‫«آنچه گذشت»
‫شهر اصلاً ثبات نداره
‫دوباره خشونت‌هاشون فوران می‌کنه
‫یهودی‌ها صدتا صدتا با گاز کشته ‫ و سوزونده میشن
‫ولی بیشتر از سه میلیون یهودی ‫ توی لهستان هست
‫وقتشه اسلحه بدست بشیم و بجنگیم
‫متوجه خطر اینجا بودن نیستی
‫من خونوادم رو ول کردم، ‫نمی‌تونم تو رو هم ول کنم
‫بدو فلیسیا
‫جدیداً خیلی آروم شده
‫پرداختی‌ها ‫طبق برنامه ‫ و سروقت هست
‫ژنرال آندرس داره یه ارتش لهستانی ‫ جمع می‌کنه
‫برای جنگیدن در کنار ایشون احضار شدید
‫دیگه نمی‌تونم تنهایی بار مسئولیت‌ها رو ‫به دوش بکشم، خودت رو جمع و جور کن
‫می‌خوای بهت یاد بدم چطوری کاتولیک باشی؟
‫چند تا دعا یادم بده
‫بعد از ما دیگه راهی به برزیل وجود نداره
‫آخرین نفرات؟
‫گذشته رو بنداز دور!
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫« ریو دو ژانیرو، برزیل »
‫« آوریل ۱۹۴۳ »
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫«هالینای عزیز،
‫نوزدهمین ماهی‌ـه که توی ریو ام.
‫انگار چندین سال گذشته ‫و تازه زمان هم وایساده.
‫به هرجایی که به فکرم می‌رسه نامه می‌نویسم
‫دوست دارم اینطور تصور کنم ‫که الان یه کوه از نامه‌هام کنارته
‫و به‌خاطر کله‌شقی‌ـم مسخره‌ـم کنی.
‫و یه روزی هم جواب نامه‌هام رو بدی
‫خبر جدید چی برات دارم؟
‫همسایه‌های طبقه پایینی‌ـم ‫هنوز با داد و فریاد دعوا می‌کنن
‫سر ساعت ۲ نصفه شب
‫بعدش هم تا ساعت ۳ از دل همدیگه در میارن
‫به این میگن یه ازدواج موفق
‫تونستی تولدمون رو جشن بگیری؟
‫باورش سخته که خواهر کوچولوم ‫۲۶ سالش شده باشه.
‫۳۰ ساله شدن بدون تو احساسِ... ‫پوچی داشت.»
‫«گنک عزیز،
‫هربار که تو خیابون‌های کوپاکابانا ‫ قدم می‌زنم، به تو فکر می‌کنم
‫شب‌های اینجا حتی تو رو هم ‫به وجد میاره
‫راستی حال فیلیسیا چطوره؟
‫باید پنج سالی‌ـش شده باشه
‫«روحیه و تحرکش به خودت رفته، میلا؟»
‫یا مثل سلیم همش ساکت ‫و تو فکره؟»
‫«اگه تو بودی، ‫از این کار خوشت می‌اومد یاکوب،
‫می‌تونستی یواشکی ‫ و موقع استراحت‌ کردن‌هات کتاب بخونی.
‫خیلی کار سختی نیست، ‫اما تا وقتی که منتظر جواز کارم هستم
‫که بالاخره از راه برسه، ‫سرم رو گرم نگه می‌داره.»
‫«سعی می‌کنم از تمومی اتفاقات اروپا ‫خبر دار بمونم پدر،
‫اما هضم کردن
‫و تشخیص دادن خبرهای راست ‫خیلی سخته»
‫«دائماً بهت فکر می‌کنم مادر
‫همه‌ی تلاشم رو می‌کنم ‫ تا به خاطره‌های خوب و خوش فکر کنم
‫اما وقتی نگرانی یا غم ‫کم کم وارد ذهنم میشه،
‫صدات رو می‌شنوم ‫که داری بهم میگی نفس بکشم
‫به یه ملودی فکر کنم...
‫نُت پشت نُت.»
‫امروز نامه‌ای نیومده آدی. ‫شرمنده.
‫اشکالی نداره گبی
‫شاید این نامه‌ها جادویی باشن ‫و برسن، مگه نه؟
‫«ما خوش‌شانس بودیم»
‫« ورشو، لهستان »
‫« خارج از گتوی ورشو »
‫« مه ۱۹۴۳ »
‫هالینا، باید کت‌شلوارم رو از خیاطی بگیری. ‫امشب قرار شام دارم.
‫تو این چندماهی که واسه‌تون کار کرده، ‫تاحالا شده وقتی که کت‌شلوار لازم داشتین
‫آماده نباشه؟
‫نسخه‌تون رو هم به داروخونه دادم
‫و وقتی از خیاطی برگشتم ‫حاضر میشه
‫خیلی دووم نمیاره
‫پنج هفته برای یهودی‌ها ‫مقاومت طولانی‌ایه
‫اما منابعش رو ندارن
‫میشه لطفاً تو یه تیکه کاغذ دیگه ببندینش؟
‫دوست ندارم بوی یهود‌سوزی‌ها ‫پارچه توری رو خراب کنه.
‫- کسی اینجا اومده؟ چیزی شده؟ ‫- چیزی نیست.
