‫این کنا بود،
‫سگ‌مون.
‫این هم دفترچه خاطرات مامانـه.
‫هیچوقت جرات نکردم همه‌ش رو بخونم.
‫«روزی رو که بنیتو رو دیدم ‫خوب یادمـه.»
‫پس مانولو به همین زودی ۱۸‌سالش شد.
‫برای خودش مردی شده.
‫خونه بدون اون حال عجیبی داره.
‫از خونه میرن اما توی قلب‌مون باقی می‌مونن.
‫روزی که اومد اینجا رو یادتـه؟
‫چقدر سردرگم بود.
‫چطوری می‌تونم فراموش کنم؟
‫- خدایا! حالت خوبـه؟ ‫- بچه‌ی کوفتی!
‫- بذار ببینم. ‫- ولش کن بنیتو.
‫خدایا.
‫بیا. ‫روش رو فشار بده!
‫- برو درمونگاه. ‫- حرفش هم نزن.
.نباید باهاش تنها بمونی
‫اون یه حیوونـه! ‫چاقو دستشـه!
‫اون حیوون نیست! ‫فقط یه بچه‌س که ترسیده!
‫رُزا.
‫- لوئیس، ببرش درمونگاه! ‫- اینجا تنهات نمی‌ذارم.
‫- خودم از پسش برمیام. ‫- باشه رزا. ببخشید.
‫بیا پدر.
‫اسمت چیـه؟
‫اسم من رزاس.
‫با چاقویی که گرفتی تو دستت ‫به یه نفر آسیب رسوندی.
‫میدیش بهم؟
‫ترسیدی؟
‫من هم تاحالا خیلی ترسیدم.
‫و هروقت این اتفاق برام می‌افته، ‫برای خودم یه قصه تعریف می‌کنم.
‫اون چاقو رو ازت می‌گیرم و ‫یه قصه برات تعریف می‌کنم،‌ معامله‌ی خوبیـه؟
‫البته قبلش بهت بگم‌ها، ‫قصه‌های من خیلی خنده‌دارن.
‫تو چشمام نگاه کن.
‫بهت آسیبی نمی‌زنم.
‫می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫« زنان آبی‌پوش »
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
‫مامان توی جوونیش
‫تصادفی کرد که باعث شد ‫نتونه بچه‌دار بشـه.
‫با این فکر توی سرش بزرگ شد که ‫هیچوقت نمی‌تونه خونواده داشته باشـه.
‫برای همین وارد صومعه شد.
‫با بچه‌های یتیم و سر راهی کار می‌کرد،
و بالاخره تونست خونواده‌ای که ‫ رویاش رو داشت رو داشته باشـه.
ازدواج نکرد؟
‫نوربرتوئـه.
‫میشه گفت که هم اونجا بود ‫و هم نبود.
‫اون با بچه‌ها ازدواج کرده بود.
‫چندین سال پیش فوت کرد.
‫می‌خواستم توی مراسم خاک‌سپاریش شرکت کنم ‫اما زنش پرتم کرد بیرون.
‫انگار رازش فاش شده بود.
‫کامیلا.
‫مانولو.
‫آنتونیو.
‫«مامان رزا،
‫ممنون که وقتی هیچکس باورمون نداشت، ‫تو بهمون ایمان داشتی.»
‫«روز مادر مبارک. ‫از اینجا تا ماه دوستت دارم.»
‫«مامان، ممنون بابت تمام عشقی که ‫به ما ورزیدی.
‫وقتایی که مریض میشم، ‫مراقبمی.»
‫این مال بنیتوئـه.
‫پرسیدین که چرا پلیس رو خبر نکرده.
‫به‌خاطر غرورش.
‫خیلی مصمم شده بود که ‫از گذشته‌ی بنیتو خبردار بشـه.
‫باور داشت تنها کسیـه که می‌تونه اون رو
‫از هیولای درونش نجات بده.
‫و همین به کشتنش داد.
‫بنیتو شاید مادرخونده‌ش رو کشته باشه،
‫اما دلیل نمیشـه که «لخت‌کن» باشـه.
