‫شما همسرش هستین؟
‫بله.
‫- بله. ‫- می‌تونین باهامون بیاین.
‫ممنونم.
‫- باهاش حرف بزن. باهاش حرف بزن. ‫- باشه.
‫لوکاس، تو رو خدا از پیشم نرو. ‫تنهام نذار.
‫- یه کاری بکنین. ‫- ضربان نداره.
‫چرا ضربان نداره؟
‫یک، دو، سه، چهار...
‫اکسیژن.
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، ‫شش، هفت، هشت، نه، ده.
‫لوکاس!
‫وال.
‫- حالت خوبـه؟ ‫- تقصیر من بود.
‫- نه،‌ این حرف رو نزن. این حرف رو نزن. ‫- تقصیر من بود.
‫- حالش خوب میشه. خودت می‌بینی. ‫- نه.
‫این رو بگیر. ‫ببین به چه وضعی افتادی‌ها.
‫اگه زنده نمونه چی؟
‫می‌خواستن بکشنش.
‫- کیا؟ کیا می‌خواستن بکشنش؟ ‫- نمی‌دونم! یه پلیس،‌ یه دزد.
‫- اما چرا؟ ‫- نمی‌دونم. ما داشتیم...
‫این حقش نیست، ‫تقصیر من بود.
‫تقصیر من بود ماریا. ‫تقصیر من بود.
‫- نگران نباش. ‫- تقصیر من احمق بود.
‫فکر می‌کنم این برات جالب باشه.
‫ما قربانی رو اینجا توی راهرو پیدا کردیم.
‫وضعیش بحرانیـه اما پایداره.
‫ایده‌ای نداری که کی ممکنـه ‫بهش حمله کرده باشه؟
‫برای همین به تو زنگ زدم.
‫برو داخل.
« 1.6.9 »
‫« زنان آبی‌پوش »
دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.Top ::.. ..:: MyZed.Top ::..
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫خیلی شانست گفت والنتینا.
.پنجره رو شکسته بودن
‫انگار وقتی تو رسیدی ‫هنوز اونجا بوده.
‫چرا این کار رو کرده؟
‫اون که می‌خواست نامه‌ش منتشر بشه.
‫نمی‌دونم.
‫نمی‌دونـی که لوکاس ‫چیزی رو فهمیده بوده یا نه؟
‫تاجایی که من می‌دونم نه.
‫توی خونه‌ش یه سری اطلاعات پیدا کردیم.
‫داشته درمورد هویت واقعیِ ‫ «لخت‌کن» تحقیق می‌کرده.
‫- چیزی درموردش می‌دونی؟ ‫- هیچی نمی‌دونم.
‫یه پرونده‌ی سِرّی هم ‫درمورد تحقیقات پلیس اونجا بود.
‫والنتینا، دست لوکاس چطوری ‫ به اون پرونده رسیده؟
‫نمی‌دونم.
هر پلیسی می‌تونسته اون اطلاعات رو ‫به قیمت ۵۰ پزو بفروشـه.
‫می‌دونم باور کردنش سختـه ‫اما من می‌خوام کمک کنم.
‫خودت که دیدی.
‫تنهایی تحقیق کردن ‫خیلی برات خطر داره.
‫یه مامور بیرون می‌ذارم تا ‫حواسش بهت باشه.
‫می‌خوام این لباس‌ چروک‌ها رو اتو کنم.
‫نمیری ببینیش؟
‫تا کارهای بیخودش رو تایید کنم؟
‫با تایید کردن کارهای تو ‫به اندازه کافی دردسر درست کردم.
‫می‌خوای به تنبیه کردنش ادامه بدی؟
‫فکر می‌کنی دارم همچین کاری می‌کنم؟
‫اونـه که داره من رو تنبیه می‌کنـه.
‫با تنهایی زندگی کردنش. این که فکر می‌کنـه ‫خودش می‌تونه از پس همه کارهاش بر بیاد.
‫خودت رو نزن به مظلومی. ‫کار جذابی نیست.
‫جفت‌تون فکر می‌کنین خیلی شجاع و ‫مستقلین.
‫اما تو بهتر از هرکس دیگه‌ای باید بدونی که
‫نباید برای اشتباهات بچه‌هات جشن بگیری.
‫اگه اشتباهاتم اینقدر عذابت میدن، ‫چرا نمیری؟
‫بهم نیاز داری.
‫نه.
‫دخترت والنتیناس که بهت نیاز داره.
‫چندتا لباس برات آوردم.
‫من باید برگردم اداره.
‫هنوز که خیلی زوده، نیست؟
‫چرا اما باید با بابام حرف بزنم.