‫میلا سلام رسوند. ‫این رو از شیرینی‌پزی کش رفته
‫کوبا... این همه راه اومدی ‫تا بهم کیاستو بدی؟
فقط این رو نه
‫- باید از اینجا بریم ‫- دوباره؟
‫آقای بارتک طبقه‌ی دوم بوده
‫همسایه‌هاش امروز صبح ‫از خونه‌ـش کشیدنش بیرون
‫تحویلش دادن به آلمانی‌ها
‫- بیچاره ‫- اوضاع داره بدتر میشه
‫مشکوک شدن
‫باید یه قدم ازشون جلوتر باشیم
‫هالینا بهم یادآوری کرد ‫که می‌تونیم از هم جدا شیم یا نه...
‫به هیچ‌وجه
‫داشتی میومدی خونه، مراقب باش
‫امشب راه می‌افتیم
‫دیگه تموم شد؟
‫بخشی از وجودم می‌خواد ‫یه تفنگ ببرم سمت دیوار گتو (محله‌ی یهودی‌ها)
و آلمانی‌ها رو به رگبار ببندم
‫هرکاری که شد، کردیم
چندهزار نفر جنگیدن و مردن ‫و فداکاری کردن،
‫اون‌وقت من داشتم درست شدن سجاف کت‌شلوارِ ‫یه بانک‌دار اتریشی رو تماشا می‌کردم
‫تفنگ دست گرفتن ‫تنها راه مبارزه نیست
‫صفحه‌ی ۱۲
‫دوازده، باورت میشه رائول؟ ‫دوازده
این روزا خبر زیاد هست آدی
‫- اوه ‫- دنیا تو آشوبه
‫اروپا تو آشوبه. اروپا. ‫اینجا که خبری نیست
‫آدم‌ها اینجا به افق خیره میشن
‫فکر می‌کنن دیگه هیچی جز اون وجود نداره
‫- شماها روزنامه می‌خونین؟ ‫- آدی...
‫تاحالا روزنامه خوندین؟
‫- تاحالا شده روزنامه بخونین؟ ‫- آدی
‫یهودی‌های ورشو به این نتیجه رسیدن ‫که دیگه کارد به استخون‌شون رسیده
‫چندهفته مقاومت کردن
‫آلمانی‌ها هزارتا هزارتا سلاخی‌شون کردن،
‫و گتو رو با خاک یکسان کردن!
‫- این رو کجا گفته؟ ‫- هی
‫- صفحه دوازده ‫- هی
‫- دوازده ‫- هی، داری مزاحم مردم میشی
‫شاید باید یکی مزاحم‌شون بشه
‫♪ The Way You Look Tonight - Billie Holiday ♪
‫یه میلیون یهودی از موقع شروع جنگ ‫از بین رفتن!
‫تو روزنامه‌ی ریو ‫نمی‌تونم تیترش رو پیدا کنم
‫همین حالا از اینجا برو
‫یالا، راه بیفت. ‫آدی، مجبورم نکن پرتت کنم بیرون
‫آدی؟
‫خدای من، ‫خودتی؟
‫الیسکا چطوره؟
‫واسه همین به این روز افتادی؟
‫- هنوز دلت واسه دخترم تنگه؟ ‫- نه
‫من و الیسکا...رابطه‌ی خوبی ‫ برای اون مدت داشتیم اما نه بعدش
‫بله، موافقم
‫- با یکی آشنا شده ‫- اوه
‫باز هم مهندس، ‫آمریکاییه
‫- خوبه، خوشحال شدم ‫- اما من نیستم
‫مرتیکه‌ی بی‌بخار
‫فکر می‌کردم آمریکایی‌ها عین سگ‌ها ‫گرم و خنگـن
‫فکر کنم شکل و اندازه‌های مختلفی دارن
‫چه پیانوی استاین‌وی قشنگی
‫می‌خوای یه چیزی واسم بزنی؟
‫بدم نمیاد
‫چندین ساله دست به پیانو نزدم
‫واسه چی؟
‫اونا مردن، ‫خانم لوبیر
‫کیا؟
‫خونوادم. ‫از بین رفتن
‫از کجا معلوم؟
‫معلومه، ‫مطمئنم
‫می‌دونم
‫همش از طریق صلیب سرخ ‫براشون نامه می‌نویسم،
‫به مقصد خونه‌مون توی رادوم، ‫به همسایه‌ها و دوست‌ها و سفارت‌خونه‌ها،
‫هرکسی که شاید خبر داشته باشه که کجان ‫اما تاحالا جوابی نگرفتم
‫این اواخر حس می‌کنم که ‫دارم واسه‌ خرابه نامه می‌نویسم
‫اونا مردن
‫همه‌شون مردن
‫- حسش می‌کنم... ‫- بس کن آدی
‫- خودت رو جمع و جور کن ‫- دارم تلاشم رو می‌کنم
‫- نمی‌تونم ‫- معلومه که می‌تونی
‫یه دختر خوب پیدا کن. ‫تو که خوشتیپی
‫- جایی کار پیدا کردی؟ ‫- تو یه صحافی
‫خب، ‫خیلی تعریفی نداره
‫با برادرم حرف می‌زنم. ‫تو ریو آشنا داره...
‫فرقی نمی‌کنه
‫بدون جواز کار ‫انتخاب‌هام محدودن،
‫و وارگاس یه کاری کرده ‫که کار پیدا کردن خیلی سخت شده
‫فقط واسه این راه‌مون داد ‫تا بتونه شکنجه‌مون کنه
‫پس اون آدی که می‌گفت ‫یه قایق ماهی‌گیری بگیریم
‫و از جبل‌الطارق رد بشیم کجاس؟
‫هیچ‌چیزی غیرممکن نیست
‫یه راهی پیدا کن... ‫و اینقدر هم به خونواده‌ـت فکر نکن
‫حس...