‫موافقم.
‫باید یه ارتباطی بین این قتل‌ها و ‫«لخت‌کن» پیدا کنیم.
‫یه انگیزه.
‫هرشب تختش رو خیس می‌کنـه.
‫کشیش مسئول خوابگاه‌شون فکر می‌کرد که ‫ باید ادبش کنـه و
‫نزدیک بود چشمش رو از دست بده.
‫خونواده‌ش چی؟
‫هیچکس خبر نداره.
‫پلیس گذاشتش اینجا و ‫چیز زیادی بهمون نگفت.
‫خودش حرفی نزده؟
‫از وقتی که اومده اینجا ‫یه کلمه هم حرف نزده.
‫رزا، می‌دونم چی تو سرتـه.
‫من که چیزی نگفتم.
‫لازم نیست بگی.
‫من بهتر از هرکسی می‌شناسمت.
‫گوش کن، ‫بعد از اتفاق امروز،
‫مجبورم بنیتو رو به یه تیمارستان معرفی کنم.
‫تیمارستان لازم نداره.
‫خونواده لازم داره. ‫فقط همین.
‫رزا، برای بعضی از بچه‌ها ‫دیگه کاری از دست ما برنمیاد.
‫چون نیازهای مخصوصی دارن.
مادر، خودت خوب می‌دونی که بچه‌هایی که به اونجا میرن
.در آینده بهتر از قبل‌شون نمیشن
‫اون جواب من رو داد.
‫به حرفم گوش می‌کنـه.
‫رزا.
‫گفتی پلیسی که پیداش کرده ‫بهت چیزی نگفتـه.
‫نه.
‫بذار درمورد گذشته‌ش تحقیق کنم.
‫خودت بهتر از هرکسی می‌دونی که وقتی ‫از زخم‌های گذشته باخبر بشیم،
‫می‌تونیم درمان رو شروع کنیم.
‫«گذشته‌ برای من یه زخم باقی گذاشته بود.
‫باعث شد هیچوقت نتونم مادر بشم، ‫اما فرزندخوندگی این اجازه رو بهم داد.
‫برای همین ته قلبم می‌دونم که
بنیتو هم مثل من، حق داره که ‫ فرصتی برای خونواده داشتن،‌ داشته باشـه.
‫مامان همچین آدمی بود.
‫همون‌قدر که سخاوتمند بود، ‫همون‌قدر هم کور بود.
‫بیاین بچه‌ها!
‫می‌خوام با یکی آشنا شین.
‫این‌ها خواهر برادرهاتن.
‫ایشون آنتونیو هستن.
‫سلام. ‫من ویسنته‌م.
‫از آشنایی باهات خوشوقتم. ‫من کامیلام.
‫چندسالتـه؟ ‫من نه سالمـه.
‫بنیتو هنوز آماده‌ی حرف زدن نیست
‫اما دلیل نمیشـه که ‫ما باهاش حرف نزنیم، مگه نه؟
‫یکی دیگه هم هست که ‫باید باهاش آشنا شی.
‫کنا! ‫بیا دختر.
‫خیلی آرومـه. ‫دیگه پیر شده اما با هم کنار میاین.
‫کی گرسنه‌شـه؟
‫- من. ‫- من.
‫- بریم غذا بخوریم. بیاین میز رو بچینیم. ‫- بریم.
‫از همون روز اول هم ظاهر عجیبی داشت.
‫همیشه‌ی خدا ساکت بود.
‫بهش نمی‌خورد خجالتی باشـه.
‫جوری بود که انگار...
‫داشت تو ذهنش نقشه‌ای طراحی می‌کرد.
‫دوست دارم درمورد مادرت برام تعریف کنی.
‫یه چیز قشنگ که تو رو یاد اون بندازه.
‫یا چیزی که تو رو یاد بابات بندازه.
‫سلام.
‫پس بنیتو تویی.
‫بنیتو، ایشون نوربرتو هستن.