‫مگه باهات حرف می‌زنـه؟
‫نه خیلی
‫اما باید درمورد گراردو باهاش حرف بزنم.
‫اومد به دیدنم.
‫تا اطلاعات بگیره.
‫اون باید تحقیقاتش رو بکنـه والنتینا.
‫بچه نباش.
‫همه‌شون لنگه‌ی همدیگه‌ن، ‫از جمله پدرت و برادرت.
‫- اونا آدم‌های خوبی‌ان. تو نمی‌شناسی‌شون. ‫- تو چه دنیایی زندگی می‌کنی؟
‫می‌تونی بقیه عمرت این لباس فرم رو بپوشی و
‫هیچوقت تفاوتی ایجاد نکنی.
‫رو جلد مجله که بودی، مگه نه؟
‫باید از خداتم باشه.
‫می‌دونم که درگیر موضوع وحشتناکی هستی اما
‫نباید با دوستت اینطوری حرف بزنی.
‫کی گفته که ما دوست همدیگه‌ایم؟
‫دیگه نیستیم.
‫« گرگوریو کادناس‌ » ‫« زندان لکومبری »
‫« مکزیکو سیتی » ‫« کد پستی ۱۵۲۸۰ »
‫واسه‌ی توئـه.
‫از زندان لکومبری اومده.
‫«ماریا، تو من رو یاد کاساندرا انداختی.
‫وقتی که اومدی ملاقاتم، ‫نمی‌تونستم بهش فکر نکنم.
‫به‌عنوان یه وکیل، من به اطلاعاتی ‫ دسترسی دارم که فکرش هم نمی‌تونی بکنی.
‫اطلاعات ارزشمندی مثل پرونده‌های حل‌نشده.
‫من خودم رو بالاتر از هرچیزی ‫یه مرد خوش‌قول می‌دونم
‫برای همین سر قولی که دادم می‌مونم.
‫از مطالعه لذت ببر و یادت باشه که .تنها نیستی
‫گرگوریو کادناس.»
‫« گلچینی از اساطیر یونانی »
‫با این کتاب چی می‌خواد بهمون بگه؟
‫نمی‌دونم. ‫نخوندمش.
‫همونطور که قول داده بودم.
‫تموم پرونده‌های حل نشده‌ی ‫ زن‌های گم‌شده یا کشته‌شده
‫توی ۱۵ سال اخیر.
‫یه لحظه وقت داری؟
‫باید قبل از شروع شیفت‌مون ‫تموم این پرونده‌ها رو بررسی کنیم.
‫ماریا.
‫باشه. ‫بعد از شیفتم.
‫همینجا می‌بینمت.
‫نه.
‫همینجا بمونین. ‫اینجا نورش بهتره.
‫قضیه چی بود؟
‫چی؟ ‫چی قضیه چی بود؟
‫از دستش عصبانی‌ای؟
‫نه.
‫صدات عوض شده. ‫زبان بدنت هم همینطور.
‫نفس‌هات سنگین شد، ‫عصبی شدی.
‫وقتی کسی از دستم عصبانی میشه ‫اینطوری میشـه.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫خلاصه، اگه می‌خوایم پیشرفتی داشته باشیم ‫باید یه نگاه به این بندازیم.
‫کلی اطلاعاتـه.
‫اطلاعات زیادی نیست. ‫فقط اطلاعاتیـه که طبقه‌بندی نشده.
‫طرز فکرت رو دوست دارم.
‫« زنان غیرشاغل »
‫اول باید زن‌های غیرشاغل رو جدا کنیم.
‫« زنان شاغل »
‫بر اساس سن، شهر تولد
‫و این که آیا عضو اتحادیه یا گروه‌های ‫ اجتماعی بودن یا نه، مرتب‌شون می‌کنیم.
‫تمام این اطلاعات می‌تونه ‫ نشون‌دهنده‌ی چیزی باشه.
‫اگه درنظر بگیریم که پرونده‌های قبلی ‫توی همین شهر انجام شده،‌ کار منطقی‌ایـه
‫اما نباید چیزی رو خط بزنیم.
‫و در آخر این که چطوری به قتل رسیدن.
‫اولویت با اون هاییـه که دچار خفگی شدن.
‫همه‌شون شغل داشتن.
‫« پرونده‌های حل‌نشده »
‫توی همه‌شون هم ‫ موارد خفگی با طناب یا آب بوده.
‫درستـه.
‫بیست‌نفرن.
‫بیست قربانی احتمالی.
‫کتابه چه ربطی به اینا داره؟
‫شاید نداشته باشه.
‫شاید فقط یه هدیه باشه.
‫تو بهش پیانو دادی.
‫وقت ندارم.