‫حس می‌کنم...
‫- که دارم تسلیم میشم ‫- نه
‫حس حرکت رو به جلوئه
‫شاید زنده باشن
‫شاید یه روزی برگردین پیش همدیگه
‫اما دوست داری مادرت چه مردی رو ببینه؟
‫برین جلو
‫باید چشم‌هاتون رو ببندین
‫« پایگاه سپاه دوم لهستانی » ‫« نزدیکی تل‌آویو، قیمومت فلسطین، ژوئن ۱۹۴۳ »
‫سلام... ‫سلام
‫کله‌ـش رو بو کن، ‫بوی بهشت میده
‫سلام آواره کوچولو
‫شوهرم کجاس؟
‫من که فقط یه سرباز جوون، ‫ روبروم می‌بینم
‫وای، ‫لباس فرمش رو نگاه
‫قلبم داره تند می‌زنه. ‫عجیبه؟
‫هی... ‫بیا
‫- نه، بابایی ‫- نه، نه، حالا یه امتحان بکن
‫نه،‌ نه. ‫امتحان کن
‫قول میدم از اون حریره‌هایی که ‫می‌خوردی بهتر باشه
‫هان؟
‫خوشمزه‌ـش زه!
‫عجب بچه‌ایه.
‫واقعاً زنده‌ایم؟
‫یعنی واقعیت داره؟
‫بهش که می‌خوره واقعی باشه. ‫باید بهش اعتماد کنیم
‫دیگه به هیچی نمی‌تونم اعتماد کنم
‫وقتی وارد ارتش شدی ‫حس کردم بالاخره می‌تونم نفس بکشم
‫بعدش هم ۱۸ ماه عین حیوون‌ها ‫تو کل این قاره‌ی خراب‌شده کشونده شدیم
حالا هم که اومدیم این ساحل
‫شاید بهشت باشه
‫بد میشه مگه؟ ‫حداقلش که با همدیگه‌ایم
‫راست میگی
‫اگه تا الان مرده بودیم، ‫نمی‌فرستادنت که بجنگی
‫آره، اینطوری وقت داریم عزیزم
‫قبل این که بفرستنم واسه جنگ ‫باید حالم خوب بشه
‫برای همین ناراحت نباش
‫از تعطیلات مجانی‌ای که ‫ارتش لهستانی به‌عهده‌ـش گرفته لذت ببر
‫ممنون ارتشبد آندرس
‫- مرد خوبیه ‫- اینطور که پیداس آره
‫شنیدم با یهودی‌ها هم‌دردی می‌کنه
‫شاید دیگه لازم نباشه که ‫ تظاهر کنی کاتولیکی
‫- دیگه دعاهاشون رو یاد گرفتم ‫ - دست بردار
‫یه سال و نیمه کاتولیک شدی
‫و فقط سه تا دعا بلدی
‫بهتره بی‌گدار به آب نزنیم
‫بعدش‌هم... ‫مگه یهودی بودن چه فایده‌ای برامون داشته؟
‫فیلیسیا
‫ماماژو؟
‫فیلیسیا... ‫گوش کن
‫باربارا
‫فرار کن!
‫باربارا
‫مامانی رو دوست داری؟
‫مامانی!
‫باربارا!
‫باید تنهایی از پسش بربیای. ‫مثل یه دختر بزرگ
‫باربارا!
‫مزاحم بقیه‌ی دخترها میشه
‫همش نگاه‌شون می‌کنه ‫تا اداشون رودر بیاره
‫هرچی هم میگم باربارا، ‫جواب نمیده
‫به‌نظرتون عجیب نیست؟
‫به تمام فرزندان خدا باید مهلت داد
‫مطمئنم که موافقی
‫حالا هم مراقب پله‌های شل و ول اتاقت باش
‫من هم وقتی مضطرب میشم ‫نمی‌تونم غذا بخورم
‫آروم باش فرزندم
‫«قوی و شجاع باش
‫ترس و واهمه را از خود دور کن،
‫و به یاد داشته باش که هرجا بروی، ‫من که خدای تو هستم، با تو خواهم بود»
‫- مامانم رو می‌خوام ‫- می‌دونم دلت براش تنگ شده عزیزم...
‫اما اون سلامتیت رو می‌خواد
‫برای همین نباید فراموش کنی ‫که تحت هرشرایطی،
‫اینجا اسمت بارباراس
‫باید دعا کنی
‫اندوهت رو پنهون کن
‫نه
‫همینجا. ‫همینجا
‫خب...
‫نفس‌های آخرمه؟
‫امروز نه. ‫زخم معده داری
‫بدنت تو شرایط خیلی بدی بوده
‫و نمی‌تونه کالری مصرف کنه
‫مرکبات نخور. ‫غذاهات هم اصلاً تند نباشن
‫- کلی هم باید استراحت کنی ‫- استراحت؟
‫یکم دیگه می‌فرستنم خط مقدم
‫چطوری برم جنگ ‫وقتی که حتی به زور می‌تونم بشینم؟
‫واست آنتی‌بیوتیک و مُسکن میارم
‫تکون نخور
‫دیدی؟ دستاش رو نگاه. ‫چقدر خوبن
‫دیگه تمومه. ‫خیلی‌خب
‫نگران نباش. ‫اصلاً نگران نباش
‫تکونش نده. خیلی بهتر شده. ‫تکونش نده... باشه؟
‫نه،‌ نه، فقط یه کوچولو بادم کرده. ‫جای نگرانی نداره
‫واسش یکم آسپرین میاریم...