‫هر از گاهی میان و یه سری بهمون می‌زنن.
‫هروقت که بتونم.
‫بیرون منتظر می‌مونم.
‫تو چت شده؟
‫خودت خواستی.
‫مجبور شدم بخوابونمش.
‫روز اولشـه.
‫گفته بودی دیگه بچه‌ای رو ‫به فرزندی قبول نمی‌کنی.
‫تو هم گفته بودی از پیش زنت میری.
‫این‌ها فرق دارن.
‫خواست خدا بوده که من مادرش باشم.
‫مانولو که بره، ‫سه تا بچه برات می‌مونـه.
‫چهارمی رو دیگه برای چی می‌خوای؟
‫تو هم می‌تونی کمکم کنی.
‫اگه بیای پیش من زندگی کنی.
‫صبر کن.
‫هی، کجا میری؟
‫چیزی نیست عزیزم.
‫اشکال نداره. ‫آروم باش.
‫باشه؟
‫همه‌چی مرتبـه.
‫بذار ببینم.
‫یه ملافه برام بیار.
‫شلوارت رو هم عوض کن.
‫این رو تو کشیدی؟
‫چی اینقدر بهت آسیب زده؟ ‫کی اذیتت کرده؟
‫باید بفهمم که اون ‫ از چی یا کی اینقدر می‌ترسـه.»
‫چی پیدا کردی رزا؟
‫چطور می‌تونم فراموشش کنم؟
‫اما متاسفانه باید بگم که
‫نمی‌تونم اطلاعاتی درمورد این پرونده رو ‫بهتون بدم.
‫قول میدم هرچیزی که اینجا بهم بگین رو ‫تا گور با خودم ببرم.
‫دستور دادگاهـه خانم.
‫من که قانون‌ها رو نمی‌نویسم.
‫یعنی پرونده هنوز بازه؟
‫نه.
‫هنوز نمی‌دونیم کار کی بوده.
‫- شما هم فقط یه شهروندین... ‫- یه لحظه به حرفام گوش کنین.
‫من تجربه‌ی چندین سال کار با بچه‌هایی رو ‫ دارم که با رنج و سختی روبرو شدن.
‫برای کمک کردن بهشون، ‫به اطلاعاتی درمورد گذشته‌شون نیاز دارم.
‫اگه از مریضی چیزی ندونم
‫چطوری می‌تونم درمانش کنم؟
‫خود بنیتو که چیزی نمیگـه.
‫یه ماهه که یه کلمه هم حرفی نزده.
‫اما هرشب جاش رو خیس می‌کنـه و
‫به‌خاطر کابوس‌هایی که دیده ‫تموم بدنش خیس عرق میشـه.
‫اگه بتونم به حرفش بیارم، ‫شاید بهمون بگه که
‫چه اتفاقی برای مادرش افتاده.
‫و حتی بتونه به تحقیقات شما هم کمک کنـه.
‫خواهش می‌کنم.
‫هیشکی نباید چیزی که اون دید رو ببینـه،
‫چه برسه یه پسر با سن و سال اون.
‫اون شب از کارخونه‌ی تصفیه‌ی آب ‫باهامون تماس گرفتن.
‫بازرس مورالس.
‫گارسیا.
‫- مظنونی پیدا نکردین؟ ‫- نه هنوز.
‫داریم با تموم مدیرها و ‫ کارکن‌ها تماس می‌گیریم.
‫کسی چیز غیرعادی‌ای ندیده.
‫قربانی توی تصفیه‌خونه کار می‌کرده.
‫اسمش خاسینتا پرراس.
‫همراهم بیاین قربان.
‫همینجاس قربان.
‫همین یکی. ‫شماره‌ی ۳۷.
‫- آوردینش بیرون؟ ‫- نه هنوز. منتظر شما بودیم.
‫یعنی چی گارسیا؟
‫پس شرافت‌تون کجا رفتـه؟
‫- بیارینش بیرون بابا! ‫- شنیدین که چی گفتن. بیارینش بیرون!