‫گفتم وقت ندارم.
‫گراردو تو دردسر افتاده.
‫داره قانون‌شکنی می‌کنـه.
‫با چشم‌های خودم دیدم.
‫اتهام خیلی جدی‌ایـه.
‫کسایی که دستگیر میشن رو شکنجه می‌کنـه.
‫یه پرونده‌ی کامل به دوش برادرتـه.
‫شما از این کارش خبر داشتین؟
‫معلومـه که نه.
‫اما طی این سال‌هایی که توی این کار بودم، ‫تاحالا یک یا دو پلیس درمونده رو دیدم.
‫مطمئنم برادرت همون کاری که ‫میگی رو داره می‌کنـه
‫چون می‌خواد «لخت‌کن» رو دستگیر کنـه.
‫اما حق با توئـه.
‫اگه کسی بفهمـه ‫خیلی خطرناکـه.
‫برای همین خیلی مهمـه که ‫کسی از چیزی که بهم گفتی، خبر دار نشه.
‫با برادرت حرف می‌زنم.
‫ممنون که بهم اطلاع دادی.
‫کار درست رو کردی.
‫گابینا.
‫خوشحال میشیم یکی از همین روزها ‫برای شام بیای خونه.
‫اون قضیه دیگه کلاً‌ تموم شده.
‫دیگه هیچ قصدی ندارم که ‫اون زن رو ببینم.
‫اما هر کاری که بکنم
‫اون هیچوقت نمی‌بخشتم.
‫به‌نظرم برخلاف چیزی که فکر می‌کنی، این قضیه ‫ اونقدرا به کاری که کردی ربطی نداره.
‫فکر نمی‌کنم.
‫کمتر از یه ماهـه که ماریا پلیس شده و ‫حالا بهش نگاه کن.
‫حواس‌جمع شده. ‫به‌خاطر کارش هیجان‌زده شده.
‫سرزنده‌ شده.
‫مطمئنی می‌خوای مثل قبل بشـه؟
‫این موفقیت با تلاش بسیار زیادی ‫به دست آمده.
‫برنامه‌ی زنان آبی‌پوش تازه شروع ماجراست.
‫زنان این شهر باید متوجهِ...
‫می‌تونیم با خونواده‌‌های قربانی‌ها ‫ حرف بزنیم.
‫وقت نداریم.
‫باید بفهمیم گویو چی داره بهمون میگـه.
‫البته باید به والنتیا سر بزنم.
‫نباید تو همچین مواقعی تنها بمونـه.
‫اما نمی‌خوام بچه‌هام رو هم تنها بذارم.
‫مامان معرکه‌ای هستی.
‫بعضی‌وقتا شک می‌کنم.
‫آخرین باری که مامان‌بابام رو دیدم ‫یادم نمیاد.
‫وقتی تیراندازی شروع شد، ‫غش کردم.
‫سر و صدا بهم غلبه کرد.
‫وقتی اون اتفاق افتاد تو...
‫آره.
‫منظورم اینـه که تو باید پیش بچه‌هات باشی.
‫- کار درست همینـه. ‫- ما متهدیم تا...
‫از قدرت زنان در ‫ چنین گروه‌هایی حمایت کنیم...
‫شبت‌‌بخیر عزیزم.
‫یه چی بگم؟
‫بعضی‌وقتا فکر می‌کنم بابا ‫مثل قبل دوست‌مون نداره.
‫این حرف رو نزن.
‫اشتباه می‌کنی.
‫معلومـه که دوست‌مون داره الکس.
‫مطمئنم که اون هم به اندازه‌ی ما ‫دلش تنگ شده.
‫درستـه عزیزم. ‫اون خیلی دوست‌تون داره.
‫همیشه میگه. ‫همیشه سراغ‌تون رو می‌گیره.
‫همش بهش میگه که خیلی بغل‌تون کنم... ‫شرمنده.
‫بابا آکاپولکو نیست، مگه نه؟
‫چرا این رو میگی عزیزم؟
‫چون همه‌چی حس عجیبی داره. ‫نمی‌دونم.
‫تو ناراحتی، مثل اون.
‫قضیه اینـه که...
‫جفت‌مون خیلی سرمون شلوغ شده.
‫لازم نیست بهم دروغ بگی مامان. ‫من که دیگه بچه نیستم.
‫می‌دونم یه جای کار می‌لنگه.
‫دیگه همدیگه رو دوست ندارین؟
‫عزیزم... ‫بیا اینجا.
‫معلومـه که همدیگه رو دوست داریم.
‫می‌دونی از کِی تا حالا؟
‫خودت حسابش رو بکن. ‫من ۲۱ سالم بود و اون ۲۷‌سالش.
