دانلود فیلم و سریال با زیرنویس چسبیده ..:: MiraMovie.org ::.. ..:: ZedMovie.com ::..
‫دارم راه میرم!
‫عوضی!
‫هیچکی دستمال توالتت رو ندزدیده، مامان‌بزرگ
‫ازم خواست بیام برنامه کمدیش، ‫و منم همه‌چی رو تموم کردم.
‫قسم می‌خورم ‫دیشب بهترین نمایش برادوی بود
‫[ بزودی ]
‫[ کامونرا - پسر مایه ننگ ]
‫[ شکستنی ]
‫♪ قافیه رو از بَرم ♪ ‫♪ شغل جدید پیدا کردم ♪
‫♪ رفیق‌تون رانی داره ستاره میشه ♪
‫خدای من! ‫اینجا رو نگاه کن.
‫آکوستیک اینجا... فوق العاده‌ست...
‫خب، نگاهش کن، گنده‌بک.
‫نبینم همه حواس‌ها ‫رو به خودت جمع کنی، آقای استخوون شیطون بلا.
‫خیلی‌خب، رانی، باید شغل شبونه‌ی ‫خسته‌کننده‌ات رو تحمل کنی،
‫تست‌هایی که روزانه داری رو بترکونی، ‫و بعد با حقوق برادوی خرج‌هاتو بدی، عزیز جان.
‫[ نگهبان شیفت شب ]
‫دفتر راهنما، ها؟
‫من بیشتر اهل بداهه‌ام.
‫رفیق، این همه با استعداد بودن ‫خسته کننده‌ست.
‫من بیدارم.
‫چی؟
‫سلام؟
‫چی؟ تو از کجا اومدی؟ ‫بده ببینم.
‫این دزدیه، شامپانزه کوچولوی دزد!
‫اون شامپانزه نیست.
‫میمونِ کپوچینه، میمون دنیای جدید ‫از آمریکا مرکزی و جنوبی،
‫سال ۱۹۶۲ به این موزه اهدا شده.
‫تو کی هستی؟
‫تئودور روزولت، ‫رئیس جمهوری آمریکا.
‫خوبه. اولین شب کاریمه ‫و یه دیوونه با میمونش گیرم اومده.
‫- به پلیس زنگ میزنم. ‫- من بودم این‌کار رو نمی‌کردم.
‫نهایت میگم سه دقیقه دووم بیاره.
‫تو نگهبان شیفت شب جدیدی؟
‫آره.
‫خوبه. چون هیچ‌وقت ‫نگهبان شیفت شب قدیمی رو پیدا نکردیم.
‫قسم می‌خوره اونو نخورده!
‫نگهبان شیفت شب!
‫لا ذرت بو داده درست می‌کنه.
‫ذرت بو داده داغه.
‫- دیدین کجا رفت؟ ‫- ها؟
‫نه. خیلی فرز و چابکه.
‫آره.
‫پیدات کردم، نگهبان شب!
‫آدم‌های کوچولو!
‫هی! به کی میگی کوچولو، نره غول؟
‫- همون‌جا که هستی وایسا. ‫- ها؟
‫من، ژاندارک، چشم انداز بهشتی ‫به آینده دارم،
‫و تو جزوش نیستی چون‌که مُردی.
‫دست بردار.
‫چرا؟
‫دو دقیقه و دو ثانیه. ‫رکورد جدیده!
‫امیدوارم بهتون خوش گذشته باشه، احمق‌ها.
‫[ موزه تاریخ طبیعی ]
‫گور بابای این شغل! ‫گور بابای برادوی!
‫- برمی‌گردم اوهایو. ‫- هی.
‫عالی شد. ‫یکی دیگه هم فرار کرد.
‫واقعا، دوستان؟ دوباره؟
‫شب بخیر، لارنس.
‫فکر می‌کنم اون مرد رو دیدی ‫که با وحشت تمام فرار می‌کرد؟
‫خیلی بامزه‌ای، تدی.
‫ولی گوش کن، باید این ترسوندن و فراری دادن ‫کارمندهای جدید رو بس کنید، باشه؟
‫من تابستون رو نیستم، ‫و می‌خوام یکی جام وایسته.
‫متاسفم لری، ‫اما اون مناسب ما نبود.
‫اگه یه مرد متشخص جوون و مهربون بود ‫که فامیلش مثل تو باشه
‫برای این موسسه عالی بود.
‫دارم همه‌جوره بهت راهنمایی میدم.
‫نخیر. ‫به مک‌فی زنگ میزنم.
‫مامان، این صابونی که واسم فرستادی ‫خیلی کف می‌کنه.
‫نمی‌تونم قایق‌هام رو پیدا کنم.
‫دکتر مک‌فی، لری هستم.
‫بله!
‫خب، بهت بگم، مامان ‫لقب خانم سوپر مدل و خوشگلمه.
‫آها.
‫خب، یه مشکل کوچیک پیش اومده.
‫نگهبان شیفت شبی ‫که تازه استخدام کرده بودی استعفا داد.
‫چقدر تعجب کردم.
‫کجای نیویورک می‌تونم...
‫یکی رو پیدا کنم که بتونه سر میز بشینه ‫و مستقیم به فضای خالی زل بزنه؟
‫تازه، این مشکل تو نیست.
‫تو داری میر سر پست باکلاس و جدیدت ‫توی موزه توکیو.
‫ببین، من هنوز ‫خیلی به اینجا اهمیت میدم، باشه؟
‫و یه آدم مناسب ‫برای این شغل پیدا می‌کنم.
‫حالا هر چی. ‫من می‌خوام صورتمو بشورم.
‫چیکار کنم؟
‫یه فکری به ذهن‌مون رسید. ‫ارباب نیک چطوره؟
‫می‌دونی، ‫نسخه کوچیک‌تر و سالم‌ترِ تو؟
‫ولی چرا انقدر اصرار می‌کنید ‫که پسرمو سر کار بیارم؟
‫- اون از راز اینجا خبر داره. ‫- عملا اینجا بزرگ شده.
‫- و فرار نمی‌کنه. ‫- مثل کارمند آخری. یادت میاد؟
‫آره. الان همین‌جا بود.
‫نمی‌دونم.
‫این شغل بزرگیه، و نیک هنوز تلاش می‌کنه ‫تا جایگاه و اعتماد به‌نفسش رو پیدا کنه.
‫اون هنوز نوجوونه.
‫نوجوون باشه مگه چیه؟ ‫تو هم وقتی شروع به‌کار کردی نوجوون بودی.
‫نه، نبودم.
‫از نظر عقلی میگم. ‫احساسی.
‫لری، نیک بچه‌ی باهوش و تواناییه،
‫و فکر می‌کنیم اون گزینه‌ی مناسب ‫برای محافظت از این موزه‌ست.
‫شاید حق با تو باشه. ‫شاید نوبت نیک باشه تا خودی نشون بده.
‫- دارم رد میشم! ‫- ها؟
‫از سر راه برید کنار! ‫برید اونور!
‫شرمنده.
‫میا.
‫حالت خوبه؟
‫آره. ‫سلام، میا.
‫چی شده اومدی این‌طرف راهرو؟
‫تابستون آینده تست گروه جاز دارم. ‫تو مگه نداری، آقای گامِ عالی؟
‫می‌تونی هر زمان ‫نت‌های هر آهنگی رو تشخیص بدی،
‫و یه دفعه یه لقب بسازی.
‫به‌نظرم باحاله.
‫پرتقالتو انداختی.
‫آره.
‫هر بار می‌خوام از خونه بیام بیرون ‫مامانم مجبورم می‌کنه میوه بردارم.
‫بعدش بهم پیام میده ‫تا مطمئن بشه خوردمش.
‫الان پیام داد.
‫«پرتقال من گرسنه نشدی؟»
‫خیلی‌خب. ‫اصلا خجالت آور نیست.
‫جوک‌های میوه‌ای. ‫خوراکِ مامان‌هاست.
‫خب... شنیدم توی ماست فروشی ‫شغل تابستونه پیدا کردی؟
‫آره. یا این شغل بود ‫یا برم تو ایستگاه مترو
‫در ازای پول خرد و نقدهای ناخواسته باس بزنم.
‫خوبه.
‫منظورم اینه، ماست خنکه. ‫وگرنه، آب میشه.
‫به افتخار ماست بزن قدش. ‫بی‌خیال.
‫نمی‌دونم چرا همچین کردم.
‫خب، حالا که قراره تابستون اینجا باشی، ‫شاید دلت بخواد،
‫شاید یه شب، ‫می‌دونی، بری، آم...
‫وایسا! فراموش کردم، ‫دیرم شده...
‫نیک دیلی. ‫آخرین باره صدات میزنم. منتظرم.
‫ببخشید، خانم مونته‌فوسکو.
‫پاییز تست دارم واسه گروه جاز.
‫نمی‌دونستم ساز میزنی.
‫خب، بخوایم حساب کنیم نمیزنم.
‫- خواننده‌ای؟ ‫- نه.
‫- از اعضای صحنه؟ ‫- نه.
‫- از اعضای فنی؟ ‫- نوچ.
‫- آهنگساز؟ ‫- نه.
‫- دستیار گروه؟ ‫- نوچ.