‫هی پسر، ‫تو نباید اونجا باشی!
‫این بچه اینجا چی‌کار می‌کنـه؟
‫- برو دنبالش! بپرسین چی دیده! ‫- بله قربان.
‫- بجنبین. ‫- بچه‌هه رو بگیرین!
‫«اون شب بنیتو چیزی دید که ‫روح هرکسی رو متلاشی می‌کنـه.
‫مادر خودش. ‫مرده بود.
‫عین یه تیکه زباله دور انداخته شده بود.»
‫دوستاش تو تصفیه‌خونه می‌گفتن که ‫اون خیلی ساکت بوده.
‫وقتی پسره رو گرفتیم، ‫بردیمش خونه‌ش تا
‫ببینیم کسی اونجا هست یا نه ولی
.نبود
‫تنها زندگی می‌کردن.
‫پس یعنی چیزی از پدرش نمی‌دونیم؟
‫میشه این رو نگه دارم؟
‫اشیاء مربوط به گذشته...
‫می‌تونن جرقه‌ای برای ‫ به یاد آوردن ایجاد کنن.
‫وقتی که پسره رو بردیم صومعه
‫قبلش برده بودیمش خونه‌ش تا ‫چمدونش رو ببنده.
‫احتمالاً بتونین اون تو ‫چیزای بیشتری پیدا کنین.
‫ببخشید بنیتو.
‫من فقط می‌خوام بهت کمک کنم اما ‫تو هم باید اجازه بدی وارد زندگیت شم.
‫مجبورت نمی‌کنم
‫اما قول میدم اگه بهم اجازه بدی، ‫به نفع خودت میشـه.
‫شاید حتی جلوی کابوس‌هات رو هم بگیره.
‫مگه دلت همچین چیزی نمی‌خواد؟
‫من رو ببخش، باشـه؟
‫من رو ببخش.
‫«و با این که کنجکاوی داشت از درون ‫من رو می‌خورد،
‫سر قولم وایسادم و دیگه هیچوقت بدون اجازه‌ش ‫نرفتم سر وسایلش.
‫گفتم شاید طناب‌درمانی اون رو به حرف بیاره ‫اما فایده‌ای نداشت.»
‫طناب‌درمانی دیگه چیـه؟
‫تمرینیـه که ذهنت رو مشغول نگه می‌داره و
‫اینطوری کلمات راحت‌تر .از دهنت خارج میشن
‫نه ویسنته. ‫باید از اول شروع کنی.
‫بهت که گفتم، ‫باید محکم‌تر ببندی.
‫باشه مامان.
‫دوست دارم یه نامه برای مامانم ‫ به بهشت بفرستم.
‫شدنیـه؟
‫معلومـه.
‫وصلش می‌کنیم به یه بالون.
‫اگه یه پرنده بخورتش چی؟
‫اینجاش گیر می‌کنـه، ‫توی گردنش.
‫تو چی بنیتو؟ ‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫بافت بنیتو رو دیدی؟
‫طناب قشنگیـه. ‫نگاه کن.
‫تازه هم یاد گرفتـه. ‫می‌بینی؟
‫خیلی قشنگـه. ‫کارت عالی بود.
‫ویسنته.
‫ویسنته!
‫«یه کوچولو نگران ویسنته‌م.
‫هنوز اون رو نپذیرفته.
‫فکر می‌کنم حسودی می‌کنـه.»
‫این درست نیست. ‫من حسودی نمی‌کردم.
‫فقط می‌دونستم که یه اتفاق بد ‫قرار بود بیفته.
‫چی باعث شد همچین فکری بکنی؟
‫طرز نگاه کردنش بهش.
‫انگار ازش تنفر داشت.
‫دلت برام تنگ شده بود؟
‫می‌دونی که تنگ شده بود.
‫اما آخرین بار، ‫یه ماه پیش اومده بودی.
‫انتظار نداشتم.
‫دوستم داری؟
‫خیلی دوستت دارم.
‫الان کنارتم، مگه نه؟
‫آره.
