه اذیتش نمی‌کنه
‫حالا دیگه می‌تونه بی هیچ مشکلی دوازده ساعت بی‌وقفه تلاش کنه
‫به‌قطع مطمئنه که بالاخره به هدفش می‌رسه
‫دو ثانیۀ آخر از همه سخت‌تره، یازده ماه
‫ولی در واپسین ساعات یکشنبه…
‫پنج ثانیه. هنری ورق‌ها رو دونه‌دونه می‌خونه ‫و هرکدوم رو زمان می‌گیره
‫پنج ثانیه. پنج ثانیه. پنج ثانیه
‫چقدر طول کشیده که به این لحظه برسه؟
‫سه سال و سه ماه تلاش بی‌وقفه
‫در لندن بیش از صد کازینوی قانونی وجود داشت
‫هنری در بیش از ده تای اون‌ها عضویت داشت ‫کازینوی موردعلاقه‌ش «خانۀ لرد» بود
‫بهترین کازینوی لندن بود ‫که در عمارت «جُرجی» مجللی قرار داشت
‫شبتون بخیر، آقای شوگر
‫کسی اینو می‌گه که ‫کارش اینه که چهرۀ هیچکس رو فراموش نکنه
‫هنری از پله‌های سفید شگفت‌انگیز بالا رفت ‫و وارد دفتر صندوق‌دار شد
‫چکی به مبلغ ده هزار پوند نوشت
‫زن‌های فربه مثل مرغ‌های چاق‌و‌چله ‫دور میز «رولت» می‌چرخیدن
‫مردانی با صورت‌های سرخ ‫و سیگار برگ بین لب‌هاشون
‫با چشمانی حریص ‫ژتون‌هاشون رو می‌شمردن
‫عجیبه. برای اولین بار در عمر هنری
‫با نفرت به جمع افراد پولدار و وحشتناک نگاه می‌کرد
‫دنبال یک جای خالی در سمت چپ متصدی از دید دوربین
‫در هرکدوم از میزهای بلک‌جک گشت
متصدی، لوح هنری رو گرفت ‫و در شکاف روی میز قرار داد
‫مردی کمابیش جوان بود ‫که چشمانی سیاه و پوستی خاکستری داشت
‫هرگز لبخند نمی‌زد ‫و فقط در صورت لزوم صحبت می‌کرد
‫دستان بشدت لاغری داشت ‫و می‌تونست با انگشت‌هاش حساب‌کتاب کنه
‫ستونی از ژتون‌های ۲۵ پوندی برداشت ‫و اون‌ها رو روی میز گذاشت
‫نیازی نداشت ژتون‌ها رو بشمره ‫اون انگشتان فرز هرگز اشتباه نمی‌کردن
‫ژتون‌ها رو به سمت هنری هل داد
‫درحالی‌که هنری ژتون‌هاش رو مرتب می‌کرد
‫نگاهی به کارت بالایی ‫در دسته‌ کارت‌های متصدی انداخت
‫در پنج ثانیه، فهمید که دهه ‫هشت تا از ژتون‌هاش رو گذاشت وسط، دویست پوند
«‫حداکثر شرط مجاز در بلک‌جک در «خانۀ لرد
‫کارت ده بهش داده شد ‫دومین کارتش نه بود
‫روی هم میشد نوزده
‫وقتی نوزده داری، کاری نمی‌کنی
‫می‌شینی و دعا می‌کنی که متصدی ‫به ۲۰ یا ۲۱ نرسه. همه می‌دونن
‫- وقتی متصدی دوباره به هنری رسید، گفت: ‫- نوزده
‫…و رفت سراغ بازیکن بعد ‫هنری گفت: «صبر کن»
‫متصدی مکث کرد ‫و برگشت سمت هنری
‫ابروهاش رو بالا برد ‫و با اون چشم‌های سرد مشکی بهش نگاه کرد
‫- می‌خواین روی ۱۹ کارت بکشین؟ ‫- به‌‌سردی سؤال کرد
‫فقط دو کارت وجود داره که ‫نوزده رو خراب نمی‌کنه، تک و دو
‫فقط یک احمق خطر کارت‌کشیدن روی نوزده رو می‌پذیره، مخصوصاً با شرط دویست پوندی
‫پشت کارت بعدی بطور واضحی مشخص بود ‫متصدی هنوز بهش دست نزده بود