‫- لیدر تشویق؟ ‫- نه، خانم.
‫مطمئنی اتاق درست اومدی؟ ‫چون آخری رو از خودم در آوردم.
‫راستش، من دی‌جی‌ام.
‫دی‌جی؟
‫می‌دونم یه‌کم غیر معمول به‌نظر میرسه،
‫ولی یه فکری دارم ‫تا گروه رو همراهی کنم.
‫با یه لوپِ جاز کلاسیک شروع می‌کنم،
‫و با سبک ویپورویو ‫و میکروتون میکس کردم،
‫و چند وزنی دو سوم هم قاطیش کردم.
‫چی‌جی؟
‫یه چند وزنی چند تُناله‌ست که...
‫اسم فنی رو فراموش کنید.
‫یه‌کم ترانزیشنه، ‫ولی صبر کن تا دراپِ بیس رو بشنوید.
‫خیلی‌خب. ‫شروع می‌کنیم.
‫به موقع واسه تست رسیدم،
‫خانم مونته‌فوسکو
‫چون همه می‌دونن ‫سر وقت بودن خیلی پرستیژ داره.
‫چه خبر، ریک؟
‫سلام، بودی. ‫نیک‌ام.
‫و سیم ای پایین گیتارت ‫یه‌مقدار خارجه.
‫صبر کن تا نوبتت بشه، بودی.
‫نیک وسطِ قانع کردن من بود
‫تا یه دی‌جی ‫به گروه جاز اضافه کنه.
‫دی‌جی تو گروه جاز؟ ‫غیر عادیه.
‫بهتره بهش فرصت بدیم، بودی.
‫خیلی جرئت می‌خواد تا همچین چیزی ‫رو با احتمال بالای شکست امتحان کنی،
‫برای به جون خریدن همچین شرمساری‌ای،
‫حتما خیلی به توانایی‌هاش اعتماد داره.
‫خیلی‌خب. ‫شروع می‌کنیم.
‫ببخشید، اشتباه شد.
‫صبر کن.
‫فراموشش کن. ‫فکر افتضاحی بود.
‫- راستش، من... ‫- چی پیش خودم فکر کردم؟
‫ببخشید وقتتو تلف کردم، ‫و احتمالا پیانو رو خراب کردم.
‫من دیگه میرم.
‫آخه کی همچین کاری می‌کنه، درسته؟ ‫من دیگه میرم.
‫نیک، صبر کن.
‫خانم مونته‌فوسکو، ‫خیلی مطمئنم اسمش ریکه.
‫هی، نیک. ‫تستت چطور بود؟
‫عالی! ‫بی‌نظیر بود.
‫انقدر به توانایی‌هام اعتماد داشتم ‫که تصمیم گرفتم بی‌خیال بشم،
‫و می‌دونی، با اشتیاق بیشتر ول‌شون کنم.
‫باشه.
‫خب، قبل این‌که بیای داخل ‫داشتی یه چیزی می‌گفتی.
‫این‌که هر دومون تابستون همین‌جا هستیم،
‫و چطور، نمی‌دونم، ‫شاید بهتر باشه بریم...
‫چی؟ نه.
‫فقط... می‌خواستم واست آرزوی موفقیت کنم.
‫باشه. ‫پس تابستونی خوبی داشته باشی.
‫باشه. خداحافظ.
‫من چقدر احمقم.
‫خیلی‌خب.
‫شام پدر و پسری دیلی مثل قدیم‌ها.
‫هورا. شام.
‫رفیق. ‫بابت تستت متاسفم، رفیق.
‫چطوری؟
‫نمی‌دونم چه‌م شده.
‫نمی‌تونم عضو گروه بشم. ‫نمی‌تونم به دختره پیشنهاد قرار بدم.
‫خیلی بی‌مصرفم.
‫انگار وارد خط پرتاب آزاد شدم،
‫اما انقدر می‌ترسم توپم وارد تور نشه ‫که شانسم رو امتحان نمی‌کنم.
‫استعاره بسکتبالی. ‫باشه.
‫خب، رفیق، صد درصد فرصت‌هایی ‫که استفاده نکنی رو از دست میدی.
‫گرچه، به‌نظرم اگه روی خط هستی،
‫پرتاب آزاد میشه، ‫پس باید امتحان کنی.
‫مهم نیست.
‫به هر حال، ‫صحبت از قبولیِ فرصت شد،
‫اگه بهت بگم بهترین شغل تابستونی دنیا ‫رو پیدا کردم چیکار می‌کنی؟
‫توی اقامتگاه ساحلیِ سنت بارته؟
‫چی؟ نه.
‫صبر کن.
‫نگهبان شیفت شب موزه!
‫چی؟
‫داغ بود.
‫جدی میگی؟
‫آره.
‫حالا که قراره مدیر موزه توکیو بشم،
‫می‌خوام یکی جای من وایسته، ‫و تو تنها کسی هستی که مناسب این شغلی.
‫فقط،
‫دوست دارم با بقیه تو موزه بچرخم،
‫ولی نگهبان شیفت شب ‫خیلی فشار زیادی داره.
‫من هیچ‌کاری رو نمی‌تونم درست انجام بدم.
‫دلت نمی‌خواد من مسئول موزه بشم، باشه؟
‫گند میزنم.
‫رفیق، تو کِی گند زدی؟
‫لعنتی.
‫بگیر.
‫ممنون.
‫نمی‌دونم، بابا.
‫چون تو این‌کار رو انجام دادی ‫دلیل نمیشه من بتونم.
‫بعید می‌دونم صلاحیتش رو داشته باشم.
‫معلومه که داری. ‫تو دیلی هستی.
‫بگذریم.
‫ببین، نیکی، می‌دونم چند بار زمین خوردی،
‫ولی ‫برای اینه‌که با دقت اطرافت رو نگاه نمی‌کنی.
‫فقط باید اعتماد به‌نفست ‫رو دوباره بدست بیاری.
‫و حدس میزنم ‫که شغل موزه همین کار رو انجام بده.
‫چطوری؟
‫باید بهم اعتماد کنی.
‫اون موزه یه چیزی داره ‫که به اشیا حیات می‌بخشه،
‫و منظورم صرفا آثار نیست.
‫خب، نظرت چیه؟
‫باشه. ‫ولی مطمئنم مامان نقشه‌های دیگه‌ای داره.
‫اوه، بهم اعتماد کن.
‫من و مادرت ‫توی تربیت مشترک مهارت زیادی داریم،
‫و وقتی بفهمه قراره تو موزه کار کنی ‫حسابی خوشحال میشه.
‫دوست ندارم تو موزه کار کنه.
‫- جـ... ‫- نخیر!
‫دارم بهت میگم، اریکا، ‫فکر خیلی خوبیه.
‫لری، اصلا تا حالا دقت کردی ‫که تمامی فکرهات حول محور موزه می‌چرخه؟
‫نیک، یه دقیقه تنهامون می‌ذاری؟
‫باشه.
‫فکر می‌کردم شما قراره برید جایی.
‫خب. آره، نه، ‫میرم روی موسیقی‌م کار کنم،
‫که هیچ‌وقت کسی قدرشو ندونست.
‫نگهبان شیفت شب؟
‫واقعا فکر می‌کنی به نیک کمک کنه
‫تا به یه آدم بالغ با عرضه ‫و با اعتماد به‌نفس تبدیل بشه؟
‫اون حتی جوک‌های میوه‌ایم رو جواب نمیده.
‫چی؟
‫ببین، می‌دونم ‫باید کارهای بالغانه انجام بده،
‫ولی فکر می‌کنم این شغل ‫دقیقا همون چیزیه که نیاز داره.
‫تازه اتاق عایق صدا هم لازم داره.
‫نیک چطوری یاد بگیره مردم رو رهبری کنه ‫اگه تو موزه تنهایِ تنها باشه؟
‫نه، نه، نه، تنها نیست.
‫یه گروه شب‌نشین بزرگ و باحال هست.
‫گروه شب‌نشینی؟
‫من واقعا فکر می‌کنم باید اسم نیک رو...
‫برای ‫کمپِ توانمندسازی نابغه کارآفرینی بنویسیم.
‫می‌دونی که مخففش میشه خرخون بودن، آره؟
‫درسته. ‫خب، ریاضی ورزش جدیده.
‫ببین، لری...
‫اریکا، یادت میاد قبل از این‌که جدا بشیم ‫چه وضعی داشتم.
‫در بهترین حالت خودم نبودم. ‫نبودم.
‫ولی توی موزه مشغول شدم، ‫منو دگرگون کرد.
‫و فکر می‌کنم نیک رو هم تغییر بده.
‫می‌دونی چیه، لری؟ درست میگی. ‫عوض شدی.
‫و نمی‌دونم چطوری و چرا، ‫ولی اونجا کردن زندگیت رو متحول کرد.
‫تقریبا انگار معجزه شد.
‫مراقب باش.
‫آره. تقریبا.
‫می‌دونی، من و تو همیشه ‫به‌عنوان یه زوج هم‌نظر نبودیم،
‫ولی همیشه بابای خوبی بودی.
‫اگه فکر می‌کنی این شغل به نیک کمک می‌کنه، ‫حاضرم امتحان کنم.
‫ممنون.