‫هی!
‫سلیم
‫سلیم!
‫- گنک؟ خدایا... ‫- داداش!
‫باورم نمیشه! ‫خدایا
‫خدایا! ‫اینجا...
‫- اینجا... ‫- چطوری...
‫- تو اول بگو! دکتر شدی؟ ‫- دکتر...
‫وقتی بردنت لووف...
‫- وحشتناک بود گنک ‫- هان؟
‫- نصف شب بردنم ‫- آره، ما رو هم بردن!
‫- با کشتی بردنم یه اردوگاه تو قزاقستان ‫- آره، آره من هم همینطور ولی تو سیبری
‫من و آندرس همزمان از اسارت آزاد شدیم
‫شنیدم که داره یه ارتش لهستانی جمع می‌کنه
‫- آره ‫- اومدم تا بهشون اضافه شم
‫همین حالا منتقلم کردن اینجا
‫تو چطوری...
‫میلا؟ ‫میلا چطوره؟
‫فیلیسیا؟
‫هنوز نرفتی صلیب سرخ توی تل‌آویو؟
‫دارن یه فهرست بلند و بالا درست می‌کنن
‫می‌تونیم ثبت‌نام کنیم،
‫واسه بقیه صلیب‌های سرخ تلگراف می‌فرستن
‫- آره ‫- مگه فرقی هم می‌‌کنه؟
‫عین سوزن پیدا کردن ‫تو یه انبار کاه می‌مونه
‫ما که همدیگه رو پیدا کردیم. ‫این یه معجزه‌اس
‫مگه چندبار معجزه میشه؟
‫هان؟
‫چشم‌انتظار چندتا معجزه باشیم؟
‫گتو
‫دارن گتوها رو نابود می‌کنن، ‫می‌دونستی؟
‫نباید اینقدر بدبین باشیم
تو این چندساله هزارتا نامه فرستادم
‫ما هم فرستادیم. آخرین باری که ‫خبری از خونواده‌ـم داشتم، توی لووف بود
‫یه نامه از خواهرم به دستم رسید ‫که گفته بود حامله‌ـس و بعدش هم هیچی
‫اما سکوت که به معنای مرگ نیست
‫بیا با هم بریم صلیب سرخ داداش، ‫خواهش می‌کنم
‫- باید هرکاری که میشه بکنیم ‫- فکر کردی نکردم؟
‫کاش می‌تونستم اینطوری ببینمش
‫الان فیلیسیا چندسالش شده؟
‫- چهار؟ ‫- پنج
‫حتی نمی‌دونم الان چه شکلی شده
‫میلا...
‫حتماً فکر می‌کنه بیوه شده
‫- اگه اصلاً... ‫- بسه دیگه. گور بابای این غم
هیچ فایده‌ای برامون نداشته
‫هیچی!
‫فکر می‌کنی من شب‌ها راحت می‌خوابم ‫و به اروپا فکر نمی‌کنم، سلیم؟
‫یه شوهر با زخم معده دارم که ‫ هرروز ممکنه بیفته وسط این آشوب،
‫اما مطمئنم که صحیح و سالم برمی‌گرده
‫می‌دونی چرا؟
‫چون خودم تصمیم گرفتم که ایمان داشته باشم
‫یه کار ارادیه
‫ممنون
‫موفق باشی
‫خونواده‌هامون اون بیرونن
‫ما که همدیگه رو پیدا کردیم
‫بقیه رو هم پیدا می‌کنیم
‫« ورشو، لهستان »
‫« ۷ ماه بعد »
رازت رو می‌دونم
‫منظورت رو نمی‌فهمم
‫از رادوم می‌شناسمت
‫فکر کردی کی هستی؟ ‫که اینطوری وسط خیابون اومدی سراغم؟
‫مامان‌بابات پارچه‌فروشی داشتن
‫همه‌جاتون رو علامت زدن. ‫یهودی‌های «طمع‌کار»
‫هرچی دور و برتون باشه رو می‌دزدین. ‫حالا هم حق‌تون رو می‌ذارن کف دست‌تون
‫یه مشت دروغ و مزخرفات. ‫«باج‌گیر کثیف»
‫جیغ می‌زنم. آلمانی‌ها همه‌جا هستن. ‫اونا تصمیم می‌گیرن کی داره دروغ میگه
‫دنبال اینی؟ ‫هان؟ برو
‫گوش کن...