‫هنری گفت: «بله، یک کارت دیگه» ‫متصدی شونه بالا انداخت و کارت رو کشید
‫دو گشنیز به نرمی جلوی هنری ‫کنار ده و نه قرار گرفت
‫- ۲۱ ‫- متصدی با آرامش گفت
‫باز هم با چشمان سیاهش ‫ به صورت هنری نگاه کرد
‫و بهش خیره شد ‫ساکت، هوشیار، هاج و واج
‫هنری اون رو شوکه کرده بود. به‌ندرت یا عمراً ‫دیده بود کسی روی نوزده کارت بکشه
‫این جوون با آرامش و قطعیتی ‫روی نوزده کارت کشیده بود
‫که حیرت‌آور بود و برنده شد
‫هنری متوجه نگاه متصدی شد ‫و ناگهان متوجه شد اشتباه احمقانه‌ای کرده
‫توجه دیگران رو جلب کرده بود ‫«عذر می‌خوام»
دیگه هرگز ‫نباید این کارو می‌کرد
خیلی ‫باید حواسش رو جمع می‌کرد ‫و حتی گاهی می‌باخت
‫بازی ادامه پیدا کرد
‫برتری هنری اینقدر زیاد بود
‫که به‌سختی تونست میزان پولی که ‫برنده شده رو در حد منطقی نگه داره
‫در عرض یک ساعت، سی هزار پوند برنده شد
‫و دیگه ادامه نداد
‫به آسونی می‌تونست یک میلیون ببره
‫ممنونم
‫هنری حالا قطعاً می‌تونست
‫سریع‌تر از هر انسان دیگه‌ای ‫در دنیا پول در بیاره
‫جالبه
‫اگر این داستان به‌جای واقعی‌بودن ‫ساختگی بود
در این لحظه ‫باید
‫پایان غافلگیرکننده ‫و هیجان‌انگیزی براش درست می‌کردم
‫اتفاقی مهیج و غیرمعمول
‫برای مثال، هنری برمی‌گرده ‫به خونه‌ش و شروع به شمردن پول‌هاش می‌کنه
‫و در حین این‌کار ‫احساس بدحالی می‌کنه
‫دردی در سینه‌ش حس می‌کنه
‫تصمیم می‌گیره بره بخوابه ‫لباس‌هاش رو در میاره
‫لخت به سمت کمد می‌ره ‫تا لباس خوابش رو بپوشه
‫از جلوی آینۀ تمام قد کنار دیوار می‌گذره ‫مکث می‌کنه
‫بطور غیرارادی، از روی عادت ‫شروع به تمرکز می‌کنه
زیر تمام پوستش رو می‌بینه
‫مثل دستگاه ایکس‌ری، ولی بهتر ‫همه‌چیز رو می‌بینه
‫شریان‌ها، رگ‌ها ‫خونی که در بدنش جریان داره
‫کبد، کلیه‌ها، روده‌ها ‫تپش قلبش رو می‌بینه
‫به نقطه‌ای از سینه‌ش ‫که درد می‌کنه نگاه می‌کنه
‫و توده‌ای تیره و کوچیک می‌بینه در رگ بزرگ سمت راستی که به سمت قلبش می‌ره
‫یک لختۀ خون. در ابتدا ‫به نظر میاد لخته ثابته
‫بعد حرکت می‌کنه. حرکت خیلی جزئیه ‫فقط یک میلی‌متر و اندی
‫خون توی رگ به پشت لخته می‌خوره ‫و از کنارش می‌گذره
‫و لخته باز هم حرکت می‌کنه
‫حدود یک سانت و نیم به جلو می‌ره ‫هنری با وحشت نگاه می‌کنه
‫می‌دونه لختۀ بزرگی که آزاد شده ‫و داره در رگ حرکت می‌کنه
‫بالاخره به قلب می‌رسه
‫قراره بمیره
‫خب، این پایان بدی برای یک داستان خیالی نیست ‫ولی این داستان خیالی نیست
‫این داستان واقعیه
‫تنها نکتۀ غیرواقعیش اسم «هنری»ـه ‫که هنری شوگر نبوده
‫باید اسم واقعیش مخفی بمونه ‫هنوزم باید مخفی بمونه
‫بجز اون، این داستان واقعیه