‫اگه نظر منو بخوای، ‫هنوز تیم خیلی خوبی میشیم.
‫آره.
‫ولی اگه یه تار مو ‫از پسر عزیز دردونه‌ام کم بشه،
‫پا میشم میام ژاپن و با دستای خودم ‫از کوه فیجی پرتت می‌کنم پایین!
‫منصفانه‌ست.
‫نیکی، کار خودت بود؟ ‫رفیق، خیلی با استعدادی.
‫ممنون، ‫اما هیچ‌کس دیگه نمی‌شنوه.
‫خب، نظرت درباره یه خبر خوب کوچولو چیه؟
‫مامان موافقت کرد! ‫از فردا شروع می‌کنی.
‫خوبه.
‫هی، اگه من تونستم، ‫مطمئنم تو هم می‌تونی.
‫از پسش برمیای.
‫چون، اگه بلایی سرت بیاد، ‫مامانت منو می‌کشه.
‫اما چیزی نمیشه.
‫فرصت طلایی توئه، بچه‌جون. ‫بگیرش.
‫لازمت میشه.
‫الان برای توئه.
‫من بهت ایمان دارم، نیکی.
‫فقط تو ایمان داری.
‫به‌به. نیک دیلی ‫نگهبان شب جدید اومده.
‫درست به موقع ‫و با سه دقیقه تاخیر اومدی.
‫ببخشید، دکتر مک‌فی.
‫ببین، من فقط برای این قبول کردم ‫این شغل رو به تو بدم
‫چون بابای مرحومت...
‫بابای من هنوز زنده‌ست.
‫می‌دونم، ولی همیشه دیر می‌کرد ‫دلم می‌خواست بکشمش درست مثل تو.
‫بگذریم، بهم اطمینان داد ‫جایگزین مسئولیت‌پذیری هستی.
‫حسم میگه برعکسه
‫چون ذاتا به نوجوون‌ها ‫اعتماد ندارم و ازشون خوشم نمیاد.
‫- لعنتی. ‫- از دهنم پرید.
‫ای وای.
‫خیلی‌خب. خب، احتمالا ‫کارهای دکتری موزه‌ای مهمی دارید، پس...
‫رکسی، آروم باش.
‫عجیب بود. پسر عجیبی هستی ‫و منو معذب می‌کنی.
‫اگه اتفاقی برای آثار گران‌بهام بیفته،
‫از حقوقت کم میشه.
‫و لطفا امشب کاری نکن ‫که اینجا آتیش بگیره.
‫خیلی‌خب، رفتش!
‫نگهبان شیفت شب!
‫آره!
‫سلام به همه.
‫منم خوشحالم می‌بینمت، دکستر.
‫اینم از کلاه، آتیلا.
‫- نیک. ‫- خواهش می‌کنم.
‫نیک. نیک، نیک، نیکی، نیکی، نیک!
‫خیلی خلاقی، لا.
‫ولی لطفا وقتی کارت ‫با کپسول آتیش‌نشانی تموم شد بذارش سر جاش.
‫فکر خوبیه.
‫خوشحالم دوباره می‌بینمت، نیک.
‫عجب فکر فوق العاده‌ای بود ‫تا تو رو به‌عنوان نگهبان استخدام کنن.
‫- یعنی فکر کی بود، ها؟ ‫- درسته.
‫روی دماغت کفه.
‫خیلی هیجان زده هستیم ‫که سنت دیلی رو ادامه میدیم.
‫منظورم به معنی روزانه نیست، ‫بلکه به اسم فامیلیت.
‫مشخصا تو فقط شب‌ها کار می‌کنی. ‫دیگه چیزی نمیگم تا تو حرف بزنی.
‫این‌که هر شب با شما هستم ‫خیلی خوش می‌گذره.
‫فقط امیدوارم ‫آماده این شغل باشم.
‫البته که آماده‌ای. ‫فقط دل و جرئت می‌خوای و...
‫بهم آدامس بده، پسر احمق خان.
‫اسمم نیکه، ‫و آدامس ندارم.
‫الان داری،
‫چون پا گذاشتی روش.
‫بهتره نادیده‌اش بگیرم.
‫نیکولا!
‫هیچ‌وقت به مبارزه پشت نکن.
‫باید شهامت داشته باشیم ‫تا با دشمن‌هامون روبه‌رو بشیم،
‫نه این‌که مثل شترمرغ‌های بزدل ‫سرمون رو توی خاک کنیم.
‫همه‌چیز درباره‌ی تو نیست، جی‌جی.
‫درسته. ممنون، ژان. ‫توصیه خوبی هست.
‫یه‌کم منو می‌ترسونه.
‫درکت می‌کنم.
‫همانطور که ارتش روم شهامت پیدا کرد ‫تا کارتاژ رو فح کنه،
‫حال باید این دستگاه شکلات ‫رو از پا در بیاریم.
‫حمله!
‫آره.
‫جدیدایا. ‫اکتاویوس.
‫طناب بلندتری نیاز دارید. ‫یا یه‌کم پول.
‫واستون بازش کنم؟
‫لازم نیس، نیکولاس.
‫من استاد شمشیر زنی‌ام، ‫توی گارد پرتورین سرآمد آموزش دیدم.
‫شاید بتونی گوشه‌اش ‫رو یه‌کم باز کنی.
‫شکلات مغزدار خیلی دوست دارم.
‫نیک! ‫واست یه سوپرایز داریم.
‫به افتخار اولین شبت توی موزه، ‫واست هدیه خریدیم.
‫هدیه‌ی من ‫کیف عینک قدیمیـمه.
‫ممنون، تدی. اما من عینک نمیزنم. ‫ضمنا، کسی بهش شلیک کرده؟
‫این کیف منو از شلیک یه قاتل نجات داده.
‫نماد شانسه، ‫و دوست دارم دست تو باشه.
‫البته، بعضی وقت‌ها،
‫باید ازت قرض بگیرم تا عینکمو بذارم، ‫یا گاهی اوقات نعنا.
‫توش نعنا هم نگه می‌دارم. ‫یه راز کوچولوئه.
‫بیا، نیک.
‫ممنون، ساکاگاوا. ‫مهره اصل قبیله بومی شوشونی.
‫راستش، از مغازه خریدم.
‫این پوستر هم واست گرفتم.
‫پوستر موزه‌ات.
‫موزه‌ی ما.
‫ممنون.
‫هی، دکتر. ‫واسه من موز آوردی؟
‫لا چیزی نشده.
‫برای لا دیکشنری می‌خوندم. ‫تلاش می‌کنم دایره لغاتشو بسازه.
‫ساکاگاوا معلمم خوبیه.
‫دوستان، بابامه.
‫سلام کنید.
‫لا!
‫بابایی!
‫من بابات نیست، لا. ‫حرف زده بودیم.
‫خب، موزه توکیو چطوره؟
‫خیلی خوبه.
‫یه ربات دارن که نقش راهنما رو داره.
‫به موزه توکیو خوش اومدین.
‫و توالت‌هاشون؟ ‫از من باهوش‌ترن.
‫به توالت خوش آمدید.
‫بگذریم، ‫قوانین رو که بلدی.
‫آره. ‫«تبلت به همه‌چیز حیات می‌بخشه،
‫و همه باید تا طلوع خورشید توی موزه باشن، ‫وگرنه خاکستر میشن.»
‫تثبیت شده.
‫درسته، اما یه چیز دیگه. ‫یادت نره در زیرزمین رو قفل کنی.
‫زیرزمین؟
‫باشه. ‫مشکلی نیست.
‫خیلی‌خب، ‫اما قبلِ اون،
‫ازت می‌خوام بری تو زیرزمین
‫و سکوی بارگیری رو قفل کنی.
‫حتما باید برم، بابا؟
‫رفقا، می‌شه یه لحظه ‫من و پسرمو تنها بذارید؟
‫- آره، حتما. ‫- به چشم.
‫- این لحظاتیه که یادت مونده. ‫- واسه ما وقت نداری. فهمیدم.
‫میریم یه جای دیگه رو نگاه کنیم.
‫نیکی، می‌دونم همیشه ‫از زیرزمین ترس داشتی، و هیچ ایرادی نداره
‫چون چیزهای خیلی ترسناکی اون پایینه.
‫ولی این مهم‌ترین قسمت این شغله.
‫بعضی‌اوقات آثار جدید میان ‫و ممکنه خطرناک باشن.
‫باشه. فهمیدم.
‫چیزیـت نمیشه، رفیق. ‫باشه؟
‫می‌دونم با وجودِ تو ‫موزه دستِ آدم خوبیـه،
‫چون تو تنها، پسر من نیستی، ‫تو بهترین آدمی هستی که می‌شناسم.
‫و هر کاری از دستت برمیاد،
‫مخصوصا با قفل کردن سکوی بارگیری، ‫بهت توصیه می‌کنم.
‫باید برم.
‫خواستم به زبون ژاپنی پیتزا سفارش بدم،
‫و حالا پیک با چند تا آکواریوم لابستر اومده. ‫پس...
‫خداحافظ، بابا.
‫خیلی‌خب، نیک. ‫شروع کنیم!
‫اولین مسئولیت بزرگت به‌عنوان نگهبان شب.
‫همه روت حساب باز کردیم ‫که امنیت‌مون رو حفظ کنی.