‫اگه یه بار دیگه ببینمت... ‫زنده‌ـت نمی‌ذارم
‫عواقبش هم برام مهم نیست
‫لعنتی
‫چی شده؟
‫ببخشید، جناب دن
همین ‫الان یکی خِفت‌م کرد
‫- پول‌هام و پالتوم رو گرفت ‫- درسته که یهودی‌ها مورد حمله قرار گرفتن
‫ولی دیگه... هیچکس توی ورشو امنیت نداره
‫ممنونم
‫- ممنونم، برمی‌گردونمش ‫- پیشت بمونه
‫تا چند هفته‌ی دیگه میرم ورشو
‫- نباید چیز زیادی با خودم ببرم ‫- برای مسافرت میرید؟
‫برای زندگی میرم کراکوف
‫شنیدم شوروی داره ‫از ارتش میهنی حمایت می‌کنه
‫باعث قوت قلب لهستانی‌هاست
‫بخاطر همینه که آلمانی‌ها ‫نیروهای امنیتی‌شون رو بیشتر کردن
‫دیر یا زود جنگ بالا می‌گیره
‫آلمانی‌ها رو دوره کردن
‫حیوونی که تو دامه، وحشی‌تر از همیشه‌ست
‫ترس برشون داشته که ‫نکنه آینده باهاشون راه نیاد
‫هیچکس از آینده خبر نداره
‫اگه بتونی به این سفر بیای،
‫توی کراکوف یه شغل حاضر و آماده برات هست
‫خونواده‌م اینجان، ‫همه‌شون به من متکی‌ان
‫ملت باید کار کنن، ‫وگرنه جون سالم به در نمی‌برن
‫اگه نظرت عوض شد...
‫پاشو بیا کراکوف
‫بقیه دخترها چی؟ ‫باهات مهربون‌تر شدن؟
‫- درس‌هات چطوره؟ ‫- خوبه
‫چی بازی می‌کنی؟
‫بازی «چوپی» چی؟
‫رو دست‌ش نیست
‫یه چیزی واست آوردم
‫ممنونم
‫می‌تونی الان بخوریش، ففه
‫اسم من بارباراست
‫یه بطری اضافه آوردم، گفتم شاید بخوای ‫زود به زود موهاش رو رنگساژ کنی
‫می‌دونم موهاش پُرپشته
‫آره، درست‌ش می‌کنم
‫به نظرت مریض شده؟
‫هر دفعه که می‌بینمش ‫نسبت به دفعه‌ی قبلی آروم‌تر میشه
‫اگه غذا نمی‌خوره ‫شاید بتونم براش یه چیزی...
‫احتمالاً بهتره کمتر به دیدن‌ش بیای
‫- من که فقط ماهی یک بار میام دیدنـش ‫- ولی بعد از هر دفعه،
‫هفته‌ها طول می‌کشه تا ‫باربارا دوباره به شرایط وفق پیدا کنه
‫به نظرم بهتره بیشتر شبیه به ‫یک دوست خانوادگی رفتار کنی،
‫که خدای نکرده سردرگمی‌ای براش پیش نیاد
اینجا ‫قبل از جنگ متروکه شده
‫- اگه جنگ و بمبارون بشه... ‫- امن‌تر از آپارتمان‌مونه
واسه سه نفر هم جا هست
آپارتمان میلا هم که به یه باد بَنده
‫خدا رو شکر باز یاکوب و ‫بلا یه زیرزمین دارن
‫باید خبرشون کنیم
‫- درمورد چیزی که جناب دن گفت بهشون هشدار بدیم ‫- باشه
‫باورم نمیشه داره میره
‫چطوری پول خونواده‌ی گورسکی رو دربیاریم؟
‫18‏ ماه پدر و مادرت رو ‫صحیح و سالم نگه داشتن
‫بخاطر یه پرداختیِ جا مونده ‫پسشون نمی‌زنن
‫راستی تولدت مبارک
‫پاک یادم رفته بود
‫متوجه شدم
‫باورم نمی‌شه آدی امروز 31 ساله شده
‫- پیرمرد ‫- اون‌وقت من چی‌ام؟
‫یه مردِ پیرتر
‫وای، آدی
‫اگه اینجا بودی ‫می‌گفتی چیکار کنیم؟
‫می‌گفتی مثل موش توی یه ساختمونِ ‫متروکه مخفی بشیم،
‫یا که از شهر فرار کنیم ‫تا جنگ شروع نشده؟
‫یا که خودمون هم بریم بجنگیم؟
‫مطمئنم با همچین چیزی موافق نبود
‫آخرین بار که گفته بود ‫داره واسه فرانسه می‌جنگه
‫هیچوقت ازمون نمی‌خواست ‫جون خودمون رو برای ارتشی به خطر بندازیم
‫- که اصلاً یهودی‌ها رو آدم حساب نمی‌کنه، آدام ‫- تو بهتر از من آدی رو می‌شناسی
‫ممکن بود بگه از ورشو بریم
‫کجا بریم؟ ‫جناب دن هرچی هم بگه
‫ولی کراکوف امن نیست
‫امن‌تر از یه منطقه‌ی جنگیه که
‫کل اروپا منطقه‌ی جنگیه
‫دیگه نمیشه ازش فرار کرد
‫« ایتالیا، جبهه‌ی رود سانگرو »
‫« نبرد نیروهای ‫متفقین برای بازیابی
‫پناهگاه‌های آلمانی ‫در ایتالیا و فرانسه »
‫« نقطه‌ی اوج جنگ در اروپا »
‫دارم از گرسنگی می‌میرم. ‫هنوز وقت ناهار نشده؟
‫- شنیدم «لندن برویل» داریم ‫- عه، لندن برویل؟ چقدر عجیب
‫چند ماهی میشه که ‫فقط داریم لندن برویل می‌خوریم
فقط هم رنگ گوشتش عوض میشه
‫ارتش فقط همین رو بلده بپزه؟
‫از غُر زدن خوشت میاد ها
‫یادته توی قطار داشتیم ‫از گرسنگی می‌مُردیم؟
‫کدوم قطار؟ ‫خیلی زیاد بودن
‫اگه درست بُر می‌زدی، ‫هرچی دو بود دستم نمی‌اومد
‫اگه شانس بهت رو نمی‌زنه ‫چرا سر من غر می‌زنی؟
‫خیلی‌خب، پسرها. یه دست دیگه بازی کنیم ‫تا دهن هردوتون رو صاف کنم
‫خبردار!