‫باباتون تازه اومده بود مکزیک.
‫معمار خیلی پرشوری بود.
‫رویاش این بود که کل شهر رو ‫تبدیل به یه اثر هنری بکنـه.
‫اصلاً امکان نداشت که عاشقش نشم.
‫پس برای چی دیگه اینطوری نیست؟
‫زندگی تو رو به مسیرهای مختلفی می‌بره.
‫اما نمی‌فهمم.
‫تو عوض شدی و ‫الان یه پلیسی.
‫آره.
‫نمیشه اون هم عوض شه؟
‫مامان؟
‫میشه اینجا پیشت بخوابم؟
‫هی، مگه این خونه ساعت خواب نداره؟
‫میشه؟
‫معلومـه که میشه عزیزم.
‫من هم می‌خوام.
‫باشه. ‫بریم بخوابیم پس.
‫خیلی خوبـه، نه؟
‫- بیا بغلم عزیزم. ‫- شب‌بخیر.
‫خیلی دوست‌تون دارم.
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫نباید تنها باشی.
‫کار بهتری نداری؟
‫چرا. ‫خیلی کارها دارم.
‫اما ترجیح میدم اینجا باشم.
‫فقط این رو بگم که ‫قهوه‌های اینجا مزه‌ی گه میدن.
‫من قهوه نمی‌خورم.
‫اگه هم دلت نخواست ‫لازم نیست حرف بزنیم.
‫کلی کار دارم.
‫« تولد افسانه‌ی کاساندرا »
‫کاساندرا.
‫اون حقیقت رو می‌دونست ‫اما هیشکی حرفاش رو باور نمی‌کرد.
‫« سروان خوزه ماریا مورالس »
‫- سلام. ‫- سلام.
‫گفتم شاید دلت بخواد ‫امروز رو پیش بچه‌ها باشی.
‫اوه. همه‌مون؟
‫نه،‌ نه، بیا تو. ‫من باید برم سر کار.
‫- جداً؟ امروز؟ شنبه؟ ‫- آره، آره. شنبه.
‫یه چیزی پیدا کردیم که ‫شاید مهم باشـه.
‫اما چی بگم... ‫نمی‌خوای به بچه‌ها بگی که...
‫می‌تونیم بریم یه قدمی بزنیم، ‫شراب بخریم...
‫دیگه داریم می‌فهمیم که اون کیـه.
‫سرنخ‌هایی پیدا کردیم که ‫هیشکی ندیده.
‫اگه به دستگیریش منجر بشه، ‫می‌دونی که...
‫می‌دونی که چه موفقیت بزرگی به حساب میاد؟
‫باشه...
‫- می‌مونم. می‌تونی روم حساب کنی... ‫- ممنون.
‫- ...تا وقتی که خودت بگردی. همینجا می‌مونم. ‫- باشه.
‫باشه.
‫- لطفاً مراقب خودت باش. ‫- حتماً. می‌تونی بری طبقه بالا.
‫- باشه. ‫- بچه‌ها اونجان.
‫ممنون!
‫پنج قاشق شکر، ‫همونطوری که می‌خوری.
‫از اون‌طرف خیابون خریدم
‫چون گفتی قهوه‌های اینجا رو دوست نداری.
‫گفتی مزه‌ی گه میدن.
‫منظورت از این کارها چیـه؟
‫رعایت بهداشت خیلی مهمـه.
‫شوخی کردم.
‫لطفاً تمامی پرستاران دردسترس ‫به آزمایشگاه مراجعه کنند.
‫چیز دیگه‌ای لازم نداری؟
‫چرا اینقدر باهام مهربونی؟
‫چرا نباشم؟
‫چون آدم بدی‌ام.
‫خودخواه و نق‌نقو و عجولم.
‫خائنم.
‫برای همینـه که دوستی ندارم.
‫من می‌تونم دوستت باشم.
‫چرا؟
‫چون همکار همدیگه‌ایم.
‫میشه بغلت کنم؟
‫- صبح‌بخیر. ‫- صبح‌بخیر.
‫آنجلس، صبح‌بخیر.
‫یه ربطی پیدا کردم.
‫تونستی ازش سر در بیاری؟
‫حرف نداری.
‫چندتا از پرونده‌هایی که بیرون کشیدیم ‫یه وجه اشتراک دارن.
‫مربوط به قربانی‌هاس؟
‫نه دقیقاً.