‫خیلی‌خب. من برم زیرزمین. ‫من رفتم. مگه چه اتفاق بدی ممکنه بیفته؟
‫چیزیش نمیشه، درسته؟
‫اوه، هیچیش نمیشه. شنیدی چی گفت. ‫مگه چه اتفاق بدی ممکنه بیفته؟
‫زود باش، نیک. الان تو نگهبان شب هستی، ‫و فقط باید سکوی بارگیری رو قفل کنی.
‫نترس.
‫اینجا خیلی ترسناکه، فقط نترس.
‫بابا گفت تنها کاری که باید بکنم ‫اینه‌که سکوی بارگیری رو قفل کنم.
‫تنها کارم همینه. ‫تموم شد و رفت.
‫چون من نگهبان شبم، ‫و وظیفه‌ی منه تا سکوی بارگیری رو قفل کنم.
‫باید از اینجا رد بشیم.
‫برو اونور! ‫خداحافظ.
‫خیلی‌خب، چقدر می‌تونه سخت باشه؟
‫به خشکی شانس.
‫زود باش. زود باش.
‫چی بود؟
‫ای‌وای.
‫کلیدهای احمق. ‫کدوم کلیده؟
‫زود باش، زود باش، زود باش!
‫خب، خوبه!
‫خیلی لذت می‌برم ‫سربه‌سر کارمندهای جدید بذارم.
‫به نظرت زیاده‌روی کردیم؟
‫نه. چرا همه خوشی‌ها ‫واسه طبقه بالایی‌ها باشه؟
‫بنگرید!
‫همونطور که آنوبیس ‫توی کتاب مردگان نوشته،
‫من، کامونرا، برگشته‌ام!
‫زمان آغاز نقشه‌ام رسیده ‫تا به دنیا حکمرانی کنم!
‫که باید یه لحظه صبر کنم ‫چون پام خواب رفته.
‫بیدار شو، پا. ‫بیدار شو.
‫بهت دستور میدم ذوق ذوق نکنی!
‫خب، همه قفل‌های سکوی بارگیری رو بستم.
‫خب، چطور پیش رفت؟
‫ای‌وای. ‫چرا انقدر عرق کردی؟
‫گرمایش جهانی؟
‫بی‌خیال. کی می‌‌دونست ‫سوختِ زغال‌سنگ به اینجا ختم می‌شد؟
‫کسی پنکه روشن کرده؟
‫مطمئنم کار وولی بود.
‫خب، کسی قضاوتت نمی‌کنه.
‫ولی بیاید اینجا رو تمیز کنیم.
‫نمی‌تونم شب اول کارم خرابی داشته باشم.
‫صبر کن! ‫یه چیزی از قلم افتاده.
‫خب، قفل سکوی بارگیری نیست.
‫از قلم نیفتاده، ‫چون قفلش کردم.
‫نه. تبلت! ‫تبلت گم شده!
‫بجنبید.
‫اگه تبلت رو پیدا نکنیم، ‫جون همه حاضرینِ موزه به خطر میفته.
‫- راست میگه. بریم. ‫- ایول!
‫ای‌وای.
‫کجا می‌تونه باشه؟ ‫کی برداشته؟
‫من.
‫درسته، لری، ‫من برگشتم و تو...
‫عوض شدی؟ ‫عمل کردی؟
‫لری بابای منه. ‫تو کی هستی؟
‫دهنتو ببند، پسر لری.
‫به من میگی کامونرا، شاهِ شاهان.
‫- خدای بزرگ! ‫- نیک!
‫پدرت فکر کرد من رو شکست داده، ‫ولی برگشتم تا انتقام بگیرم.
‫تو اصلا از کجا اومدی؟
‫زیرزمین.
‫فکر کردم قفل کردی.
‫قفل کردم.
‫باشه بابا، یه صدای ترسناک شنیدم ‫و فلنگو بستم.
‫من بودم! ‫من صدای ترسناک بودم.
‫یه صدای جدید از گلوم در میوردم.
‫خب، با آکوستیک زیرزمین ‫خیلی بهتر نشون میده.
‫و حالا که تبلت دست منه،
‫ازش استفاده می‌کنم ‫تا ارتشم در دنیای مردگان رو بیدار کنم.
‫بد به نظر میرسه.
‫بده.
‫و وسط حرفم نپر.
‫به دنیا حکمرانی می‌کنم و...
‫رفیق، تبلتـو بده من.
‫دوباره پریدی. پریدی وسط حرفم. ‫دلم می‌خواد چندین و چند بار بکشمت.
‫کامونرا.
‫داشتم می‌گفتم، به دنیا حکمرانی می‌کنم، ‫و همه جلوی من تعظیم می‌کنن.
‫کامونرا رفت.
‫زود باشید، رفت سمت راهروی مینیاتوری‌ها.
‫فکر می‌کنی داری کجا میری، قلدر خان؟
‫خشم شمشیر قدرتمندم رو بچش!
‫آتش!
‫از دست علاقه‌ام به صندل.
‫اونجاست!
‫برگرد تا بزنم به اون یکی پان!
‫زود باشید.
‫حمله!
‫- نیک! ‫- ای‌وای!
‫بابت تمرین‌هام خدا رو شکر می‌کنم.
‫و با همچین قدرتی،
‫نمی‌تونید جلوی من رو بگید ‫تا از افرادی که بهم شک داشتن انتقام نگیرم.
‫مخصوصا تو، بابا.
‫نذاشتی پادشاه مصر بشم.
‫ولی مصر رو فراموش کن. ‫من پادشاه دنیا میشم!
‫خب، می‌تونی ‫پسر رو از دنیای مردگان بیرون بیاری،
‫اما نمی‌تونی دنیای مردگان ‫رو از کله پسر خارج کنی.
‫رفت سمت بخش آفریقا!
‫زود باشید، میون‌بر بلدم.
‫از سر راهم برید کنار، اردک‌های مسخره!
‫تا بعد، تمساح.
‫خیلی کندی، چیتا. ‫امروز نه، موفاسا.
‫چیزی ندارم به گوزن بگم!
‫زود باشید! ‫باید جلوی فرعون دیوونه رو بگیریم.
‫بخوایم بگیم، اون فرعون نیست.
‫برادر کوچیکش جایگزین اون شد ‫چون یه ستمگر بی‌ثبات بود.
‫ای مزاحم، تسلیم شو، ‫وگرنه با شمشیر ژاندارک مواجه میشی.
‫واقعا؟ ‫بیا برقصیم.
‫رقصی در کار نیست. ‫فقط مبارزه با شمشیر.
‫شوالیه احمق. ‫استعاره بود.
‫تنها استعاره‌ای که من لازم دارم ‫اینه‌که واقعا توی مبارزه شکستت بدم.
‫استعاره‌ها که دقیق نیستن.
‫باشه. ‫چطوره بعد این‌که کشتمت،
‫روی قبرت برقصم؟
‫نه! رقصی در کار نیست. ‫خواستم بچزونمت.
‫خب، در این‌صورت، ‫خیلی دیر کردی.
‫من ششصد سال پیش ‫روی چوب سوختم.
‫واقعا منظورم نبود!
‫زود باش، تبلت رو بگیر!
‫آره.
‫حکمرانی دنیا، من دارم میام!
‫- ها؟ ‫- تبلت رو به لا بده!
‫- خب، حالا که مودبانه گفتی. بگیرش! ‫- هی!
‫آره. ‫درست مثل همونی که از اول برنامه‌ریزی کردم.
‫حالا، اگه من رو ببخشید...
‫تویی.
‫یه بار منقرض شدین کافی نبود؟
‫بخورش، رکسی. بخورش!
‫نه، منو نخور!
‫وگرنه فیلم زود تموم میشه!
‫صحیح و سالم اومدم بیـ...
‫آره. طلای واقعیه.
‫داره فرار می‎کنه!
‫باید یه راهی پیدا کنیم ‫تا در رو باز کنیم.
‫بسپرش به من.
‫الان منفجرش می‌کنم.
‫برید عقب!
‫پناه بگیرید!
‫گاوچرون بزرگ‌تری نیاز داریم.
‫هی!
‫صبر کنید. ‫من کلید دارم!
‫ریاست اینجا دست تو باشه، رکسی.
‫ها؟ کجا رفت؟
‫صبر کنید. ‫دارم الهام می‌بینم.
‫درسته. ‫یادم رفته بود ژان الهامات عرفانی داره.
‫داریم کامونرا ‫رو توی یه راهروی رنگی دنبال می‌کنیم.
‫اما صبر کنید!
‫لیز می‌خوره ‫و به جرج واشینگتن می‌خوره.
‫مسخره‎ست.
‫از کجا جرج واشینگتن ‫رو توی نیویورک پیدا کنیم؟
‫[ موزه متروپولیتن هنر ]
‫از اینجا.
‫خب، الان با عقل جور در میاد.
‫موزه متروپولیتن هنر!
‫اما اون سمت شهره، ‫و کل شب رو وقت نداریم.
‫خودت می‌دونی چی میشه. ‫موقع طلوع آفتاب، خاکستر میشیم.
‫[ مترو ]
‫زود باشید. ‫یه فکری دارم.