‫و چون داستان واقعیه ‫باید پایانی واقعی داشته باشه
‫این اتفاقیه که واقعاً افتاد
‫هنری یک ساعت قدم زد ‫شب خنک و لذت‌بخشی بود
‫شهر هنوز هم بیدار و پویا بود
بستۀ کلفت پول رو ‫توی جیب داخلی کتش حس می‌کرد
‫به آرومی بهش ضربه زد
‫برای یک ساعت کار پول زیادیه
‫ولی هنوز هم سردرگم بود
‫متوجه نمی‌شد چرا احساس هیجانش ‫بابت این موفقیت بزرگ اینقدر کمه
‫اگر این اتفاق دو سه سال پیش ‫قبل از شروع یوگا افتاده بود
‫از شدت هیجان دیوونه می‌شد
‫به سرعت به سمت نزدیک‌ترین ‫ کلوپ شبانه می‌رفت که جشن بگیره
‫ولی هنری احساس هیجان نداشت
‫احساس غم داشت
‫هردفعه شرط می‌بست ‫مطمئن بود برنده می‌شه
‫نه خبری از هیجان بود ‫نه دلهره‌، نه خطر
‫البته می‌دونست که می‌تونه به تمام دنیا سفر کنه و میلیون‌ها پوند در بیاره
‫ولی این کار اصلاً لذتی داشت؟
‫یک نکتۀ دیگه، ممکن نبود که
‫روندی که برای به‌دست‌آوردن قدرت‌های یوگاش طی کرده بود
‫تمام و کمال دیدش به زندگی رو عوض کرده باشه؟
ممکن بود
‫صبح روز بعد، هنری دیر بیدار شد ‫از روی تخت بلند شد
‫پول هنگفتی که ‫روی میز آرایشش قرار داشت رو دید
‫و نمی‌خواستش
‫ها؟
‫صبح بخیر، جناب ‫مال شماست! هدیه‌ست
‫یعنی…
‫چیه؟
‫بذارش توی جیبت
‫خب باشه
‫این چیه؟
‫- پوله ‫- مال خودتون!
‫هی!
‫بیا…
‫زنگ در به صدا در اومد
‫- خیال کردی داری چیکار می‌کنی؟ ‫- صبح بخیر، بابت جمعیت عذر می‌خوام
‫داشتم به مردم پول می‌دادم
‫- داری شورش راه میندازی! ‫- داشتم به مردم پول می‌دادم
‫عذر می‌خوام. دیگه تکرار نمی‌شه ‫مطمئنم به‌زودی متفرق می‌شن
‫افسر پلیس دستش رو از کمرش بالا آورد ‫یه اسکناس پنجاه پوندی دستش بود
‫- پس شما هم یکی گیرت اومده ‫- این مدرکه. پول رو از کجا آوردی؟
‫توی بلک‌جک برنده شدم ‫دیشب بشدت خوش‌شانس بودم
‫هنری اسم کلوپش رو گفت ‫و افسر پلیس توی دفترچه‌ش یادداشتش کرد
‫ازشون بپرسین ‫بهتون می‌گن راست گفتم
‫افسر پلیس دفترچه رو پایین آورد و گفت: ‫«برام مهم نیست»
‫- برات مهم نیست؟ ‫- اصلاً. به هیچ عنوان
‫اتفاقاً حرفتو باور می‌کنم
‫ولی این اصلاً توجیهی ‫برای کاری که کردی نیست
‫کار غیرقانونی که نکردم، درسته؟
‫غیرقانونی؟
‫تو یه احمقی!
‫اگر اونقدر شانس آوردی که ‫اینقدر پول برنده شدی
‫و خواستی بدی بره ‫نباید از پنجره پرتش کنی بیرون
‫باید بدی یه جایی که باهاش کار خیر کنن ‫مثلاً بیمارستان یا یتیم‌خونه
‫تمام کشور پر از ‫ بیمارستان‌ها و یتیم‌خونه‌هاییه که
اصلاً پولی دارن ‫برای بچه‌ها کادوی کریسمس بخرن
‫بعد احمق نازپرورده‌ای مثل تو پیدا می‌شه
‫که حتی یک لحظه هم سختی نکشیده
‫و اینجوری پول‌ها رو می‌ریزه توی خیابون!