‫همونطوری که در جریان هستید، ‫آلمانی‌ها صومعه‌ی بالای
‫تپه‌ی مونت کازینو رو مستحکم کردن و
‫مسیر رُم رو مسدود کردن
‫خیال کردن غیرقابل‌نفوذن
اما وظیفه‌ای به ما محوّل شده ‫که تا به حال هیچ ارتشی
‫توان انجام دادنش رو نداشته
‫باید خود صومعه رو بگیریم
‫شاید فرانسوی‌ها شکست خورده باشن ‫اما ما پیروز میدونیم
‫آمریکایی‌ها نمی‌دونستن ‫چطوری از پس رودخونه بربیان...
‫...ولی ما زرنگ‌تر از اون‌هاییم
‫سیل و قلوه‌سنگ مانعِ ‫انگلیسی‌ها، نیوزلندی‌ها و هندی‌ها شد
‫- ما اجازه نمیدیم این مسئله سدِّ راهمون بشه! ‫- نه!
‫وقتشه تاریخ رو رقم بزنیم
‫زنده‌باد لهستان!
‫داریم میریم گوتوویچ
حس می‌کنه لو رفتیم
‫حتماً مدارک جدید می‌خواید؟
‫اگه بتونی، آره. البته می‌دونم که ‫ می‌تونی، همیشه همینطور بوده
‫راحل! می‌تونی توی این بلبشو ‫تا توی زیرزمین بری؟
‫نگران نباش، نگران نباش. ‫ده تا مسیر متفاوت تو ذهنمه. خودت چی؟
‫اوضاع آروم گرفت، میایم دنبالتون
‫هی، داری اشتباهی میری!
‫بیا! برای لهستان بجنگ!
‫برای پیروزی بجنگ!
‫- سلام، آدی! خوش اومدی! ‫- چقدر از دیدنت خوشحال شدم، دوست من
‫نگاه کن چطوری به بیرون پنجره خیره شدیم
‫آره واقعاً. شرم‌آوره، نه؟
‫موندم همینطوری که به بیرون خیره شدیم، ‫هردومون هم به یه چیز فکر می‌کنیم؟
‫نمی‌دونم
‫تو هم داری فکر می‌کنی اینجا ‫گرم‌تر از اون بیرونه؟
‫نه، نه. اصلاً
‫- مخالف هم هستم ‫- جدی؟
‫حدأقل یخ داریم اینجا
‫اون بیرون هم اکسیژن هست
‫آدی
‫کارولاین. از آشنایی باهات خوشحالم
‫حالا چرا اومدی مهمونی‌ای که ‫حس خفگی بهت دست میده؟
‫زوری اومدم
‫آها
‫خودت چی؟
‫زوری نبوده. به شدت تشویق شدم
‫ولی نمی‌دونم... شاید خیلی برای ‫معاشرت کردنم زود بوده
‫تازه از یه روستایی توی برزیل برگشتم
‫- اونجا چیکار می‌کردی؟ ‫- ناظر بخش الکتریکیِ...
‫- یه بیمارستان در حال ساخت بودم ‫- پس برقکاری
‫- بله، در کنار بقیه‌ی کارهام ‫- همه فن حریفی پس
‫به درد بخور نیست؟
‫من با یه چند تا دختر زندگی می‌کنم. ‫توی سفارتِ نزدیکِ
‫ساحل لمه کار می‌کنم،
‫یه روز درمیون یه چیزی می‌شکنه ‫ولی آبی از ما گرم نمی‌شه
‫شاید بتونم بیام شکسته‌هاتون رو تعمیر کنم
‫دوست دارم مفید واقع بشم
‫اینجایی که. ‫سلام، می‌خوایم بریم
‫جیمی اینجاست، ‫نمی‌اومد باید تعجب می‌کردیم
‫من هم اصلاً حوصله‌ش رو ندارم
‫بجنب
‫« ایتالیا، مونت کازینو »
‫فکر نکنم حالی‌شون باشه ‫دارن چیکار می‌کنن
‫- کی‌ها؟ ‫- همه‌شون
‫آندرس، لیسوسکی، چرچیل، روزولت
‫ده‌ها هزار نفر رو در راه گرفتن ‫این صومعه به رگبار بستن،
‫ما دیگه کوچک‌ترین و ضعیف‌ترین ‫سپاه از ارتش هشتم هستیم
‫بعد اون وقت ما رو اول می‌فرستن جلو؟
‫چته؟ چرا چیزی نمی‌گی؟
‫دوست داری چی بگم؟
‫که استراتژیِ... ‫استراتژی افتضاحیه
‫- الان متخصص مسائل نظامی شدی؟ ‫- سوالم رو جواب ندادی
‫- چون همچین احساسی ندارم ‫- چون می‌دونی حق با منه
‫من هیچی نمی‌دونم، ‫تو هم همینطور
‫این رو می‌دونم که بدبختیم،
‫زندانی شدیم، ‫سال‌ها گرسنگی کشیدیم،
‫- حالا هم دارن می‌اندازنمون توی آتش... ‫- بسه، گنک
‫می‌دونم که ما به هیچ جاشون نیستیم و ‫حکم طعمه رو براشون داریم
‫- برای خدمت به لهستان اینجاییم ‫- ریدم توی لهستان!