‫شاید تمام چیزهایی رو که ‫می‌خواستیم نداشته باشیم،
‫اما این لحظه،
‫این رقص،
‫هیچکس نمی‌تونه اینارو ازمون بگیره.
‫بس‌کن! ولم کن.
‫همیشه یواشکی نگاه‌ش می‌کرد؛ از مامانم متنفر بود.
‫من می‌دونستم بنیتو پسر خطرناکیه؛ ‫می‌دونستم.
‫- ولم کن! ‫- آروم باشید! کافیه.
‫کافیه. چی شده؟
‫من کاری نکردم. تقصیر اون بود. ‫پسره‌ی وحشی!
‫اینطوری نگو پسرم.
‫پشت در قایم شده بود و یواشکی ‫شما رو نگاه می‌کرد.
‫- راست می‌گه بنیتو؟ راست می‌گه؟ ‫- آروم باشید.
‫برید توی اتاق‌هاتون. همین الان.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫برو پسرم.
‫دیگه خسته شدم بنیتو. جدی می‌گم.
‫توی این خونه خشونت هیچ جایی نداره.
‫بعضی وقت‌ها می‌گم می‌خواد ‫حرف بزنه و همه‌چی رو بگه
‫اما بعد می‌بینم نه خبری نیست.
‫واقعاً نمی‌دونم چی توی کله‌ت می‌گذره.
‫چرا اینقدر ترس و نفرت توی وجودته؟
‫بعضی وقت‌ها با خودم می‌گم ‫حق با مادر سوپریور بود.
‫شاید تو یه مشکل داری که من ‫از پسش برنمیام!
‫و دقیقاً همون لحظه‌ای که ‫داشتم نا اُمید می‌شدم...
‫اگه بهت بگم، قول می‌دی به کسی نگی؟
‫قسم می‌خورم.
‫اسم مامانم «خاسینتا» بود.
‫این اولین باری بود که صحبت کرد.
‫و آخرین باری که همه‌چی رو برام تعریف کرد.
‫یه‌شب، مثل تمام بچه‌های دیگه...
‫با جیغ‌های مادرش از خواب بیدار شده بود
‫چرا بهم دروغ می‌گی؟
‫توی صورتم نگاه می‌کنی و دروغ می‌گی!
‫کدوم گوری بودی؟
‫یک ساعت و نیمـه منتظرتم!
‫یک ساعت و نیم.
‫با کدوم حروم‌زاده‌ای بودی؟
‫به کدوم بی‌شرفی می‌دادی؟
‫بیدار شو بنیتو!
‫همین‌جا وایسا. چشم‌هات رو باز نکن.
‫اون‌ سمت رو نگاه نکن بنیتو.
‫سعی کردم ازش بپرسم با دیدن اون ‫صحنه‌ها چه حسی بهش دست می‌داده...
‫اما فقط ماجرا رو تعریف کرد و جواب نداد.
‫خاسینتا کاری رو کرد که هر ‫مادر دیگه‌ای هم بود انجام می‌داد.
‫می‌خواست پسرش زندگی ‫بهتری داشته باشه،
‫برای همین برای همیشه از اون‌جا رفتن.
‫خاسینتا از خطرات رفتن آگاه بود،
‫اما می‌دونست موندن خطرناک‌ترـه.
‫زن بیچاره...
‫مهم اینه که ما هم رو داریم.
‫و هیچکس دیگه نمی‌تونه ‫به‌مون آسیب بزنه.
‫هیچوقت!
‫این رو بهت قول می‌دم.
‫قول‌های واقعی...
‫هیچوقت شکسته نمی‌شن.
‫خاسینتا برای مدتی سر قولش وایستاد.
‫توی یه شرکت تصفیه‌آب کار پیدا کرد.
‫بنیتو هر روز صبح تا دم ایستگاه اتوبوس همراهش می‌رفت.
عصر هم دوباره می‌رفت دنبالش؛ ‫توی همون سن کم.
‫بنیتو احساس مسئولیت می‌کرد ‫که باید از مادرش محافظت کنه.