‫بعد از این حرف، افسر پلیس با عصبانیت ‫ از پله‌ها پایین رفت و در ورودی رو کوبید
‫هنری تکون نخورد
‫صحبت‌های افسر پلیس ‫ و خشم واقعی موقع صحبت‌هاش
‫به سختی و عمیقاً ‫روش تاثیر گذاشته بود
‫شرمسار بود
‫احساس وحشتناکی بود
‫بعد، ناگهان
‫هنری برقی رو حس کرد ‫که از تمام وجودش گذشت
‫و ایده‌ای بی‌نظیر به ذهنش رسید ‫که به‌زودی همه‌چیز رو تغییر می‌داد
‫هنری در اتاق قدم می‌زد
‫و نکاتی رو بررسی می‌کرد ‫که ایدۀ بی‌نظیرش رو ممکن کنه
‫یک: باید از این لحظه به بعد
‫در تک‌تک روزهای زندگیم ‫پول بسیار زیادی برنده بشم
‫دو: فقط هر شش ماه یک بار ‫می‌تونم وارد یک کازینو بشم
‫سه: هرگز نباید در یک شب ‫زیادی پول برنده بشم
‫شبی پنجاه هزار پوند، حداکثر همینقدر
‫چهار: پنجاه هزار پوند ‫در ۳۶۵ روز سال
‫می‌شه ۱۸٫۲۵میلیون پوند
‫پنج: مدام سفر می‌کنم
‫در هیچ شهری نباید ‫بیش از دو یا سه روز بمونم
‫لندن، مونت‌کارلو، کن، بیاریتز
‫دوویل، لاس‌وگاس، مکزیکوسیتی ‫بوئنوس آیرس، ناسائو
‫شش: پولی که در میارم رو برمی‌دارم ‫ و در سراسر دنیا
‫بیمارستان و یتیم‌خونه تاسیس می‌کنم
‫آره، موافقم ‫رؤیای لوس و احساسی‌ایه
‫ولی اگه بتونم بهش جامۀ عمل بپوشونم ‫که فکر کنم بتونم
‫فکر نکنم اصلاً لوس باشه، بنظر من که ‫ بطرز فوق‌العاده‌‌ای شگفت‌آور می‌شه
‫هفت: یک همکار لازم دارم. کسی که ‫ پشت میز شینه و تمام پول‌ها رو دریافت کنه
‫و بفرسته برای کسایی که نیاز دارن
‫کسی که بتونم تا ابد ‫کاملاً و قاطعانه بهش اعتماد کنم
‫جان وینستون حساب‌دار هنری بود ‫حساب‌دار بابای هنری هم بوده
‫پدر جان وینستون هم حساب‌دار پدر پدر هنری بوده
‫می‌تونی پولدارترین فرد دنیا بشی
‫نمی‌خوام پولدارترین فرد دنیا بشم
‫نمی‌تونم توی انگلستان این کارو بکنم ‫مأمور مالیات همه‌ش رو می‌گیره
‫بنظرم باید برم سوئیس ‫ولی فردا نه
‫مثل امثال تو نیستم ‫که هیچ مسئولیتی نداشته باشم
‫باید با زن و بچه‌هام صحبت کنم ‫باید به همکارانم در شرکت خبر بدم
‫باید خونه‌م رو بفروشم ‫باید خونۀ دیگه‌ای توی سوئیس پیدا کنم
‫باید بچه‌هام رو از مدرسه در بیارم ‫این کارها زمان‌برن
‫یک سال بعد، هنری بیشتر از ۱۲۰میلیون پوند
‫برای جان وینستون در لوزان فرستاده بود
‫پول پنج روز در هفته برای شرکتی سوئیسی
‫به اسم «شرکت وینستون شوگر ‫با مسئولیت محدود» ارسال می‌شد
‫هیچکس جز جان وینستون و هنری نمی‌دونست ‫پول‌ها از کجا میاد
‫یا اینکه چه اتفاقی براش می‌افته
پول‌های دوشنبه همیشه بیشتر از همه بود
‫چون شامل بردهای جمعه ‫ شنبه و یکشنبۀ هنری هم می‌شد
‫چون بانک‌ها تعطیل بودن
‫با سرعتی خیره‌کننده پیش می‌رفت
‫گاهی در یک هفته ‫چندین بار هویتش رو تغییر می‌داد
‫اکثر اوقات، تنها سرنخی که جان وینستون ‫از موقعیت هنری داشت