یه‌جورایی شبیه داستانِ افسانه‌ی کاساندراست
‫کاساندرا؛ دخترِ پادشاه تروی، ‫با آپولو یه قراری می‌ذارن
‫این‌که اگه آپولو براش پیش‌گویی کنه، ‫باهاش رابطه جنسی برقرار می‌کنه
‫وقتی پیش‌گویی رو انجام می‌ده، کاساندرا ‫نظرش رو عوض می‌کنه و می‌گه نـه
‫برای همین هم آپولو مجازاتش کرد
‫هیچکس حرف کاساندرا درمورد ‫پیش‌گویی‌ها رو باور نکرد
‫بازرس مورالس این پرونده‌ها رو به عهده گرفت
‫چون فکر می‌کرد همه‌شون توسط یه نفر انجام شده
‫هیچکس هم حرفش رو باور نکرد
‫باید پیداش کنیم و باهاش حرف بزنیم
‫به پرونده‌ش یه‌نگاهی انداختم
‫سال‌ها پیش بازنشسته شده؛ ‫اما یه آدرس ازش هست
‫ای وای؛ الان با چتر نجات‌ام فرار می‌کنم
‫همه «لاکی چارم» من رو می‌خوان...
‫مـار؟
‫چی شده عزیزم؟
‫مار؛ چرا در قفله؟ ‫چی شده؟
‫تنهام بذارید. من خوبم
‫تنهات بذاریم؟ چرا جیغ زدی؟
‫در رو باز کن ببینم چی شده
‫برو؛ می‌خوام تنها باشم.
‫مار، داری من رو می‌ترسونی.
‫چی شده؟
‫مامان کجاست؟ بهش بگو یه لحظه بیاد.
‫مامان سرکارـه.
‫خون‌ریزی دارم.
‫خون‌ریزی؟
‫چرا؟ جایی‌ت زخمی شده؟
‫نه.
‫نه؟
‫نکنه...
‫الان به مامانت زنگ می‌زنم
‫عزیزم، گوش کن
‫این حالت کاملاً عادیه
‫جای نگرانی نیست
‫ببین، اگه...
‫باشه؛ الان برمی‌گردم.
‫جناب سروان روماندیا
‫من الخاندرو دلاتوره هستم؛ ‫باید سریعاً با همسرم صحبت کنم.
‫خانم دلاتوره این‌جا نیستن.
‫خب ازتون می‌خوام پیداش کنید و بهش بگین ‫یه مورد اورژانسی پزشکی توی خونه پیش اومده.
‫اوضاع خیلی بده؟ می‌خواین آمبولانس خبر کنیم؟
‫نه؛ اوضاع بد نیست ‫اما می‌خوام بهش بگین
‫یه مورد اورژانسی پزشکی توی خونه ‫پیش اومده؛ خواهش می‌کنم. خیلی مهمه.
‫مطمئن نیستم بتونم پیداش کنم.
‫خب مگه شما مسئول اون‌جا نیستی؟
‫لعنت به این شانس
‫کدوم گوری‌ان؟
‫- صبح به‌خیر خانم. حالتون چطوره؟ ‫- صبح به‌خیر
‫ما با بازرس مورالس کار داریم
‫چی شده؟ من دارم می‌رم بیرون...
‫ببینید
‫نمی‌دونم کی به‌تون گفته این‌جاست
‫همسر من سال‌ها پیش فوت کرده
‫درمورد چندتا از پرونده‌هاشون ‫وقتی که پلیس بودن
‫یه‌سری سوال داریم
‫- پرونده‌ی اون زن‌ها؟ ‫- بله
‫می‌دونید وسواس شدید همسرم نسبت ‫به اون پرونده‌ها چه بلایی سرش آورد؟
‫حمله قلبی بهش دست داد!
‫واقعاً متاسفیم خانم
‫الان هم با اجازه‌تون باید برم؛ ‫نمی‌خوام برای کلیسا دیر کنم
‫نمی‌تونیم همینطوری بذاریم بره
‫می‌تونیم باهاش بریم کلیسا ‫تا یکم بهش نزدیک‌تر بشیم
‫این‌طوری به‌مون اعتماد می‌کنه؛ ‫بعداً هم می‌ریم باهاش حرف می‌زنیم
‫ماریا!
‫خانم؟
‫دورا
‫به‌تون که گفتم دست از سرم بردارید
‫یکی آمبولانس خبر کنه! ‫یه‌نفر این‌جا غش کرده
‫حالت خوبه؟
‫یه لحظه خیلی شلوغ شد
‫ببخشید
‫ باید نزدیکت می‌موندم.
‫حالت چطوره؟
‫تقصیر تو نیست.
‫توی محیط‌های شلوغ اینطوری می‌شم
‫برادر زاده‌ی منم مثل توئـه
‫تحمل جاهای شلوغ رو نداره
‫روانپزشک رفتی؟
‫مامان‌بزرگم می‌گه روانپزشک‌ها کلاهبردارن!