‫کم کم، اون مکان تاریک و سردی که ‫بهش پناه برده بودن،
‫به خونه‌شون تبدیل شد.
‫تا این‌که یه‌روز...
‫بنیتو فکر کرد این اتوبوس مادرش نیست؛ ‫منتظر اتوبوس بعدی موند
‫اتوبوس‌ها اومدن و رفتن ‫تا این‌که شب شد.
‫آهای بچه‌جون!
‫سوار شو!
‫من می‌برمت ایستگاهی که ‫مامانت پیاده می‌شه.
‫بنیتو آخرین ایستگاه اتوبوس پیاده شد
‫جایی که تصفیه‌خونه آب قرار داشت.
‫اولش فکر کرد روح دیده، ‫اما بعد متوجه شد که...
‫نه.
‫اون پدرشه؛ رنـه.
‫زنده بود و پیداشون کرده بود.
‫خواهش می‌کنم! ولم کن.
‫دست‌هام رو باز کن.
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫کارهای پدرت هیچ‌ کدوم‌شون تقصیر تو نیست.
‫واقعاً نیست.
‫حالا دیگه می‌تونی با خیال راحت بخوابی.
‫هیچکس دیگه نمی‌تونه اذیتت کنه.
‫یعنی دیگه نمی‌رم بیمارستان درسته؟
‫معلومه که نه.
‫ممنون که بهم اعتماد کردی.
‫الان استراحت کن و راحت بخواب.
‫تا اون زمان هرگز زیر قولم نزده بودم،
‫اما اون لحظه، با خودم فکر کردم ‫تنها راه کمک کردن به بنیتو
‫در جریان گذاشتن پلیس‌ـه.
‫به لطف چیزایی که بنیتو ‫دیده بود و تعریف کرد،
‫پدرش کمتر از یک ماه زندانی شد.
‫پسر کو ندارد نشان از پدر.
‫هردوتاشون مریض بودن.
‫می‌رم به سگ‌هام غذا بدم.
‫بزرگ شدن توی همچین فضای ‫خشونت‌آمیزی روی هرکسی تاثیر می‌ذاره.
‫اینطور نیست.
‫چرا هست.
‫- قطعاً... ‫- مادر و پدرم جلوی چشم‌هام به قتل رسیدن
‫اما من هرگز به کسی آسیب نزدم.
‫گذشته یک آدم نمی‌تونه رفتارش رو توجیه کنه.
‫خب حالا بنیتو قاتل لخت‌کنـه با نـه؟
‫نمی‌دونم.
‫ما فقط می‌دونیم اون از کجا ‫طناب بافتن رو یاد گرفته بوده.
‫این‌که آدم کم‌حرفی بوده،
‫اما انگار بودن در کنار رُزا از خشونت‌ش ‫کم کرده بوده نه زیاد.
‫واسه حدس زدن خیلی زوده...
‫اطلاعات بیشتری نیاز داریم.
‫قبل از این‌که ادامه بدیم نیاز دارم ‫برم بیرون یه هوایی تازه کنم.
‫من منتظرت موندم...
‫همون شبی که قرار بود با هم حرف بزنیم.
‫این روزها زندگی‌ام خیلی به‌هم ریخته‌ست.
‫از کارمون پشیمونی؟
‫با توجه به چیزایی که توی زندگی‌ام یاد گرفتم
‫اتفاقی که بین‌مون افتاد واقعاً اشتباه بود.
‫اما...
‫من اینطوری فکر نمی‌کنم.
‫در حال حاضر توی شرایط ‫خیلی سخت و گیج‌کننده ای هستم.
‫و نمی‌تونم...
‫فقط احساسات‌ام رو در نظر بگیرم.
‫باید قبل از انجام دادن کاری که
‫ممکنه به دوتامون آسیب بزنه...
‫درمورد آینده‌ی زندگی‌ام حسابی فکر کنم.
‫نگرانِ من نباش.
‫من کل زندگی‌ام با درد و عذاب گذشته.