‫آدرس بانکی بود که پول رو ازش فرستاده بود ‫واقعاً شگفت‌آور بود
‫هنری پارسال مرد ‫در سن ۶۳ سالگی، به دلیل آمبولی ریه
‫به معنای واقعی کلمه انتظارش رو داشت ‫ولی کاملاً در آرامش بود
‫حدوداً بیست سال نقشه‌ش رو دنبال کرد
‫در این زمان ۶۴۴ میلیون پوند در آورد
‫در سراسر دنیا ۲۱ بیمارستان کودکان
‫و یتیم‌خونۀ موفق و کارآمد تاسیس کرد
‫که توسط جان وینستون و کارکنانش از لوزان مدیریت و حمایت مالی می‌شدن
‫کارش به پایان رسیده بود
‫خب، اینا رو از کجا می‌دونم؟ ‫سؤال خوبیه. بهتون می‌گم
‫کمی بعد از مرگ هنری، جان وینستون ‫از سوئیس بهم زنگ زد
‫خودش رو فقط به اسم رئیس شرکت «وینستون شوگر با مالکیت محدود» معرفی کرد
‫و پرسید حاضرم با انگیزۀ نوشتن ‫تاریخچۀ محدودی از شرکت
‫برای دیدنش به لوزان برم یا خیر
‫نمی‌دونم چطوری منو انتخاب کرد
‫احتمالاً لیستی از نویسنده‌ها داشت ‫و چشم بسته انتخاب کرده بود
:‫گفت پول خوبی بهم می‌ده و اضافه کرد
‫«مردی برجسته به‌تازگی از دنیا رفته
‫اسمش هنری شوگر بود
‫بنظرم مردم باید کمی ‫از کارهایی که برای دنیا کرده باخبر بشن»
‫از سر بی‌خبری
‫پرسیدم آیا داستانش ‫بقدری جالب هست
‫که به درد چاپ در روزنامه بخوره یا نه
‫این بشدت باعث آزردگی جان وینستون شد ‫حتی شاید بهش برخورد
‫ظرف پنج دقیقه پشت تلفن
‫در مورد کارنامۀ مخفی هنری شوگر بهم گفت
‫دیگه مخفی نبود
‫هنری مرده بود ‫و دیگه هرگز نمی‌تونست وارد کازینویی بشه
‫گفتم: «خودم رو می‌رسونم»
‫در لوزان، با جان وینستون دیدار کردم ‫که حالا بیش از هفتاد سال سن داشت
‫و همچنین با «مکس انگلمن»
‫متخصص پرآوازۀ گریم ‫که همراه هنری به سراسر دنیا سفر می‌کرد
‫و لباس‌های مبدل فوق‌العاده‌ای خلق می‌کرد ‫تا هویتش رو مخفی کنه
‫هردو به دلیل مرگ هنری دل‌شکسته بودن ‫مکس از جان وینستون هم بیشتر
‫عاشقش بودم ‫مرد بزرگی بود
‫جان وینستون دفتر مشق آبی پررنگِ اصلی رو بهم نشون داد
‫که توسط «ز.ز. چترجی» ‫در سال ۱۹۳۵ در کلکته نوشته شده بود
‫بعدتر کلمه به کلمه کپیش کردم
‫گفتم: «یک سؤال دیگه دارم
‫مدام هنری شوگر صداش می‌کنین ‫ولی بهم می‌گین این اسم اصلیش نبوده
‫نمی‌خواین وقتی داستان رو چاپ می‌کنم ‫بگم واقعاً کی بوده؟»
‫- نه ‫- این رو جان وینستون گفت
‫من و مکس قول دادیم ‫که هرگز هویتش رو افشا نکنیم
‫البته گمونم دیر یا زود لو بره
‫هرچی نباشه، عضو یکی از خانواده‌های معروف انگلستان بود
‫ولی اگر سعی نکنی دنبالش بگردی، ممنون می‌شم
‫لطفاً، فقط با اسم آقای هنری شوگر ازش اسم ببر
‫و منم همین کارو کردم
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
رولد دال، داستان شگفت‌انگیز هنری شوگر را »
«در آلونک نویسندگی‌اش در «خانۀ کولی در گریت میسندن، باکینگهام‌شر
« از فوریه تا دسامبر۱۹۷۶ نوشت