‫نه همه‌شون عزیزم
‫بعضی‌هاشون واقعاً به آدم کمک می‌کنن
‫بابا باید با خراردو حرف بزنه تا بی‌خیال این قضیه بشه
‫وگرنه خراردو توی بد دردسری میفته!
‫بهتره تو دخالت نکنی موفرفری.
‫خراردو و گالیبرتو دارن مثل ‫اراذل‌اوباش‌ها رفتار می‌کنن.
‫می‌دونم چی می‌گی
‫والا بعید می‌دونم
‫آره من نمی‌فهمم؛ ‫اما تو هم چشم‌هات رو واقعیت بستی
‫ما باید از دستورات پیروی کنیم؛ ‫حتی اگه دوست نداشته باشیم
‫پس چرا نمی‌ری دنبال کاری که ‫واقعاً دوست داری؟
‫سلام بابا؛ من دیگه نمی‌خوام پلیس باشم
‫چون تمام عشق و علاقه‌ی ‫من توی آشپزی خلاصه می‌شه
‫درک می‌کنه
‫آره حتماَ؛ همونطور که تو رو درک کرد. نه؟
‫بابا امشب شام دعوت‌ام کرده؛ ‫محض اطلاع
‫می‌خواد خامـت کنه موفرفری!
‫بابا مرد خوبیه
‫نه؛ نه؛ نه؛ چرت و پرت نگو
‫چشم‌هات رو باز کن
‫ایده خودش بود
‫خودش دستور داد یه هتل متروکه پیدا کنیم
‫و برای پیدا کردن لخت‌کن مردم رو شکنجه بدیم
‫باشه؟ خودش گفت
‫می‌دونی من وقتی کوچیک بودم ‫فکر می‌کردم اگه بزرگ بشم چی می‌شه؟
‫این‌که می‌تونم هرکاری که ‫آرزوش رو داشتم انجام بدم
‫ کلی چیزهای قشنگ می‌سازم؛ ‫شاهکارهای هنری
‫خونه می‌سازم و خانواده‌ها ‫کنار هم زندگی می‌کنن
‫اما همه این‌ها رو که انجام می‌دی.
‫آخرش شدم طراح دفترهای کاری
‫اونی که توی آپاپولکوـه ‫خیلی قشنگ می‌شه
‫بعید می‌دونم اونقدرها خوب بشه.
‫من و مامانت...
‫فعلاً داریم روزهای سختی رو می‌گذرونیم.
‫به‌خاطر این‌که پلیس شده؟
‫اولش فکر می‌کردم به‌خاطر همینـه.
‫اما بعداً فهمیدم اینطور نیست.
‫این‌که خیلی از چیزایی که ‫آرزو رو داشتم دور شدم.
‫اما مادرت داره رویای بچگیش رو دنبال می‌کنه.
‫و به‌جای این‌که براش خوشحال باشم،
‫احساسات ناخوشایندی بهم دست می‌ده
‫و این اصلاً خوب نیست
‫نگاه‌ش کن
‫- خیلی خوشگله ‫- واقعاً؟
‫شاید دقیقاً ندونم الان چه اتفاقی برات افتاده
‫یا مثل مادرت، بلد نباشم ‫درست برات توضیح بدم
‫اما می‌تونم بهت تضمین بدم...
‫تو هیچوقت قرار نیست تنها باشی
‫شوهرم شدیداً باور داشت
‫همه‌ی اون قتل‌ها رو یک نفر مرتکب شده
‫و هرچی بیشتر مسخره‌ش کردن ‫و بهش گفتن دیوانه،
‫اون بیشتر از این موضوع مطمئن می‌شد.
‫درست مثل افسانه‌ی کاساندرا
‫شما نمی‌دونید به کی شک داشت؟ ‫دست‌نوشته‌ای چیزی ازش ندارید؟
‫نه؛ اما قبل از این‌که بمیره، می‌گفت ‫فهمیده اولین قربانی کی بوده
‫شما می‌دونید کی رو می‌گفته؟
‫چطور می‌تونم فراموش کنم؟
‫15 سال پیش، یه زن به قتل رسید
‫واقعاً آدم خوبی بود
‫اسمش رُزا بود
‫صاحبِ یه یتیم خونه بود
‫جسدش رو توی زیرزمین خونه‌ش پیدا کردن
‫می‌دونید این اتفاق چه تاثیری تو روحیه ‫بچه‌های یتیم‌خونه گذاشت؟
‫اون یتیم‌خونه همچنان فعالیت می‌کنه؟
‫وقتی مُرد اون‌جا هم بسته شد؛ اما یکی از ‫بچه‌ها هنوز اون‌جا زندگی می‌کنه.