‫لهستان چه غلطی کرده واسه من؟ ‫که حالا من خودم رو فداش کنم؟
‫اگه باور داشته باشی می‌بریم ‫دیگه نیازی به فدا کردن خودت نیست
‫بمیر با این عقایدت. دیگه خسته شدم
‫چرا اقرار نمی‌کنی که این کار ‫حکم خودکشی رو داره؟
‫گندش بزنن!
‫- این یه نشونه‌ست ‫- یه ناخنه ساده‌ست
‫ملت اول راهیِ میدون جنگ میشن ‫بعدش به دکتر نیاز پیدا می‌کنن
‫- اگه برنگشتم... ‫- گنک
‫- ...از خونواده‌م مراقبت می‌کنی؟ ‫- خونواده‌ی تو خونواده‌ی منه
‫ولی تو برمی‌گردی
‫- می‌دونم ‫- حرف‌هات مثل اُتوئه
‫بهش حسودیم میشه
‫که باور دارید خدا پشت و پناهتونه
‫که همچین... تسلای خاطری دارید
‫چرا تو باورش نداری؟
‫به قول یه خانم عاقلی ‫که «ایمان یک انتخاب»ـه
‫نمی‌تونم به درگاه خدایی دعا کنم ‫که تموم عمرم بهش باور نداشتم
‫عشق زیادی توی زندگیت داری
‫اگه نمی‌تونی به خدا ایمان داشته باشی...
‫به عشق ایمان داشته باش
‫خب، بیا
‫مثل روز اولش شد
‫ففه‌ی من، ففه‌ی من
‫مامانش باید پیشش باشه
‫مامانش... مامانش باید پیشش باشه
‫ففه حالش خوبه
‫ففه حالش خوبه، ففه حالش خوبه، ‫ ففه حالش خوبه
‫ففه حالش خوبه
‫فقط برای یک یا دو روز برامون آب مونده. ‫غذامون هم که دیگه آخرشه
‫دوباره آذوقه‌مون ته کشید
‫فقط یه هفته جوابگوی ماست
‫بس میاد؟ نمی‌دونم
‫دقیق نمی‌دونم ‫ولی گمونم دو هفته‌ای تموم بشه
‫- چرا، چی شنیدی مگه؟ ‫- ارتش میهنی وحشت کرده
‫فکر می‌کردن شوروی ‫تا حالا باید می‌رسید
‫اطمینان به شوروی. ‫مگه میشه مشکلی هم پیش نیاد؟
‫بیا. با این چقدر گیرمون میاد؟
‫هالینا، ساختمون عایق‌بندی نیست ها. ‫هوا سردتر میشه
‫پینکوس، این پشم مرینوئه. ‫خیلی ارزش داره
‫اگه شوروی از راه نرسه، ‫پس احتمالاً دو هفته زیادیم هست
‫لهستان مبارزهای زیادی داره
‫- تازه واردها ‫- چی؟ کی؟
‫یه واحدی از ارتش میهنی توی گتوی قدیم ‫اردوگاه رو آزاد کردن
‫یهودی‌ها هم وارد نبرد شدن. ‫حتی بعضی‌هاشون زیرزمینی اومدن
‫حتماً راحل رو می‌شناسید
‫شنیدم قبل از اینکه تیر بخوره، ‫سه تا آلمانی رو کشته
‫- آدام؟ ‫- بدون من، آذوقه دیرتر تموم میشه
‫- نه، نـه، این کار رو نکن. نه ‫- مجبورم
‫اگه یهودی‌ها دارن میرن جنگ،
‫پس لهستانی‌ها تا جایی که بشه ‫به نیرو نیاز دارن
‫مهم نیست. ‫نه، شوروی نمیاد
‫- مهم نیست. ‫- چطوری وقتی بقیه می‌جنگن، من مخفی بشم؟
‫- چطور می‌تونی همچین درخواستی ازم بکنی؟ ‫- زنده موندن خودش جنگیدنه
‫- به خدا جنگیدنه ‫- هالینا...
‫«تفنگ به دست شدن ‫تنها راه برای مقابله نیست»
‫یادته کی این حرف رو بهم زد؟
‫آره؟!
‫اگه جلوی آلمانی‌ها می‌ایستادیم، ‫اون‌وقت الان مُرده بودیم
‫ممکن بود خونواده‌م...
‫کی می‌خواست پول گورسکی‌ها رو بده؟
‫کی می‌تونست امنیت فیلیسیا رو ‫توی صومعه حفظ کنه؟
‫چطوری این‌ها جنگیدن نیست؟
‫آدام، آدام، آدام
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم
‫من می‌خوام باهات زندگی‌مون رو بسازم، ‫ عشق من
‫من بچه می‌خوام
‫می‌خوام با تو بزرگ شدن‌شون رو ببینم
‫نمی‌تونم ببینم ‫هیچوقت با همدیگه بچه‌دار نشدیم
‫توروخدا، توروخدا، توروخدا!
‫توروخدا! توروخدا، آدام!
‫ساکت، دخترها!