‫منظورت از این درد و عذاب چیـه؟
‫یه پسر داشتم...
‫اگه زنده بود الان پنج سالش بود.
‫اما وقتی یازده ماهـش بود مُرد.
‫جلوی چشم خودم.
‫توی اتاقش.
‫من کنارش...
‫خوابم برد.
‫با گریه‌‌های مادرش از خواب بیدار شدم، ‫داد می‌زد نفس نمی‌کشه!
‫از نیروی انتظامی اخراج شدم.
‫حقم بود.
‫چطوری وقتی نمی‌تونم از بچه خودم محافظت ‫کنم، بیام مسئولیت یک شهر رو به عهده بگیرم؟
‫واقعاً متاسفم...
‫یه‌چیز مهم توی دفتر خاطرات پیدا کردم.
‫یه مدت بعد، وقتی که بنیتو 17 سالش بوده
‫بعد از این‌که بنیتو درمورد مرگ مادرش ‫با رُزا حرف می‌زنه...
‫انگار اوضاع داشته بهتر می‌شده
‫یا شاید هم رُزا اینطور فکر می‌کرده.
‫تا وقتی که داستانِ اون سگـه پیش میاد.
‫«کنا»
‫آره کنا. این‌جا رو داشته باشید
‫«هفت ساله که بنیتو این‌جاست و ‫من واقعاً از پیشرفت و تغییرات‌ش خوشحالم»
‫بلاخره حس می‌کنم اون جزوی از ما شده.
‫زیاد صحبت نمی‌کنه،
‫ولی عاشقِ کوچیک‌ترین جزئیات زندگیه. ‫مثل گل‌ها.
‫به‌شدت عاشق باغچه گل‌های رُز توی حیاطـه.
‫من واقعاً از ته دل احساس می‌کنم اون پسر
‫خشنی که توی صومعـه دیدم رو تغییر دادم.
‫اما برای اتفاقی که یکم بعدتـر افتاد، ‫اصلاً آماده نبودم.
‫مامان! اون من رو زد!
‫من رو زد!
‫آروم باش! تکون نخور عزیزم.
‫کنـا!
‫آروم باش عزیزم.
‫کنـا!
‫کـنا!
‫تو کُشتیش!
‫- خودش بهم حمله کرد. ‫- دروغگو! تو کنا رو کُشتی!
‫- خودش بهم حمله کرد! ‫- توی یه هیولایی!
‫قاتل!
‫ویسنته؟
‫نباید بنیتو رو مقصر اتفاقی ‫بدونی که برای کنا افتاده.
‫باید آشتی کنید.
‫باهاش حرف بزن. اون برادرته.
‫من با اون قاتل آشتی نمی‌کنم.
‫ویسنته، اتفاقی که افتاده تقصیر کنا بود؛ ‫نه بنیتو!
‫این حقیقت نداره!
‫کی دیدی کنا وحشی‌بازی دربیاره؟
‫دست برادرت 52 تا بخیه خورد. ‫نزدیک بود بازوش قطع بشه!
‫- اصلاً کاش می‌مُرد! ‫- کافیه!
‫این چرت و پرت‌ها چیـه می‌گی؟
‫بنیتو زندگی خیلی سختی داشته. ‫خودتم می‌دونی!
‫من چی؟
‫حداقل اون بابا داره!
‫باباش آدم خوبی نیست.
‫پس برای چی واسه ‫هم‌دیگه نامه می‌نویسن؟
‫واقعاً از این‌که بنیتو و پدرش با هم ‫در ارتباط بودن تعجب کردم.
‫اون آدم با بنیتو چیکار داره؟
‫امیدوارم خدا من رو بابت شکستن قول‌ام ‫ببخشه اما هیچ چاره دیگه‌ای نداشتم.
‫تنها مکانی هر روز به‌اونجا سر می‌زد، ‫ باغچه گل‌های رز بود.
‫نامه‌هایی که پدرش از زندان براش ‫می‌فرستاد رو پیدا کردم.