‫پسری به اسم ویسنتـه.
شما می‌شناختینش؟
‫نه.
‫شوهرم چندباری باهاش حرف زده بود
‫وقتی مُرد، ویسنتـه اومد و سراغِ پرونده‌ها رو گرفت.
‫اگر فکر می‌کنید دست‌نوشته‌های شوهرم ‫ممکنه به دردتون بخوره
‫باید برین از اون بپرسین
‫بعداً می‌ریم، هرموقع حالت بهتر شد.
‫باید همین الان بریم.
‫خیلی نزدیک شدیم.
‫به اون دست‌نوشته‌ها نیاز داریم.
‫اگه باهامون همکاری نکرد چی؟
‫چرا نباید بکنه؟
‫بهش کمک می‌کنیم قاتلِ مادرش رو پیدا کنه.
‫اگه من بودم خیلی دوست داشتم ‫بدونم قاتلِ مادرم کی بوده!
‫دکتر گفت حالت خوب می‌شه.
‫مطمئنم الان داری با خودت می‌گی ‫«والنتینا توروخدا دهنت رو ببند»
‫نه.
‫قسم می‌خورم نیومدم باز اذیتت کنم؛ ‫نه این دفعه.
‫اومدم معذرت خواهی کنم.
چون یه سری چیزها رو هیچوقت بهت نگفتم
الان وقتشه که حرف دلم رو بزنم،
‫تو آدم فوق‌العاده‌ای هستی لوکاس.
‫واقعاً شجاع و بی‌نقصی؛ ‫یه خبرنگار بی‌نظیری.
‫مثل اون‌هایی که فکر می‌کردم ‫دیگه مثل‌شون نمیاد...
‫من خیلی از تنهایی می‌ترسم ‫و فکرکنم همه این رو می‌دونن
‫اما یه‌چیزی هست که بیشتر من رو می‌ترسونه
‫اونم اینه که بهت آسیب بزنم
‫برای همین می‌خوام تلاش کنم ‫مثل تو باشم
‫می‌خوام آدم خوبی باشم
‫مثل تو مهربون و سخاوت‌مند
‫کسی که به فکر دیگران هم هست؛ ‫نه فقط خودش
‫خداحافظ
‫به کلارا خبر دادم. داره میاد پیشـت.
‫من رو یادت میاد؟
‫آره؛ توی بار هم رو دیدیم.
‫خیلی ضایع بود که اصلاً ‫بلد نیستم دعوا کنم؟
‫بین من و تو؛ مطمئنم من اونی ام ‫که تا حالا یه‌بارم دعوا نکرده.
‫نگهبانی؟
‫توی موزه کار می‌کنم.
‫خانم؛ نباید اون‌جا بشینی بلند شو!
‫نه؛ شغل ام اینه
‫خیلی خنگ‌ام
‫کارت حرف نداره
‫اداره‌ی پلیس
‫من این ایستگاه پیاده می‌شم
‫اشکالی نداره یکم باهات قدم بزنم؟
‫به‌نظر می‌رسه روز ‫سختی رو پشت سر گذاشتی
‫افتضاح بود
‫متاسفم
‫اما هنوز مونده؛ ‫می‌تونیم جبرانش کنیم
‫می‌خوای امشب بریم بیرون؟
‫روز به‌خیر
‫روز شما هم به‌خیر
‫ویسنتـه ریز آلوان؟
‫چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫کدوم گوری‌ای ماریا؟
« خوزه ماریا مورالس »
‫حروم‌زاده
‫چیزی میل دارید بیارم؟
‫نه؛ ممنون
‫به ما گفتن پرونده‌های بازرس مورالس پیش شماست
‫مطمئنیـن چیزی میل ندارین؟
‫دورا، همسر بازرس مورالس به‌مون ‫گفت پرونده‌ها این‌جاست
‫آره مورالس و زنش. یادم اومد
‫آدم خیلی خوبی بود
‫اون زمان تنها پلیسی بود که ‫می‌خواست عدالت هرچه‌زودتر اجرا بشه...
‫تا وقتی که فوت شد.
‫درست مثل مامانم.
‫منظورتون چیه؟
‫مورالس هم به قتل رسیده بود؟
‫نه.
‫منظورم این بود ‫دوتاشون مُردن دیگه.
‫هیچوقت نفهمیدم چه ‫بلایی سر مورالس اومد
‫دورا می‌گفت اگه حواسش به خودش بود ‫زنده می‌موند
‫مامانم...
‫مامانم هم می‌تونست زنده بمونه
‫راستش، می‌شه گفت یه‌جورایی ‫درخواست کمک کرده بود
‫منظورتون چیـه؟
‫یه لحظه.