‫واسم مراسم کامیک بود لباس مبدل پوشیدین؟
‫واقعا؟ ‫فکر می‌کنی من عجیبم؟
‫یه مرد با لباس دزد دریایی اونجا نشسته، ‫و به مارمولکش بامیه میده.
‫آفرین دختر. ‫مثل رقاص‌های باله هستی.
‫صاف رفتی تو قلبم.
‫چه آدم عجیبی.
‫آره. ‫عمرا رقاص باله بشه.
‫[ موزه متروپولیتن هنر ]
‫موفق شدم!
‫بالاخره.
‫بیدار بشید، رعیت‌های وفادار من!
‫من زنده‌ام!
‫من زنده‌ام.
و من هنوز شکسته ام؟
و دماغم خارش داره
‫به حقِ ابوالهول ببین کی اومده.
‫خوش اومدید، عالی‌جناب.
‫به موقع بود. دارم یخ میزنم ‫و لباس تابستونیـم رو پوشیدم.
‫آره.
‫سرنوشتم به حدی نزدیکه ‫که می‌تونم حسش کنم.
‫و غرایز شاهانه‌ام ‫میگه این سمته.
‫ولی نقشه میگه اون سمته.
‫خب،طبق نقشه پیش بریم.
‫کتاب مردگان بهمون هشدار داد ‫این عوضی برمی‌گرده.
‫خب، میرم لاته بخورم.
‫خب، کامونرا مطمئنا ‫تبلت رو آورده اینجا.
‫اینجا چقدر بزرگه.
‫همه‌چیز واسه ما بزرگه.
‫راست میگی.
‫نمی‌فهمم.
‫کامونرا قراره چطوری ‫از موزه هنر به مصر باستان بره؟
‫البته! معبد دندور!
‫دور دور؟
‫دور دور نه. دندور.
‫یه معبد باستانی مصریه که اینجا به ‫نمایش گذاشته شده.
‫نیک، همونطور که تبلت ما رو زنده کرد،
‫می‌تونه آثار هنری رو هم زنده کنه.
‫جادوی تبلت به کامونرا اجازه میده
‫وارد معبد بشه و برگرده به مصر باستان.
‫چی؟ چطور ممکنه؟ ‫می‌خواد در زمان سفر کنه؟
‫کامونرا می‌تونه از هنر داخل معبد ‫به عنوان دروازه استفاده کنه،
‫همون کاری که لا داره با مادر ویسلر می‌کنه.
‫لا! بس کن.
‫از خونه من برو بیرون، حیوون بی‌لباس!
‫دوست نداشتنی! دردناک! ‫هشدار دهنده! مصیب بار!
‫شاید باید لغت نامه رو ازش پس بگیرم.
‫نیک، اگه کامونرا برگرده به مصر باستان،
‫معلوم نیست چقدر وحشت ممکنه ایجاد کنه.
‫و لا هم میگه، «همه برن...»
‫باورم نمیشه این اتفاق داره میفته.
‫چرا نمیشد یه شغل تابستونی عادی داشته ‫باشم، می‌دونین؟
‫یا بدون یه روانی که از مرگ برگشته تا ‫آخر زمان ایجاد کنه.
‫خواسته زیادیه؟ ‫ما حتی نمی‌دونیم کدوم سمتی رفته.
‫اون سمتی.
‫واو. از کجا می‌دونی؟
‫چون من متخصص رد زنی، جون سالم به در بردن، ‫زدن رو دست بقیه هستم،
‫البته اونجا هم دارم می‌بینمش.
‫نقشه مسخره!
‫بریم بگیریمش!
‫امروز قراره از اون روزهای رو اعصاب باشه.
‫- حمله! ‫- بریم!
‫چقدر سریع میره!
‫شاید تو زیادی کُندی.
‫هی، کامونرا. ‫نظرت درباره رنگ روغنی چیه؟
‫چی؟
‫ایول!
‫♪ پارو پارو پارو بزن، به آرومی برو ♪ ‫♪ سمت رودخونه دلاور ♪
‫نگران نباشید، سرهنگ واشینگتن، ‫گرفتیمش.
‫ولم کنین، بی‌فرهنگ‌ها!
‫اوناهاش! تو نقاشی عبور از دلاور.
‫عقب وایسید یا آقای کلاه گیسی رو می‌کشم.
‫اینم از عاقبت رفتن به نیوجرسی.
‫وایسین، یه فکری دارم!
‫داریم غرق میشیم، افراد.
‫این ناقص عقل‌ها دست برنمی‌دارن.
‫باید یه جوری از شرشون خلاص شم.
‫وقت نیروی پشتیبانیه.
‫پشتیبانی نهایی.
‫خدای خدایان، احضارت می‌کنم، برخیز!
‫ایول!
‫کی جرئت کرد من رو بیدار کنه؟
‫من، کامونرای بزرگ.
‫سث قدرتمند، خدای آشوب، به کمکت نیاز دارم.
‫الان پام میرسه...
‫واو، زیادی شبیه یه خدا نیستی.
‫راستش یه مقدار گیج شدم.
‫یه کوچولو کمک کن.
‫کسی نیست کمک کنه؟ آهای!
‫فکر کردم...
‫شرمنده، فکر کردم خودم می‌تونم بیام، ‫ولی ممنون.
‫خب، چه کاری از دستم برمیـ...
‫عذر می‌خوام.
‫سر حرفم می‌مونم.
‫گمونم فلفل نبین چه ریزه، بشکن ببین چه تیزه.
‫هی! در جریان باش که من تو خانواده خدایان ‫شغال شکلم، از همه قد بلندترم.
‫باشه، باشه، حرفم رو پس می‌گیرم. ‫اصلاً قدت کوتاه نیست.
‫خوبه. گفتی به کمکم نیاز داری؟ ‫چی تو فکرته؟
‫خب، می‌دونی،
‫یه چندتا ارازدل نخاله هستن که باید ‫ترتیبشون رو بدم.
‫اونان.
‫خب دیگه، کامونرا. ‫می‌دونیم اونجایی!
‫یه لطفی کن و بسوزونشون، خب؟
‫به سث چی میرسه؟
‫با هم به دنیا حکمرانی می‌کنیم.
‫با کمک این تبلت،
‫ارتش مردگان رو زنده می‌کنیم و انسان‌ها رو ‫زور می‌کنیم که به تمام خواسته‌هامون گوش بدن!
‫تقریباً احمقی‌ها، می‌دونستی؟
‫ولی پایه حکمرانی تو دنیا هستم. مطمئن باش.
‫تکون نمی‌خوره.
‫اون چیه؟
‫مرگ تو، لری کوچولو.
‫با سث، خدای آشوب آشنا بشید!
‫هی.
‫اسم خدای آشوب سثه؟
‫نباید یه اسم ترسناک‌تر داشته باشی؟ ‫مثلاً...
‫خیلی خب، سث، حله.
‫نابودشون کن!
‫آتش سبز زیبا.
‫شوخیت گرفته؟
‫وقتی آتیشت بهشون نمی‌خوره، چطوری ‫قراره فرار کنیم؟
‫هی، من خدای آشوبم.
‫اگه نشونه گیری دقیق می‌خواستی،
‫باید خدای بزن به هدف رو بیدار می‌کردی.
‫چیه؟ یه خدای واقعیه.
‫نه، جدی میگم. دوستمه. ‫یه روز بهش معرفیت می‌کنم.
‫مسخره بازی بسه!
‫تا فرار کنیم اینا اینجوری سرگرم میشن.
‫اسکات بزرگ.
‫بی‌خودی بهم نمیگن مربی عقرب‌ها.
‫فکر نکنم صدات رو شنیده باشه.
‫فقط به یه کوچولو آشوب نیاز داره!
‫فرار!
‫عالی شد، الان یه عقرب گنده‌ی شبیه ‫خداها افتاده دنبالمون!
‫باید استتار کنیم.
‫اونجا!
‫چیکار کنیم؟
‫تا حواس عقرب پرته بیاید بزنیم به چاک.
‫نیک...
‫پیام میوه‌ای از مامانمه.
‫- میگه سیبم رو بخورم. ‫- شوخیت گرفته دیگه.
‫نیک!
‫من به تموم موجودات زنده احترام می‌ذارم، جز تو.
‫بس کن، حشره بو گندو!
‫بگیر که اومد!
‫آخ.
‫تا حالا چیزی درباره روزمره شنیدی؟ ‫این برعکسشه.
‫حشره بوگندو...
‫لای همیشگی.
‫بدترین شب اول دنیا.
‫ای وای.
‫سلام، پسرم.
‫باز تویی که، پدر.
‫انگار چهره‌ت رو همه جا حک کردن.
‫چرا تویی، نه من؟
‫می‌خوای الان بحثش رو باز کنی؟
‫حالا هر چی. مهم نیست.
‫چون قراره قدرتمندترین فرعون تاریخ بشم!
‫پس این کارهات واسه اینه که با ‫بابات اختلاف داری؟
‫برو پیش روانشناس.
‫هزینه‌ش از این کارها کمتر درمیاد.
‫آره!
‫حالا با این تبلت جادویی،
‫برمی‌گردیم به مصر باستان و همه آرزوهامون ‫برآورده میشه.
‫امیدوارم همه آرزوهامون نباشه.