‫قول داده بودی که به حد و حدود من احترام می‌ذاری!
‫این چیزها حقیقت داره؟
‫تو بهش گفته بودی مامانت کجاست؟
‫آره.
‫بهم بگو که نمی‌دونستی ‫قراره چیکار کنه...
‫یکی باید اون رو می‌شوند سر جاش!
‫خوشحالم که بهم زنگ زدی پسرم!
‫مامانت کجاست؟
‫سرکاره.
‫سرکار...
‫اینطوری ازت مراقبت می‌کنه؟ تنهات می‌ذاره
‫و خودش می‌ره ظرف می‌شوره؟
‫اگه دوستت داشت، تو رو تنها نمی‌ذاشت
‫من رو هم ترک نمی‌کرد!
‫زنای شاغل به خانواده‌شون کم توجهی می‌کنن.
‫تو وقت‌هایی که بیشتر از همیشه ‫به‌شون نیاز داریم به‌مون پشت می‌کنن.
‫می‌دونی چرا؟
‫چون خودشون رو گم می‌کنن!
‫چوب خط‌ های مادرت دیگه پُر شده.
‫دیگه آدم نمی‌شه...
‫پسر من رو دزدید و بُرد. ‫با ارزش ترین دارایی من.
‫این‌کار قابل بخشش نیست.
‫بابام می‌خواست بهش کمک کنه.
سعی کرد آدمش کنه
‫اما فایده‌ای نداشت.
‫بعد...
‫لباس‌هاش رو در آورد
‫انداختـش توی یه تانک پر از آب.
‫توی آب خفه‌ش کرد. ریه‌هاش پر از آب شد.
‫این‌کارو به‌خاطر من انجام داد.
‫پسرم، سگ هار رو باید
‫از پا در آورد.
‫همین الان از این خونه برو.
‫من تو رو نمی‌شناسم!
‫تو پسر من نیستی!
‫لعنت به‌روزی که تو رو دیدم.
‫می‌شه جعبه‌ام رو بهم بدی؟
‫لطفاً
‫صبح زود می‌رم.
‫حرف‌های بنیتو و مامانم رو شنیدم.
‫وقت مامانم رفت توی اتاقش، ‫من رفتم پلیس خبر کنم.
‫خودش اعتراف کرد که توی مرگ مادرش نقش داشته.
‫همین برای دستگیری‌ش کافی بود
‫« این اولین باریه که اینقدر ترسیدم »
‫توروخدا کمکم کنید!
‫آروم باش پسرجون. بشین.
‫وقت نداریم!
‫باید همین الان با من بیاین
‫- جون مامانم در خطرـه! ‫- باشه
‫اما باید به‌مون بگی چی شده. ‫برامون تعریف کن.
‫الان مامانم رو می‌کشه!
‫بنیتو می‌خواد مامانم رو بکشه!
‫« وقتش رسیده »
‫بنیتو؟
‫ویسنته؟
‫مامان؟
‫نه! نه! نه!
‫نـه!
‫نـه! مامان!
‫مامان!
‫تو که این دفترچه رو داشتی؛ ‫چرا به پلیس نشونش ندادی؟
‫معلومه که نشون‌شون دادم. ‫برای همین زندانی نشدم.
‫دست‌هات رو بذار پشت سرت.
‫نتونستن بنیتو رو پیدا کنن؛ ‫برای همین به من شک کردن
‫رُزا اولین قربانیـش بود.
‫باید قبل از این‌که جون یکی دیگه ‫رو بگیره به خراردو خبر بدیم!
‫« آنچه در قسمت بعد خواهید دید »
‫طبق چیزهایی که خوندیم ‫اون آدم یه روانـیه!
‫این چیزها کمک‌مون نمی‌کنه ‫پیداش کنیم.
‫اما کمک‌مون می‌کنه بفهمیم ‫چرا همچین کاری می‌کنه!
‫ما یه عکس از پونزده سالگـیش داریم.
‫شاید یکی شناختـش...
‫لخت‌کن اون رو دزدیده!
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.