‫یه چیزی این وسط درست نیست
‫اگه لخت‌کن خودش باشه چی؟
‫افسر دلاتوره؛ روماندیا صحبت می‌کنه ‫دریافت می‌کنید؟
‫ماریای لعنتی جواب بده.
‫ببخشید؛ گشنه‌شون شده بود.
‫بفرمایید بشینید
‫ویسنتـه؛ ما به کمکت نیاز داریم.
‫اگه می‌دیدینش عاشقش می‌شدین
‫واقعاً زن دوست داشتنی‌ای بود
‫اون همیشه با ما مثل بچه‌های خودش رفتار می‌کرد.
‫همین نشون می‌داد ‫اون چقدر زن قوی‌ایه...
‫این‌که با انتخاب خودت کسی رو ‫دوست داشته باشی، نه از سر اجبار.
‫دست‌نوشته‌های بازرس رو دارید یا نه؟
‫چون قطعاً می‌دونید بقیه مادرها چطوری ان...
‫مادر واقعی خودم.
‫از من متنفر بود.
قوز استخوان یکی از
‫بنده انگشت‌هاش از بقیه خیلی بیشتر بود
‫دستش رو مشت می‌کرد...
‫می‌زد این‌جا.
‫- باید بریم. ‫- زودباش.
‫پرونده‌هایی که می‌خواین پیش منـه
‫قفلش نکردم! قلق داره
‫بازش کن. بذار بریم.
‫اصلاً به اون پرونده‌ها نیازی نیست.
‫من می‌دونم کی مامانم رو کشته.
‫به پلیس گفتم؛ اما حرفم رو باور نکردن.
‫می‌خواین بدونین کی بوده؟
‫اگه بگم حرفم رو باور می‌کنید؟
‫پلـیس!
‫کسی این‌جاست؟
‫کسی این‌جا هست؟
‫ماریا!
‫ما این پایین‌ایم.
‫آنجلس؟ ماریا؟
‫اسلحه‌ت بیار پایین. چیزی نیست.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- ویسنتـه...
‫خودیه.
‫ایشون جناب سروان روماندیا هستن.
‫لوسیا مارتینز؛ رئیسش می‌گه شبی که ‫به قتل رسیده این‌جا بوده.
‫حتماً یکی دیدتـش.
‫به‌تون که گفتیم. ‫کسی ایشون رو یادش نمیاد.
‫خبری از میـنـروا نشد؟
‫- نه. ‫- نه.
‫بچه که بودم، یه سگ داشتم که ‫اسمش «کنا» بود.
‫بهترین دوستم بود
‫اما یکی دیگه از بچه‌های رُزا کُشتش.
‫یعنی چی کُشتش؟
‫یه‌روز دیدم داره با صدای بلند پارس می‌کنه، ‫مثل امروز.
‫وقتی رفتم دیدم دست بنیتو رو گاز گرفته
‫و بعدش کـنـا مُرد.
‫گفت اول کنا بهش حمله کرده؛ ‫اما دروغ می‌گفت
‫اون سگ خیلی مهربونی بود
‫بنیتو الان کجاست؟
‫بنیتو لاگوناس؛ کسی که مادرم رو کشت ‫و مورالس دنبالش بود.
‫یعنی ممکنه قاتل‌ لخت‌کن هم این مرد باشه؟
‫آره؛ یادمه. ‫داشت می‌رقصید
‫اون روز با شخص خاصی ‫به این‌جا اومده بود یا تنها بود؟
‫با دوست پسرش بود و ‫خیلی هم خوشحال بود.
‫این دفتر خاطرات مامانمـه.
‫«تا حالا هیچوقت در اتاق‌ام رو قفل نکرده بودم...
‫این اولیـن باریه که اینقدر ترسیدم»
‫خواهش می‌کنم فکر کنید،
‫ویژگی خاصی از اون پسر یادتون نمیاد؟
‫چرا.
‫روی بازوش، یه‌ جای زخم بزرگ داشت.
جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما : .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.
‫« آنچه در قسمت بعد خواهید دید »
‫تو که این دفترچه رو داشتی؛ ‫چرا به پلیس نشونش ندادی؟
‫می‌دونستم قراره یه اتفاق خیلی بد بیفته
‫بنیـتو شاید مادرش رو کشته باشه؛ ‫اما دلیل نمی‌شه اون لخت‌کن باشه
‫باید یه چیز مشترک بین قتل‌های لخت‌کن ‫و قتل‌های اون سال‌ها پیدا کنیم. یه انگیزه!
‫از چی می‌ترسیدی رُزا؟