‫من همه‌ش خواب می‌بینم دارم سعی می‌کنم ‫ویولن بنوازم،
‫ویولنه از حشره ساخته شده، منم سوار یه چیزی ‫هستم که ترکیب تنبل و گربه‌ست.
‫اینم از معبد دندور.
‫آهسته بیاید، گروه. ‫ممکنه هر جایی باشه.
‫کامونرا کارش رو کرده.
‫برگشته به مصر باستان!
‫ما هم باید بریم دنبالش و دچار همون سرنوشت ‫شوم بشیم.
‫ای وای. وضع بدیه.
‫خیلی خیلی بده.
‫خیلی، خیلی، خیلی...
‫الان هم بده، هم صورتم درد میاد.
‫بده؟
‫یا فرصت داری به کامونرا نشون بدی ‫چند مرده حلاجی؟
‫همون بد.
‫خیلی خب، حدود چهار ساعت تا طلوع آفتاب وقت ‫داریم که شما تبدیل به خاکستر بشین.
‫[تایمر - ۰۳:۵۹:۵۸] ‫[توقف]
‫امیدوارم راهمون جواب بده.
‫اولین دروازه من.
‫یالا. امکان نداره کامونرا خیلی دور شده باشه.
‫پسر، سخت میشه روی این ماسه راه رفت.
‫چند روز به کفش‌هامون گیر می‌کنه،
‫ولی نسبت به بدبختی‌هایی که قراره بکشیم هیچه.
‫خب، نزدیک‌تر شدیم، ولی هنوز راه ‫طولانی پیش رو داریم.
‫انگار باید پیاده بریم.
‫خوبه!
‫می‌دونی، من حرف زدن و راه رفتن رو دوست دارم.
‫وقت داریم همدیگه رو بهتر بشناسیم.
‫تو چند بار تا حالا زنده شدی؟
‫من تا دلت بخواد. ‫اولین بار غافلگیر...
‫فکر کنم بوی عطر کامونرا رو حس کردم. ‫به ردش رسیدیم؟
‫نه هنوز. باد روی رد پاش رو پوشونده.
‫جدی میگید؟
‫وسط مصر باستانیم!
‫عمراً نمیشه پیداش کرد.
‫نیکولاس، چی شده؟
‫انگار نیک به مشکل خورده.
‫شرمنده، فقط...
‫من به درد این کارها نمی‌خورم.
‫من همه‌ش هجده سالمه.
‫یه بچه احمقم که جو برش داشته.
‫این چه حرفیه، نیک.
‫من هجده سالم که بود،
‫رهبری ارتش فرانسه رو در جنگ با انگلیس در دست ‫داشتم که پیروز هم شدیم.
‫منم تو چهارده سالگی رهبر سفر اکتشافی ‫لوئیس و کلارک بودم.
‫منم تو سیزده سالگی به روم کمک کردم در ‫نبرد کارتاژ پیروز بشه.
‫لا هم در یازده سالگیش آتش رو کشف کرد.
‫آتیش می‌سوزه.
‫می‌دونم چه حسی داره.
‫ببینین، می‌فهمم.
‫شماها دمتون گرمه. ‫واسه همین رفتین تو موزه.
‫ولی من مثل شما نیستم، خب؟ ‫هیچی اونجوری که من می‌خوام نمیشه.
‫به میونه‌م با دختر مورد علاقه‌م گند زدم، ‫هیچکس به موسیقیم گوش نمیده،
‫و راستی،
‫یه خدای باستانی که قصد نابودی دنیا رو ‫داره آزاد کردم.
‫هر دفعه که فرصتش پیش میاد یه کار ‫خفن انجام بدم،
‫گند میزنم.
‫دست بردار، نیک. اینطور نیست.
‫اینقدر زود تسلیم نشو.
‫از پسش برمیای.
‫بابات مقابل کامونرا ایستاد، تو هم می‌تونی.
‫ولی من بابام نیستم. ‫مثل اون یا شماها قهرمان نیستم.
‫نیک، تو استعدادهای خاص خودت رو داری ‫که قویت می‌کنن.
‫فقط باید مثل ما به خودت باور داشته باشی.
‫حالا سوال اینه که کامونرا کجاست؟
‫ردش رو زدم. اون سمتی رفته!
‫خیلی خب، دوستان. از اون سمت!
‫اون سمت!
‫نه، لا. این وری.
‫ولی گفتی اون وری!
‫می‌دونی چی عجیبه؟
‫هر دفعه که زنده میشم، حدود شش کیلو ‫وزن اضافه می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم اینقدر حرف نزن.
‫- فکر کنم از استرسه. ‫- یه قایق. بالاخره.
‫زود باش، باهاش از نیل رد میشیم.
‫خیلی خب، با اون یکی قایق میریم.
‫هر وقت خواستی عطسه کنی دماغت رو بپوشون.
‫از رودخونه دارن میرن.
‫پس با قایق میریم دنبالشون.
‫لا آب دوست نداره.
‫یالا رفقا، وقت تلف نکنین. ‫بیاین رو قایق!
‫چرا اینقدر کند داریم میریم؟
‫این سمتی پارو بزن، لا.
‫ها! این وری.
‫یاد روزهایی افتادم که تو رودخونه میزوری ‫کوچولو پارو میزدم.
‫یه روز، یه چندتا جوون اندیش‌گر دیدم، ‫و گفتم،
‫«مطمئنم دوست دارن درباره سفرهای ‫هیجان انگیزم بشنون.»
‫وسط داستان،
‫که به یه بوفالو بازی شافل بورد یاد دادم،
‫برگشتم و دیدم قایقم رو دزدیدن!
‫باز سرعتمون کُند شد.
‫چون تدی وایساده
‫یه نفس داره داستان خسته کننده‌ش رو تعریف می‌کنه.
‫شرمنده! من با دست حرف میزنم.
‫ای وای. با این وضع هیچوقت نمیرسیم به کامونرا.
‫وایسین! یه چیزی می‌بینم. یه الهام.
‫یه الهام دیگه؟ چی می‌بینی؟
‫درباره توئه، نیک،
‫و اینکه کامونرا رو شکست میدی یا نه.
‫جدی؟ شکست میدم؟
‫کامونرا رو می‌بینم.
‫داره با تبلت یه اهریمن بزرگ رو رها می‌کنه!
‫ولی نیک و کامونرا با هم روبرو میشن و...
‫خب؟ می‌برم؟
‫نمی‌دونم. الهام تموم شد.
‫الان دارم کمر پشمالوی لا رو می‌بینم.
‫چی شده، لا؟
‫دایناسور!
‫داری توهم میزنی، رفیق.
‫دایناسورها چند میلیون ساله منقرض شدن.
‫لا!
‫میگه ما اومدیم مصر باستان، نه دوران ژوراسیک.
‫وایسین! اون دایناسور نیست!
‫تمساح نیله، مثل همونی که تو موزه‌ست!
‫لا!
‫نترس، لا. کمک در راهه!
‫تا حالا با تمساح درگیر نشدم، ولی یه بار ‫با یه خرس چرا.
‫رفته بودم یلواستون پیاده روی که...
‫تدی، میشه بس کنی؟ لا داره غرق میشه!
‫من یادم رفت. شنا بلد نیستم.
‫دایناسور!
‫پارو رو بگیر!
‫همه خوبن؟
‫همه جز لا!
‫هی، فکر کنم یه ایده‌ای دارم.
‫آتیلا، زود باش. می‌تونی من رو بفرستی اونجا؟
‫الان می‌بینم پشیمون شدم!
‫لا، دستم رو بگیر!
‫اون دست خودته!
‫اه!
‫نیک!
‫موفق شدیم!
‫رفت؟
‫ای وای!
‫برو عقب، تمساح.
‫یا تبدیل شو به بوت بعدیم.
‫نیک، کارت عالی بود! ‫لا رو نجات دادی و این حرفا.
‫آره، ولی قایق‌هامون نابود شدن، ‫کامونرا رو هم گم کردیم.
‫امکان نداره قبل طلوع آفتاب پیداش کنیم.
‫و همه‌ش تقصیر منه. من باعث بدبختی هستم.
‫- خب، یاد اون دفعه افتادم که... ‫- تدی!
‫می‌دونم، می‌دونم. زیاد ور میزنم.
‫سر انجام، رسیدیم به معبد خورشید!
‫یک قدم به فرمانروایی بر دنیا نزدیک‌تر شدیم.
‫رای بزرگ، خدای خورشید،
‫من، کامونرا، پادشاه پادشاهان، ‫درخواست ورود...
‫کی جرئت کرده پا بذاره به زمین مقدس این معبد؟
‫منم، احمق. خدای آشوب!
‫بس کن، داری خجالتم میدی.
‫من همراه ایشون نیستم.
‫بیخیال.
‫شرمنده که پرسیدم. ‫در از اون طرفه. برید.
‫آره.
‫در به سمت گنج ابدی.
‫فقط باهوش‌ترین‌ها می‌تونن روش باز کردنش ‫رو رمزگشایی کنن.
‫واقعاً همه چی رو نابود می‌کنی، می‌دونستی؟
‫خب، ممنون.
‫خب، حداقلش وارد شدیم.
‫از اینجا به بعدش حتماً راحت میشه.
‫انگار اینجا تله گذاشتن.