‫جلوی در صف ببندید. ‫پاشید، پا شید.
‫بجنبید!
‫باربارا! بدو بیا!
‫اسمش کاسرول مرغه
‫همه‌ی دخترهای جنوبی باید ‫طرز پخت‌ش رو بلد باشن
‫- دیگه چی توشه به غیر از... ‫- مرغ؟
‫بیسکوئیت. ‫مزه‌ی اصلیش با بیسکوئیته
‫بیسکوئیت؟
‫خوشمزه‌ست
‫پس واجب شد بعداً برام درست‌ش کنی
‫باعث افتخاره
‫کاسرول‌های مامانم بهترین بود
‫همیشه خودش که درست می‌کرد، ‫مزه‌ش فرق داشت
‫- یه جورایی ویژه بود ‫- چرا میگی «بود»؟
‫- چون پارسال فوت کرد ‫- خیلی متأسفم، کارولاین
‫می‌دونستم مریضه ولی...
‫نتونستم برای خداحافظی برسم
‫همیشه پیش خودم می‌گفتم این بیماری ‫از پا درش میاره و همینطوری هم شد
‫سریع گذشت اما...
‫نمی‌دونم واقعاً با خودم روراستم یا نه...
‫حس می‌کنم می‌ترسیدم ببینمش که...
‫از بین رفته
‫خب، دیگه فکر کنم ‫قرارمون رو به فنا دادم
‫نه، نه، نه. نه، ابداً
‫پدرت چی؟ ‫هنوز توی کارولینای جنوبیه؟
‫نه، چند سال پیش فوت کرده بود. ‫ولی تونستم با ابراهیم پیر خداحافظی کنم
‫- نه که خیلی هم از خداحافظی خوشش می‌اومد ‫- ابراهیم
‫بله، بابام بود
‫اسم عبری خودمه
‫یهودی هستی؟
‫آم...
‫خونواده‌م، آم...
‫پدر و مادرم...
‫- توی اروپان؟ ‫- آره... لهستان‌ان
‫تا جایی که من خبر دارم، ‫هنوز اونجان
‫اکتبر 1939
‫تاریخیه که آخرین نامه‌ی مادرم به دستم رسید
‫- ای، آدی ‫- هر روز براشون نامه می‌نوشتم
‫هر روز
‫اما...
‫پارسال خیلی سخت شد
‫می‌ترسم فراموش‌شون کنم
‫پدر و مادرم، خواهر و بردارهام
‫یه خواهرزاده‌ی 6 ساله دارم ‫که اصلاً تا حالا ندیدمش
‫حالا بگو ببینم کی قرارمون رو به فنا داده؟
‫برام مهم نیست
‫مخصوصاً اگه کسی باشه ‫که بتونی دستش رو بگیری
‫- اسمش چیه؟ ‫- خواهرزاده‌م؟
‫فیلیسیا
‫بقیه‌شون چی؟
‫- کدوم یکی؟ ‫- همه‌شون
‫مامانت، بابات، خواهر و برادرهات
‫یکمی ازشون تعریف کن
‫معرفی‌شون کن
‫فرمانده
‫ایست
‫بله، قربان
‫جکوویچ، کوزیل، باسکو
‫گردان سوم باز هم تفنگدار لازم داره. ‫برید پیششون روی تپه‌ی 569
‫تپه‌ی 569. چشم، قربان
‫حرکت کنید!
‫- به نظرتون... ‫- هیس
‫یاکوب
‫- مطمئنی؟ ‫- نه، اما خونواده‌ای...
‫که با ما مخفی شده بودن ‫از یه منبع مورد اعتماد شنیدن
‫که ارتش میهنی متلاشی شده
‫- ظاهراً آلمانی‌ها پیروز شدن ‫- که یعنی اینجا وایسادن‌مون...
‫- هم امن نیست ‫- فیلیسیا، باید برم پیشش
‫میریم دنبال فیلیسیا، ‫برای گورسکی‌ها پول می‌بریم
‫ولی باید یه سرپناهی برای موندن پیدا کنیم
‫بعدش دیگه با ورشو کاری نداریم
‫من و بلا سرپناه رو پیدا می‌کنیم
‫- آدام، میشه لطفاً ببریش؟ ‫- آره. میلا، ما فیلیسیا رو پیدا می‌کنیم
‫گورسکی‌ها دیگه هیچ پولی ندارن
‫- جناب دن ‫- می‌خوای بری کراکوف؟
‫- هالینا ‫- تنها راه چاره‌مونه
‫بعدشم مطمئنم ‫دست رد به سینه‌م نمی‌زنه
‫- با قطار میرم ‫- امنیت داره؟
‫قرارمون فردا دقیقاً همینجا. ‫سر همین ساعت اینجا باشید، خب؟
‫دوستت دارم
‫آدی
‫میشه با پیانوت بزنم؟
‫البته
‫بجنبید!
‫بجنبید، یالا!
‫« لالاییِ فیلیسیا »
‫بیا
‫ایستگاه بعدی کراکوف!
‫نه!
‫اونجان
‫ففه! ففه
‫من اینجام
‫من اینجام، من پیشتم، من اینجام. ‫چیزی نیست، من پیشتم
‫مامانی؟
‫- حالت خوبه؟ ‫- باید یه دکتر پیدا کنیم
‫ففه!
‫اشتباه گرفتید. ‫من هالینا بژوزام
‫من یهودی نیستم
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.