‫ممنون که خبر دادی!
‫حالا من رو بیار بیرون!
‫پسرهای مودب میگن، «لطفاً من ‫رو بیار بیرون.»
‫عالی شد، الان تو بیابون گم شدیم و ‫نمی‌دونیم کجا بریم.
‫به نظرتون می‌تونم تو مصر باستان ‫جی‌پی‌اس گیر بیارم؟
‫وایسا، نیک. ببینین تو افق چیه.
‫اون سمتی رفته.
‫- اون ور! ‫- ها؟
‫لا، نه. این سمتی!
‫ها! این سمتی.
‫بپا کجا میری، لا.
‫باید واسه آخر دنیا زنده باشی، نه؟
‫معلومه. همه‌مون باید زنده بمونیم!
‫جز اون بخش آخر دنیاش.
‫عجیبه. دارم دچار دژاوو میشم.
‫وقتی برای فرانسه جنگیدم،
‫حس می‌کردم دارم می‌جنگم که دنیا ‫به پایان نرسه.
‫ولی اونموقع تنها بودم.
‫این دفعه فرق داره، ژان.
‫تنها نیستی. ‫رفقایی داری که هوات رو دارن.
‫منم هوای شماها رو دارم، عزیزم.
‫[تایمر - ۰۱:۳۷:۲۵]
‫نیک، اونجا رو! قایق کامونراست.
‫حتماً اومده معبد خورشید.
‫باشکوه نیست؟
‫ممنون. شما هم قشنگی.
‫یالا، دوستان. وقت تلف نکنین.
‫مثل اینکه وارد شدن.
‫چقدر اینجا قدیمی و گرد و خاک گرفته‌ست، ‫مثل یه موش خرمایی.
‫اینجور حرف زدنت واقعیه یا از خودت درمیاری؟
‫از خودم درمیارم.
‫نمی‌دونم موش خرمایی چیه، ولی لفظش ‫شبیه گاوچرون‌هاست، نه؟
‫هی! کامونرا همین تازگی اینجا بوده. ‫داریم بهشون میرسیم.
‫باید قبل طلوع آفتاب بگیریمشون و ‫تبدیل به خاکستر بشیم! یالا!
‫وایسین، نگاه کنین. من قبلاً این هیروگلیف‌ها ‫رو روی تبلت دیده بودم!
‫و اینا! مطمئنم اینا نت‌های موسیقایی ‫باستانی هستن.
‫می‌دونستم تبلت همه رو زنده می‌کنه،
‫ولی نمی‌دونستم موسیقی می‌نوازه.
‫گمونم حق با بابات بود. ‫واقعاً تو موسیقی نابغه‌ای.
‫خودش گفت؟ یعنی آره. البته نه. ‫باباها کلاً اینجوری هستن.
‫معنی خاصی ندارن.
‫بگذریم، معنیش چیه؟
‫انگار تبلت کلید باز کردن تابوته.
‫با سه‌تا نت موسیقایی مقدس،
‫کامونرا می‌تونه سربازهاش رو از دنیای مردگان ‫احضار کنه!
‫باید قبل اینکه برسه به تالار اصلی معبد ‫جلوش رو بگیریم.
‫یک ساعت وقت مونده. ‫هنوز واسه درست کردنش وقت داریم! بریم!
‫این ردها تازه هستن. ‫حتماً بهمون نزدیکن.
‫حواستون باشه دوستان. ممکنه تله گذاشته باشن.
‫تله.
‫پام دزدیده شد!
‫- ها؟ ‫- میگه سرتون رو بدزدید!
‫مطمئنم یه چیز دیگه گفت.
‫از الان به بعد، همه نزدیک هم بمونن.
‫خیلی نزدیک شدی.
‫خیلی خب، میمون. دنبال تله می‌گردیم.
‫ها؟ آتیش کمک می‌کنه تله ببینیم.
‫فکر خوبیه، میمون.
‫روح میمون!
‫از نحوه ساختن ستون‌ها خوشم اومد.
‫حال و هوای سلسله سوم رو داره.
‫حتماً باید تو هر اتاق وایسیم؟
‫می‌دونی، ممکنه من خدای آشوب باشم، ولی خوراک ‫طراحی داخلیم.
‫کامونرا!
‫باز شمایید؟
‫بسوزونشون!
‫تبلت رو بده به ما، کامونرا! ‫تعداد ما بیشتره.
‫راست میگی. پس باید تعدادمون رو یکی کنم.
‫مجسمه سربازان مرگ، ‫فکر کنید بادیگارد جدید منید!
‫از اولش هم فرصت برد نداشتی، پسر لری.
‫پسر. الان چیکار کنیم؟
‫یالا، اکتاویوس. ‫نیک یه حرکت خفن می‌خواد،
‫و ما دوتا گاوچرون باید یه حالی به مشتش بدیم.
‫چهل درصد حرفت رو فهمیدم،
‫ولی فکر کنم می‌خوای بگی وقتشه بریم ‫بقیه رو نجات بدیم.
‫از کوچیک بودن متنفرم!
‫آره، خیلی رو اعصابه!
‫گپ زدن بسه، نیک. ‫نشون بده ببینم چی تو چنته داری!
‫هاکا!
‫چشمشه! بزن به چشمش!
‫نیک، یه کم کمک می‌کنی؟
‫خیلی خب، نیک، تو می‌تونی. ‫ضربه رو بزن.
‫بدترین اتفاقی که ممکنه بیفته چی؟ ‫نه، می‌دونی چیه؟
‫بهترین اتفاقی که ممکنه بیفته چی؟
‫هی، شاهین، دنبال این می‌گردی؟
‫فکر نمی‌کردم خوراکی دوتا
‫حیوون خونگی مصری بشیم.
‫اگه قراره ما رو بخورن،
‫امیدوارم زرهت اذیتشون کنه.
‫جدیدایا، عزیز ساده نابغه!
‫خفه شو بمیر، مار عوضی!
‫یادت نره قورت بدی!
‫ایول!
‫حالم بهم خورد!
‫بری دیگه برنگردی!
‫ای وای.
‫زبونت مثل کاکتوس می‌مونه.
‫بد نیست یه آدامس هم بخوری.
‫ایول!
‫هی، کنت شاهین!
‫پات رو بدزد!
‫گفتم پات رو؟ منظورم سرت بود.
‫باریکلا، نیکولاس!
‫حالا بریم سراغ آدم بدها.
‫خب، وقتشه.
‫لحظه انتقام من از دنیایی که بهم شک کرد!
‫مخصوصاً تو، بابایی!
‫باعث خجالتم هستی.
‫چرا من همیشه با آدم بدهایی هم تیمی میشم
‫که تو بچگی ضربه روحی خورده بودن؟
‫آدم باید واسه خودش عوضی باشه، نه باباش.
‫مهم نیست! زمان من رسید.
‫شروع پایانه!
‫کدومش؟ شروع یا پایان؟
‫چی؟ جفتش.
‫معلومه که پایان یه شروعی داره. ‫باید از یه جایی شروع بشه.
‫میشه یادآوری کنی دیگه همراهت در زمان ‫سفر نکنم؟
‫خسته کننده‌ست.
‫کامونرا، بسه! این کار رو نکن! ‫این کارت ممکنه پایان همه چیز باشه!
‫این میگه تازه شروعشه.
‫همه خفه!
‫وقتش که تبلت رو وارد تابوت کنم،
‫با سه‌تا نت ساده، ارتشم برمی‌خیزه!
‫منظورم ارتشمون بود.
‫یه جوری دردناکه آدم باورش نمیشه!
‫پس دفعه بعدی بیشتر دقت کن.
‫یالا، نباید اجازه بدیم اون قلدر ‫نت‌ها رو بنوازه.
‫قلدر!
‫یعنی درسته، موافقم.
‫نذار به تبلت نزدیک شن. ‫اگه بکشیشون امتیاز اضافی می‌گیری.
‫الان آشوب میشه، که من خوشم میاد.
‫خیلی خب. اولین نت.
‫اولیش رو زد.
‫و حالا دومیش.
‫نیک!
‫و حالا، لحظه‌ایه که منتظرش بودم.
‫آخرین نت!
‫نه! دیر شد.
‫فقط یه معجزه می‌تونه نجاتمون بده!
‫یه میمون و یه غارنشین که از دهن یه ‫پرنده اومدن بیرون،
‫بعد بهت سیلی زد!
‫عجب سورپرایزی.
‫خیلی خب، حالا نوبت نت آخره.
‫فقط یه معجزه می‌تونه نجاتمون بده.
‫بپر، ببر!
‫یه گاوچرون و یه سوارکار رومی و یه گربه بی‌مو.
‫احتمالش چقدره...
‫حالا نوبت نت آخره.
‫بگیریدشون.
‫یادتون باشه، تیم،
‫اندازه سگ در نبرد مهم نیست، مهم روحیه ‫مبارزه در اون سگه،
‫و اصلاً دقت نکنین که این سگ‌ها ‫خیلی گنده‌ن.
‫منظورم به خودمون بود. ما روحیه جنگندگی داریم. ‫بیخیال. بزنید بریم!
‫قلدر!
‫حمله!
‫باریکلا دوستان، با طناب گرفتینشون!
‫عجله کردم!
‫آره، حمله کنید، نوکرهای من. حمله کنید!
‫چقدر زیادن، هی هم بیشتر میشن!
‫تدی!
‫واسه همین نباید با یه سوارکار اسب‌های رام نشده ‫در افتاد! ژان، بگیرش!
‫دارم الهام می‌بینم که دارم با چراغ قوه میزنمتون!
‫لا!
‫چشمم!
‫آتیلا!
‫ساکاگاوا!
‫نیک، نوبت توئه!
‫واو، باورم نمیشه این راه جواب داد.
‫یالا، خدای تنبل.
‫همه‌شون رو نابود کن!
‫باشه، خودت خواستی.
‫واو. خدا رو شکر میونه ما با هم خوبه.
‫بذار همینجوری هم بمونه! ‫دیگه تنبل صدام نکن! خیلی بدجنسیه.
‫خیلی خب، نیک، فکر کن.
‫با موسیقی اومدن بیرون، شاید با موسیقی ‫بتونن برگردن داخل.
‫هوای من رو داشته باشین! میرم سراغ تبلت!
‫نیک، نه! خیلی خطرناکه!
‫من اینقدر گند زدم،
‫خودم هم حلش می‌کنم.
‫نیک!
‫جدی؟ چه آسون بود.
‫من هنوز نمردم، کامونرا.
‫به لطف این تسبیح‌های قلابی مغازه ‫هدیه فروشی شاشونی.
‫حالش خوبه!
‫هی، سث! وقتی بلد نباشی نشونه بگیری ‫چشم لیزری به هیچ درد نمی‌خوره.
‫چطور جرئت می‌کنی؟ ‫تماشا کن و تحسین کن.
‫تمرکز کن. تنفست رو کنترل کن. ‫تصور کن و شلیک کن!
‫از قدرت خداییم برای شکست خودم استفاده کردم؟ ‫کی انتظارش رو داشت؟
‫خیلی خب. پسر لری رو...
‫بسپر به من!
‫ای وای من.
‫خیلی خب، نت‌هایی که باعث آزاد شدن ‫ارتش شدن،
‫دی مینور بزرگ هفت بود، ‫و یه آ هفت نیمه بزرگ،
‫و سی مینور نهم.
‫شاید اگه برعکس بزنم،
‫ارتش برگرده سر جاش.
‫چیکار می‌کنی؟ بیا این طرف!
‫فقط دوتا دیگه مونده.
‫بسه دیگه!
‫بسه، پسر لری. ‫شروع پایانت!
‫نیک!
‫قوی بمونین، دوستان. ‫باید انتقام نیکولاس رو بگیریم!
‫- یه لحظه. ‫- ها؟
‫من خوبم. ‫به لطف طلسم شانس تدی.
‫همه چیز طبق نقشه پیش رفت!
‫خب، کم و بیش.
‫برات مهم نیست چند دفعه توی مُردن ‫تقلب می‌کنی.
‫بدون این دستور عمل‌ها،
‫هیچوقت نمی‌تونی به قدرت تبلت دست پیدا کنی.
‫وایسا، شاید به اون تبلت نیازی نباشه.
‫الان وقت چک کردن پیام میوه‌ای نیست!
‫چیکار می‌کنی تو؟
‫تمومش می‌کنم.
‫نه!
‫نیک، مراقب باش!
‫اگه قرار باشه برگردم، تو هم همراهم میای!
‫هی، من خوبم. برنده شدیم؟
‫دارم پرواز می‌کنم!
‫این پایان پایانه!
‫ای وای!
‫گرفتیمت، نیک.
‫پشیمون میشی، پسر لری!
‫اسمم نیکه. نیک دیلی. ‫و نگهبان شیفت شب جدیدم.
‫نه!
‫انگار جزو تاریخ شد.
‫بعضی اوقات خیلی ازت متنفر میشم.
‫فرار کنین!
‫آخ.
‫موفق شدیم، رفقا. موفق شدیم.
‫و تبلت رو پس گرفتیم.
‫ای وای. الان خورشید طلوع می‌کنه.
‫به موقع برنمی‌گردیم.
‫متاسفانه راست میگه. خیلی دوره.
‫خب، گمونم وقت خداحافظیه.
‫هر چند از نظر فنی یعنی دوباره می‌بینمتون،
‫که قرار نیست هم رو ببینیم.
‫ولی حداقل می‌تونم بگم دوستانی مثل شما دارم.
‫یالا رفقا، حتماً یه کاری از دستمون برمیاد.
‫نگران ما نباش، پسرم.
‫مهم اینه که تو دنیا رو نجات دادی.
‫متاسفم.
‫همه چی رو خراب کردم.
‫ای کاش یه راهی بود
‫که این تبلت احمقانه می‌تونست ما رو به صورت ‫جادویی برگردونه به موزه.
‫یه لحظه.
‫شاید باشه.
‫[موزه تاریخ طبیعی]
‫همه با هم میریم خونه.
‫پسر نابغه. یه دروازه به موزه!
‫پسر، خوشحالم پوستر رو دادم بهت.
‫حالا بریم خونه.
‫خیلی خب، تبلت. کارت رو بکن.
‫- یالا! ‫- بزنید بریم!
‫لا.
‫رکسی، ما اومدیم!
‫یواش، رکسی، یواش!
‫منم دلم برات تنگ شده بود، گنده بک.
‫به موقع رسیدیم.
‫میگه، «ممنون که نجاتمون دادی، نیک.»
‫«بعد اینکه جونمون رو تو خطر انداختی.»
‫نیک.
‫خداحافظ، پسر آدم.
‫لا.
‫نیک، دوباره یه الهام داشتم!
‫کامونرا رو شکست میدی. ‫یا شاید یه خاطره بوده.
‫بهرحال، برام باعث افتخار بود.
‫هیها، جیجی، بزن بریم!
‫کارت عالی بود، شریک.
‫نیکولاس، اگه دوران من زندگی می‌کردی، ‫فرمانده خیلی خوبی میشدی.
‫بزن بریم، ببر!
‫- سلام، بابا. ‫- سلام، نیکی.
‫اولین روز کاریت چطوره؟
‫می‌دونی، اتفاق خاصی نیفتاد. ‫حوصله سر بر بود.
‫حوصله سر بر؟
‫خیلی خب، راستش اوضاع یه کم بهم ‫ریخت و من...
‫لارنس، بهترین جایگزین رو برای خودت انتخاب کردی.
‫پسر کو ندارد نشان از پدر.
‫بزرگ شدن بین مردم من، یعنی قبیله شوشونی،
‫ما از همون بچگی یاد می‌گیریم که همه‌مون ‫روحیه شجاعی داریم.
‫فقط کافی بود تو روحیه‌ت رو پیدا کنی.
‫مراقب خودت باش، نیک.
‫تو هم همینطور.
‫ممنون بابت همه چیز.
‫بهت افتخار می‌کنم، نیک.
‫نمی‌دونم امشب چی شد، و راستش ‫می‌ترسم بپرسم،
‫ولی انگار کارت عالی بوده.
‫ممنون، بابا.
‫راستش چند جایی به مانع خوردم،
‫ولی خب دنیا که تموم نشده بود.
‫خیلی خب، شاید نزدیک بود دنیا تموم شه، ولی...
‫من باید برم! دکتر مک‌فی اومد.
‫- نیک... ‫- فعلاً!
‫با گوشیت کار می‌کنی؟
‫امیدوارم کارت مزاحم زندگی شخصیت نشده باشه.
‫سلام، دکتر مک‌فی! چه خبر؟ ‫من...
‫نمی‌خوام بدونم.
‫بهرحال همه چی خوب به نظر میاد.
‫نه نشونی از شیطونی هست نه دردسرهای ‫نوجوونی.
‫دیگه می‌تونی بری خونه.
‫یه لحظه وایسا.
‫اون چیه؟
‫ببین. یه مسجمه گربه بامزه‌ست!
‫آره! آره، وقتی داشتم تو انبار بارها قدم میزدم
‫پیداش کردم.
‫کشف خوبی داشتی، نیک.
‫می‌ذارمش روی میزت، که هر شب ‫بتونی نگاهش کنی.
‫وای خدا، ممنون.
‫حالا با اجازه‌تون،
‫میرم واسه گربه کوچولوم لباس سفارش بدم.
‫امشب می‌بینمت، رکسی.
‫ولی اول یه کاری دارم.
‫نیک، برگشتی. چه کاری از دستم برمیاد؟
‫ببینین، خانم مونته‌فوسکو،
‫می‌دونم از تست اولم خوشتون نیومد،
‫ولی من به این راحتی تسلیم نمیشم.
‫ها؟ چه خبر شده؟
‫ازتون یه فرصت دوباره می‌خوام.
‫پس قبل اینکه پرتم کنین بیرون، بهش گوش بدین.
‫بزنین، رفقا.
‫خودشه!
!در واقع
!جوآن
‫یالا رفقا. بیاید کانگا برقصیم!
‫از این طرف!
‫این وری!
‫- لا، از این سمت! ‫- این وری!
‫دکستر!
: جديدترين اخبار فيلم و سريال در کانال تلگرام و پیج اینستاگرام ما .:: @ZedMoviecom ::. .:: @MiraMovieSite ::.